Datum: 20221213
Tijd: 11:15 – 17:45
Afstand: 27,1 km
Overnachting: Knappe studio met subliem zeezicht!, Oostende
Wandeling
Na het ontbijt, dat ik zelf geregeld heb bij de plaatselijke Delhaize, een erg goed ontbijt, al zeg ik het zelf, neem ik de kusttram naar Knokke. Het tram station, Oostende Northlaan, is om de hoek, dus dat is makkelijk. De route planner van De Lijn zegt dat ik moet overstappen bij het station van Oostende. Dat valt wel mee, dezelfde tram rijdt gewoon door, er is alleen een chauffeurswissel.
Aangekomen bij het station van Knokke, de eindhalte van de kusttram, loop ik door Knokke naar de zee. Wat volgt is een strandwandeling van meer dan 5 kilometer. Helaas eindigt die op een stuk doodlopend strand, er is hier een stuk beschermd duingebed, en moet ik stukje terug lopen voordat ik naar de boulevard kan.
Ik kom nu bij de haven van Zeebrugge, even iets anders dan een strandwandeling. Als ik laags een terrein met trailers en containers loop, zie ik twee meiden in havenuniform met een hond over het terrein lopen. Ik denk dat dit geen gewone hond is, maar een die getraind is om drugs en/of verstekelingen op te sporen. Leuk baantje, de hele dag met een hond wandelen…
Te midden van al deze industriële bedrijvigheid vind ik The Boatshouse, tijd voor koffie.
Als ik verder loop, kom ik bij het strand van Zeebrugge. Hier loopt een soort van pier langs naar de zee. Ik volg deze met het idee om aan het eind het strand op te lopen. Helaas heeft diegene die deze constructie bedacht heeft niet erg goed nagedacht. Je kunt via deze constructie tot aan de zee lopen en daarna terug. Je kunt er nergens vanaf. Waar de constructie stopt, gaat een landtong van de haven nog verder de zee in. Het ontgaat me enigszins waarom deze constructie gemaakt is, je kunt niet veel extra zien vanaf hier.
Maar geen nood, ik loop terug en aan het eind, als ik het strand op kan, richting boulevard. Het laatste stuk van Zeebrugge is geen hoogbouw maar een mix van moderne huizen en oude statige villa’s.
Nu gaat het dwars door de duinen naar Blankenberge, via een wir war van paden probeer ik een beetje in het midden van de duinenrij te blijven en daarmee ook op het hoogste punt. De duinenrij is niet erg breed en ook niet functioneel volgens mij als ik zo naar de rest van de kust kijk (alles is een stuk lager dan de duinen).
In Blankenberge is het tijd voor een biertje. Ondanks de enorme hoeveelheid restaurants langs de boulevard is dat nog een uitdaging. Het meeste is dicht en als ze open zijn, zijn alle tafels in vol ornaat gedekt om te eten. Als ik iets gevonden heb, gaat de deur niet open ondanks een “Open” bordje op de deur. Uiteindelijk vind ik Tea Room La Digue, alwaar ik een lekkere Corsendonk drink.
Als ik Blankenberge uitloop, loop ik tegen de jachthaven aan. Hier loop ik omheen, alweer een stukje teruglopen. Als ik rond de have gelopen ben, is het even zoeken voordat ik weer een leuke route gevonden heb. Na een klein stukje langs een grote weg, en de kusttramlijn, vind ik echter een pad achter het duin naar Wenduine.
Wenduine is niet erg groot, maar bestaat aan de zee kant uit een grote muur van appartementencomplexen van 10 verdiepingen hoog. Als ik Wenduine uitloop, kom ik bij de Spioenkop. Dit duin met paviljoen dankt zijn naam aan de overwinning van de Boeren op de Engelsen in de slag om de Zuid-Afrikaanse vrijheidsoorlog in 1900, bij Spioenkop in Natal, Zuid-Afrika. Nadat het duin vroeger als strategische observatiepost gebruikt was, werd in de 19de eeuw een wachtpost neergezet door de douane, het hoge duin was een ideale plek om clandestiene activiteiten te observeren.
