Datum: 20260811
Tijd: 13:45 – 17:35
Afstand: 13,3 km
Overnachting: House with garden, Ampuero
Wandeling
Vandaag ga ik nog een wandeling maken die ik uitgezocht had en waar ik ‘must’ bij geschreven had. Het is weer een wandeling uit een Rother wandelgids.
Ik wandel alleen, de rest gaat kanoën en Ada zet ik af bij het strand. Die haal ik na het wandelen weer op.
Parkeren is geen probleem, ik vind een plekje in Isla Playa en het blijkt precies op de route te zijn.
Het gaat via smalle paadjes land inwaarts, door Parque Natural de las Marismas de Santoña, Victoria y Joyel, what’s in a name. Ik loop dwars door het natuurgebied met diverse uitkijkjes.
Het Parque Natural de las Marismas de Santoña, Victoria y Joyel is het belangrijkste moerasgebied van Noord-Spanje en ligt deels direct naast Isla Playa. Rondom Isla bevindt zich met name de Marisma de Joyel, waar eb en vloed zorgen voor een unieke mix van zoet en zout water.
Ik loop over goed begaanbare paden en stille wegen, over de velden begeleiden de zwaluwen mij. Na verloop van tijd kom ik bij de kust, tijd voor een biertje.
Ik ga nu verder over het strand. Even verder, tussen de rotsen, staat het water te hoog en over de rotsen heen is geen optie. Geen probleem, via een kleine omweg over een camping zoek ik de route weer op. Helaas gaat dat via een pad dat niet meer bestaat, een grotere omweg dus. Ik ben deze vakantie niet onder de indruk van de Gaia GPS app. De helft van de paden die daarin aangegeven staan bestaan niet of zijn niet begaanbaar.
Ik kom bij een splitsing, links of rechts naar de route? Het wordt links want die