Als ik de Spioenkop voorbij ben, volg ik een fietspad / wandelpad voor het duin langs. Ik wil wel over het strand lopen, maar ze zijn hier flink aan het werk op het strand. Volgens mij gaan ze nieuwe golfbrekers maken en het strand ophogen. Het fietspad is goed te doen en ik kan flink meters maken. Dan kom ik bijeen strandrestaurant, geen strandtent, deze is van beton, en het fietspad eindigt. Dus toch maar het strand op, dat kan ook wel omdat ik de werkzaamheden inmiddels achter me gelaten heb. Zo loop ik, eerst in het schemerdonker en later in ut zakkeduuster, in mijn eentje een paas kilometer over het strand. 
Er is in heinde en verre niemand te zien want wie loopt er nu in het donker over een stuk strand waar je niet vanaf kunt, tenzij je illegaal door de duinen gaat struinen.
Gelukkig komen de contouren en lichten van De Haan steeds dichterbij en kan ik mijn weg vervolgen over de boulevard van De Haan. Deze volg ik totdat ik bij Brasserie Paname kom, deze had ik uitgezocht om een biertje te drinken, te eten en om mijn verslag verder uit te werken. Ze hebben hier namelijk veel bieren op tap en nog veel meer op fles. Hier moet ik iets kunnen vinden dat ik nog iet gehad heb. En dat lukt!
Weer
Het is nog steeds erg koud, het vriest. ’s Morgens begint het met een blauwe lucht, alleen landinwaarts is er lichte bewolking. Ik zet mijn zonnebril op als ik begin met wandelen. Dat blijkt echter iets te opportuun, later op de dag betrekt het toch weer en ik wissel weer naar mijn normale bril. Het is een koude dag, maximum temperatuur 1°C, maar het blijft droog.
Songtekst van de dag
Omdat ik vandaag een paar meiden met een hond zag, gaat de songtekst van vandaag over Meisjes, van Raymond van het Groenewoud.
Meisjes
Ze maken ons kapot, mijnheer
Ze maken ons zo zot, mijnheer
Mmmm meisjes
Meisjes
Ze zijn toch zo bizar, mijnheer
Ze komen zelden klaar, mijnheer
Statitistieke meisjes
Olalala meisjes
Ze komen goed van pas
Olalala meisjes
Doen zij nog steeds de was
Mamijmoemie meisjes
Soms stort ik in hun kas
Olalala meisjes
Maskes!
Meisjes
Ze zijn zo welgebouwd, mijnheer
Toch die waar ik van hou, mijnheer
Amelinckx-meisjes
Meisjes
Ze zijn het and’re soort, mijnheer
De passionele moord, mijnheer
Meisjes
Olalala meisjes
Ze komen goed van pas
Olalala meisjes
Ik wou dat ik er een was
Mamijmoemie meisjes
Ze komen goed van pas
Olalala meisjes
Neem me mee, neem me mee!
Meisjes zijn ’t allermooist op aard
Niets dat hun schoonheid evenaart
Zeg dat Van het Groenewoud het gezegd heeft
Meisjes zijn ’t allermooist op aard
Niets dat hun schoonheid evenaart
Zeg dat Van het Groenewoud het gezegd heeft
Vandaag staat de route Nederlandse grens – Knokke op het programma. Omdat het de eerste route is, die bij de Nederlands grens begint, kan ik geen gebruik maken van de Kusttram, die gaat maar tot het station in Knokke. Ik rij dus naar een plek waar ik goed kan parkeren en loop dan een leuk rondje tussen deze twee plaatsen.
Ik begin mijn wandeling langs het Zwin, een Nederlands-Belgisch natuurgebied dat alleen toegankelijk is met een gids omdat het bij vloed onder water loopt. Het Zwin ligt er een beetje triest bij met dit weer.
Als ik de boulevard verlaat, kom ik bij Taverne Cambridge. Hier zoek ik een tafeltje met uitzicht op zee uit en geniet ik even van een pauze in de warmte van het café en met een kop koffie. Ik heb er inmiddels 9,5km op zitten.
Ik loop via het binnenland weer terug naar Zilt & Zout. Het gaat over graspaden over dijken, over stille landweggetjes en door de velden. Op een gegeven moment kom ik langs een veld met bunkers. Ik vraag me af wat die boer gezaaid heeft…
Als ik in Entranchement kom, een echt Hollandse naam voor een dorp, loop ik over de oude verdedigingslinie en daarna langs een kanaal. Ik zie Zilt & Zout liggen aan de andere kant. Mijn auto staat er ook nog. Helaas kan ik het kanaal niet over. Gelukkig kan dat een stuk verderop wel. Van hieruit zie ik Cadzand-Bad liggen.
Het vriest nog als ik begin te lopen, het is 2°C onder nul, en het is bewolkt. Wel is er her en der een klein stukje blauw te zien aan de hemel. Als ik in Knokke over de boulevard loop, komt de zon tevoorschijn om even later volop te schijnen, het wordt een stralende winterdag met een strak blauwe lucht. Wel blijft het koud, met af en toe een snijdende wind, vooral ’s morgens. Ik zet mijn capuchon op om te voorkomen dat mijn oren van mijn hoofd vriezen.
Ik heb nog een dag vrij en omdat het voorlopig de laatste keer is dat ik een hele dag kan wandelen voor mijn vakantie in december, ga ik naar Utrecht. De keuze is gevallen op het Romeinse Limespad. Het Limespad gaat langs de voormalige noordgrens van het Romeinse Rijk.
Zoals gewoonlijk neem ik de vroege trein van half 7 in Blerick. Tot Utrecht hoef ik niet over te stappen en kan de NS mijn aansluiting ook niet verprutsen. In Utrecht is het tijd voor koffie en dan nog een klein stukje naar Woerden.
In Woerden loop ik het station uit en na een kleine 100 meter loop ik al over een jaagpad langs de Oude Rijn. Een jaagpad, ook wel trekpad genoemd, werd gebruikt om schepen voort te trekken (jagen). Dat was nodig als de wind niet goed stond of om stroomopwaarts te komen. Meestal werd dit met paarden gedaan, maar soms ook middels menskracht. De komende 5,5 km loop ik langs dit jaagpad, lekker relaxt.
Daarna gaat het verder aan de andere kant van de Oude Rijn. Hoewel het veelal ook vlak langs het water gaat, is hier niet echt meer sprake van een jaagpad. Maar net zo goed een mooie stuk om te lopen. Ik loop pal langs de achtertuinen van de woningen die hier liggen.
Als ik Harmelen uitloop, gaat de route verder langs de Leidse Rijn, over fietspaden en smalle wegen die gelukkig niet al te druk zijn.
Uiteindelijk kom ik bij Castellum Hoge Woerd in De Meern uit, een moderne reconstructie van een Romeins fort. De route gaat hier dwars doorheen en ze hebben een café, dat komt goed uit. Tijd voor lunch, kroketten en bier.
Als ik verder loop, kom ik langs Brouwerij Maximus, daar heb ik net een biertje van gedronken in het Castellum café. Helaas zijn ze nog dicht, anders had ik er nog een gedronken bij de bron.
Het gaat verder door de sub-urbs en ik steek het Amsterdam-Rijnkanaal over en loop daarna weer een stukje langs de Leidse Rijn. En dan ben ik ook al bij Utrecht CS aangekomen, het eindpunt van mijn wandeling
Bij Gist werk ik deze blog uit, ik heb mijn laptop daar namelijk speciaal voor meegenomen.
Ze hebben 30 tapkranen met voor elk wat wils. Gelukkig hebben ze deze kranen voorzien van mooie bieren die je niet zo maar overal tegen komt. Het is een echte verademing om een taplijst te zien waarbij ik niet moet zoeken naar iets dat ik nog niet gehad heb, maar waar bijna alles nieuw is.
Het is overigens niet voor niets een taplokaal, er zijn geen bieren op fles of blik te krijgen. Wel kun je de bieren op tap bestellen als 15 cl of 25 cl (behoudens de pilseners en Weißens, die kun je ook als 0,5 l krijgen).
Het was prima wandelweer vandaag, droog en niet echt koud. Het eerste stuk, langs de Oude Rijn, was aangenaam. Langs de Leidse Rijn was het een stuk frisser, voornamelijk door de wind die vanaf de weilanden kwam.
Om kwart voor 11 begin ik aan de eerste wandeling, een stadswandeling. Deze voert me eerst een rondje over het terrein van de TU/e, maar wel een gedeelte van het universiteitsterrein waar ik nog niet geweest was.
Na de koffie ga ik verder, dwars door station en dan door het centrum verder. Even loop ik in de verkeerde richting, dus terug anders raakt mijn GPS in de war. Ik loop onder andere langs het Philips museum en langs Eppo op de Kleine Berg, de stripwinkel waar ik vroeger wel vaker kwam.
Even later kom ik langs de Philips huisjes en het PSV stadion, door Tuindorp of ook wel Philipsdorp genoemd. Aan het begin van de 20ste eeuw, na 1910, werd deze buurt gebouwd als huisvesting voor de werknemers van de gloeilampenfabriek van Philips. Gelukkig is de buurt bewaard gebleven en gerenoveerd, zo’n oude wijk heeft toch wel iets.
Na Tuindorp kom ik in Strijp-S, de hippe buurt van Eindhoven. Er is hier veel, of eigenlijk voornamelijk, hoogbouw. De route voert me naar het NatLab, het Philips Natuurkundig Laboratorium, de research afdeling van Philips. Ik wijk nu een stukje van de route af omdat deze me terug wil laten lopen en ik vind dat ik beter om het NatLab heen kan lopen.
Op Strijp-S vind ik ook de Rabauw brewpub, ik ga naar binnen voor een biertje, het is ten slotte al 12 uur geweest. Een vriendelijke jongedame vraagt of ze me kan helpen, maar helaas kan ze dat niet want ze zijn nog niet open…
Als ik van Strijp-S terug loop naar het station, kom ik langs een graffiti muur langs het spoor en langs treinhalte Eindhoven Stadion, een perron speciaal voor voetbal supporters. Dit eenvoudig treinstation is via een loopbrug verbonden met het stadion.
Ik kom langs de irish pub, maar die is helaas dicht. Dan maar een lunch bij VIC, schuin tegenover Dynamo, een uitsmijter met een Van Moll blond bier, ik heb slechtere lunches gehad…
Het gaat verder door het natuurgebied de Genneper Parken. Ik kom vlak langs het Van Der Valk hotel en loop een klein stukje langs de N2.
En dan ben ik bij de stadsbrouwerij van Eindhoven, 100 Watt. Tijd voor enkele welverdiende biertjes, op de gezondheid van dochter nummer 1, en een kaasplank.
Nog een klein stukje terug naar het station. Ik zie recht voor mee een flatgebouw waar op iedere verdieping een bepaalde kleur verlichting brandt. De kleuren variëren, maar helaas doet niet iedere verdieping mee. Geen gezicht, dan is geen verlichting toch beter.
Ik neem, zoals gewoonlijk, de trein van half zeven in Blerick. Het is nog donker. Net voor Utrecht wordt het licht en er hangt mist over het landschap. Ondanks een vertraging van 8 minuten, haal ik mijn aansluiting naar Amersfoort en heb ik zelfs nog tijd om bij de Kiosk een Mars en een koffie te halen.
Ik heb voor vandaag een tweetal klompenpaden uitgezocht, het Laaksepad en het Stoutenburgerpad. Ik begin met die laatste.
Na de weilanden volgt een bomen pad met veel paddenstoelen. Zoals al gezegd, is de routemarkering goed te volgen. Uiteindelijk loop ik tegen de A28 aan en buig net daarvoor naar rechts over een drassig graspad.
Voordat ik klaar ben met het Stoutenburgerpad kom ik nog langs Landwinkel de Kopermolen, tijd voor koffie met een paar advocaat bonbons.
Na de lunch is het Laaksepad aan de beurt. Dat start naast de Haen. Het Laaksepad is helaas slecht aangegeven en klopt niet helemaal. Op een gegeven moment loop ik maar op de kaart en de klompenpaden app. Ik loop over een graspad, maar loop tegen een weiland aan. Toch moet ik rechtdoor volgens alle info die ik heb. Gelukkig kan ik de bovenste laag van de schrikdraad losmaken en over alle draden heenstappen. Nadat ik alles weer vastgemaakt heb, loop ik door de wei verder. Helaas loop ik na een tijdje tegen het volgende weiland aan. Omdat ik nu niet de mogelijkheid heb om makkelijk over de schrikdraad heen te komen, zoek ik een andere optie. Teruglopen behoort niet echt tot de mogelijkheden, zo makkelijk geef ik niet op.
Het Laaksepad gaat voor een groot deel door het Hoevelakense Bos. Helaas klopt ook in dit deel de bewegwijzering niet en komt de route ook nog eens niet overeen met de route op de website en in de app. Ik volg zo goed en zo kwaad als het kan de route markeringen, maar moet zo af en toe ook improviseren.
Ook in het Hoevelakense Bos zie ik veel paddenstoelen. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel paddenstoelen op één dag gezien heb. Uiteraard heb ik een groot aantal paddenstoelen op de foto gezet.
Het Laaksepad zit er ook bijna op en ik worstel met een dilemma. Ik denk niet dat ik een leuke locatie in Hoevelaken kan vinden waar ze ook nog eens een goede selectie speciaal bieren hebben. Ik besluit dus om maar meteen door te lopen naar het station en in Amersfoort neer te strijken, dat ligt toch op de route.
Zo gezegd, zo gedaan. Op het station aangekomen heb ik een beetje pech. De eerstvolgende trein rijdt niet. Vanwege de stakingen? De volgende rijdt wel en ik hoef uiteindelijk maar 20 minuten te wachten. Dat valt alleszins mee.
In Amersfoort is de keuze simpel. Op ongeveer 1km van het station ligt de Amersfoortsche Stadsbrouwerij de Drie Ringen. Daar ga ik mijn wandeling van 25km afsluiten.
Bij de Drie Ringen zit je midden in de brouwerij. Ten minste dat lijkt zo omdat er twee grote koperen ketels en een kleinere in het café staan. Ik heb geen idee of daar ook echt mee gebrouwen wordt.
Aan de wand / schuin plafond is een grote plaat bevestigd met daarop schematisch het hele brouwproces.
Er is ook een borrelkaart en ik bestel een kaasplank. Die is eigenlijk voor twee personen, maar ik heb daar in mijn eentje geen enkele moeite mee. Het enige minpunt is dat de kaasplank voor mijn neus opgeruimd wordt terwijl ik er nog niet klaar mee was, er lag nog kaas op. Ik maak daar een opmerking over en de barman geeft dat door aan de bediening. Er wordt echter niets mee gedaan… Gemiste kans!
De bediening is prima, er lopen genoeg mensen rond om het iedereen naar de zin te maken. Ik heb het vermoeden dat de eigenaren ook meehelpen. Zij zijn dan meteen de meest enthousiasten onder de bediening.
Ik heb eindelijk een dag gevonden om te gaan wandelen. Om maximaal gebruik te maken van mijn tijd en om dure reiskosten uit te sparen, besluit ik om in de buurt te blijven.
Het is een regenachtige dag vandaag en er staat veel wind. Ik had even overwogen om een paraplu mee te nemen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb.
Ik loop verder, maar in plaats van de brede asfaltweg door het bos neem ik het bospad richting Bracht. Na een tijdje kom ik bij een afgesloten terrein waar je wel in kunt om te wandelen en te fietsen. Ik blijf er echter buiten en loop een flink eind over een bospad langs de omheining.
Het volgende stuk van de route is afgesloten. De route gaat dwars door een zandgroeve en die is uiteraard afgesloten. Eromheen dus, geen probleem maar helaas wel over de asfaltweg.
Ik loop Kaldenkirchen weer uit via het nieuwe industriegebied langs de A74 en kom bij de Baumschule. Hier steek ik de Autobahn over en de route gaat verder over de weg langs Ãœlingsheide. Daar heb ik geen zin in, dus ik sla eerder linksaf over een tractorspoor. Ik ga er van uit dat ik dan bij de volgende brug over de Autobahn uitkom. Het tractorspoor wordt een smal wandelpad en voordat ik er erg in heb, ben ik de Autobahn alweer over via een wild wissel en kom ik op de Kaldenkerkerweg in Tegelen uit, bovenaan welteverstaan.
Nog een klein stukje en er is koffie. Ik heb Mooder al ge-appt om de koffie aan te zetten.
Ik loop langs ut Jaomerdal en via de Vierpaardjes en de Heutzstraat naar het Julianapark, het einde van mijn wandeling van vandaag.
En dan ben ik eindelijk bij Mout aanbeland. Al sinds de opening, enkele maanden geleden, wil ik hier een keer naar toe. Nu komt het er eindelijk van. Het helpt dat Mout als één van de weinigen op maandag open is.
Proberen maar… Ik moet de eerste keer even de weg zoeken in de app, maar het is eigenlijk heel simpel. Even later komt mijn Herfstbock, gevolgd door een portie oude kaas. Prima geregeld.
Het gaat meteen een flink stuk omlaag met een mooi zicht op enkele huizen die hier in de Schlucht liggen. Dan weer flink omhoog en verder door het bos. Ik hoor het geluid van motorgereedschap en even later zie ik dat ze bezig zijn om het struikgewas te snoeien.
Ik kom bij een toeristische parkeerplaats uit. Veel volk hier. Ik ga gelukkig al vrij snel de rimboe in. Ik loop en klim tussen de rotsformaties door. Regelmatig heb ik een mooi uitzicht naar beneden waar de Elbe stroomt. Na een tijdje is mijn route afgesloten, verderop zijn Bauarbeiten. Ik probeer allerlei alternatieven en loop flink heen en weer tussen de rotsformaties. Ook klim ik flinke stukken omlaag en omhoog, maar helaas vind ik geen alternatief. Er zijn een paar plekken waar ik wel omlaag had gekund, maar waarschijnlijk niet meer terug. Dat doe ik dus niet, dan heb ik geen fallback terugweg meer. Uiteindelijk ga ik maar terug…
Wel mooie uitzichten op de rotsformaties hier en ik loop over de Basteibrücke (hier kom ik een paar dagen later met Ada nog eens terug). Ik vervolg de route over de Malerweg en het gaat met heel veel trappen omlaag. Beneden aangekomen zit ik alweer op de route en het gaat richting de Amselsee. Die steek ik over en meteen gaat het weer flink omhoog en kom ik weer tussen de rotsformaties terecht. En alweer raak ik de route en uiteindelijk het pad kwijt. Niet getreurd, ik weet grofweg waar de Amselsee ligt en ploeter langs omgevallen bomen omlaag waar ik weer een pad vind. Dat pad brengt me uiteindelijk terug bij de Amselsee en van daaruit loop ik via de toeristenroute naar Rathen.
Intussen ben ik een bord tegengekomen dat uitlegt wat de diverse symbolen betekenen. Een zwarte driehoek (als pijl) in een witte cirkel betekent “Kletterzugang Kein Wanderweg!”. Dit zijn routes voor klimmers om aan het begin van hun klimtraject te komen. Geen wonder dat ik daar iedere keer op vastliep…
Tijd voor een bier bij de Biergarten am Bach in Rathen.
Na wederom een klein stukje langs de Elbe gewandeld te hebben, gaat het weer flink omhoog en alweer richting rots formaties. Aber nicht mit mir, ik heb even genoeg van het dwalen tussen rotsformaties en loop via bospaden een alternatief traject.
Ik zit inmiddels weer op de route, op het dubbele stuk dat in de route zit (dit stuk loop ik twee keer omdat de route zich hier kruist). Ik kom bij die Schwedenlöcher, een geweldige Schlucht. Nadat in de 30-jarige oorlog het dorp Rathewalde door Zweden verwoest was, vluchten de bewoners met hun vee naar deze Schlucht die toen nog maar slecht begaanbaar was. Ook in latere oorlogen werden die Schwedenlöcher als toevluchtsoord gebuikt. Later werd de Schlucht begaanbaar gemaakt met 3,5 ton ijzer en 600 betonplaten en door hem kunstmatig te verbreden daar waar dat nodig was.
Ik loop gelukkig in de juiste richting door die Schwedenlöcher, namelijk bergaf. Na de Schlucht gaat het gemütlich langs de beek. Een fietser vraagt de me weg en ik vertel hem dat het niet raadzaam is om door te gaan. Hij probeert het toch, maar later zie ik hem weer en was het hem toch te zwaar.
Ik loop helaas in de verkeerde richting en moet weer terug. De eigenlijke route gaat weer flink omhoog, heb ik toch even een stukje rust gehad langs de beek.
Ik moet eerst de route zien te vinden. Daarvoor moet ik dwars door het centrum, sight seeing Bautzen.
Omdat het de hele tijd over asfalt gaat, neem ik op een gegeven moment een alternatieve route door het bos en over akkers. De originele route gaat een stuk verder van het water af over asfalt. Deze route blijft dichterbij het water. Eerst volg ik een breed bospad en daarna loop ik langs de bosrand over een akker. Hier is duidelijk een pad te zien. Dat wordt anders bij de volgende akker. Ik volg nog steeds de bosrand, maar de boer heeft zijn akker tot aan die bosrand omgeploegd en van een pad is geen sprake meer. Ik ploeter het laatste stuk van de alternatieve route door de klei. Ik snap waarom de route over het asfalt gaat…
Helaas levert de alternatieve route niet echt meer zicht op het water op. Er is aan deze kant van de Talsperre veel begroeing en ik krijg weinig water te zien. Wel zie ik een alternatieve dooieakker, een veld vol met dooie zonnebloemen.
Als ik bij Dahlowitz kom, begint de grootste van de twee stuwdammen. Helaas loop ik achter langs de dam, een beetje jammer. Al snel daarna kom ik bij de tweede, kleinere stuwdam en hier kan ik wel overheen lopen. Eindelijk een goed uitzicht op de Talsperre.
Na een stuk fietspad duik ik via een smal paadje een bosje in. Ik had dit in eerste instantie gemist omdat de hele route over asfalt en brede paden gaat. Ik kom nu dichter bij het water en uiteindelijk uit bij die Strandpromenade. Hier vind ik de Beach Bar (dat had ik van te voren al opgezocht en gecheckt of ze open waren). Tijd voor een biertje en een Bratwurst.
Na deze pauze gaat het verder en al snel Bautzen weer in. Van Ada heb ik inmiddels bericht en die voelt zich al weer beter en gaat ook nog een stuk fietsen. Later blijkt dat ze ook rondom de Talsperre gefietst is, maar dan in de andere richting.
Het allerlaatste stukje gaat nog even een stuk naar beneden en dan met trappen weer omhoog. Ik kom nu bij het St. Nicolaifriedhof, dat ligt deels binnen de ruines van een oude kerk, erg sfeervol en met mooie uitzichten.
Al met al een mooie wandeling.
We rijden samen weg bij het hotel en ik zet Ada met fiets en al af in Maukendorf, daar begint haar route. Ik rij verder naar Senftenberg, daar heb ik een wandeling uitgezocht.
Ik kom veel fietsers tegen en maar weinig wandelaars. Ook kom ik een grote rups tegen op het asfalt. Later blijkt dit, naspeuringen door Ada, een wilgenhoutrups te zijn.
Ik zie bordjes staan van een uitkijktoren. Ik zie hem echter niet en denk al dat ik hem gemist heb. Dan kom ik er toch nog bij uit. De Aussichtsturm Senftenberger See is een 31,5 meter hoge uitkijktoren die boven de bomen uitsteekt en scheef gebouwd is. Hij is schever dan de toren van Pisa. Het uitzicht van bovenaf is uiteraard erg mooi, vooral richting de See.
Het gaat verder langs het meer en na de volgende bocht kom ik weer bij een meer populair stuk met strand en zo. Hier haal ik nog een fles Apfelschorle. Daarmee red ik het wel tot het end van de wandeling. Na enkele stranden en zowaar een stuk over een zandpad (en geen asfalt), kom ik weer bij mijn startpunt langs het meer uit. Hier loop ik nog even de Seebrücke op, een pier die een stuk het water in gaat, en daarna loop ik naar de auto.
Ik heb met Ada in Wittichenau afgesproken, bij de Stadtbrauerei. Helaas is daar geen terras of bar. Wel een winkel, dus ik scoor een six pack van diverse plaatselijke brouwsels.
Na het ontbijt en uitchecken rijden we naar St. Goarshausen. We zijn ruim op tijd, dus eerste nog even een koffie bij de plaatselijke Konditorei.
We lopen door een voormalig Bergbaugebied. Hier werden vroeger de bergen gebouwd… En men haalde er ook lood en zink uit de bergen.
Even na de helft van de route maken we onze laatste en grootste beklimming van vandaag. Het eerste deel daarvan valt wel mee, over een breed pad richting Burg Maus. Vanaf de poort van deze burcht gaat het steiler omhoog, via een zig zag paadje. Hier lijkt maar geen einde aan te komen.
Om een of andere reden is het pad op een gegeven moment aan twee zijden voorzien van Elektrozaun. De vraag is wie ze waar buiten (of binnen) willen houden.
Boven St. Goarshausen wijken we een klein stukje van de route af om naar de schommelbank te lopen die hier staat. Je hebt van hieruit een fantastisch uitzicht over het Rijndal en het landschap aan de andere kant van de Rijn.
Het station van St. Goarshausen is onze eindbestemming en we drinken op een ’terras’ voor een hotel iets fris. Een Sprite voor Lise en Schorle voor mij, ik moet namelijk nog een heel eind rijden.
Wel zagen we sluierbewolking aan de hemel, maar daar hebben we verder niets van gemerkt.
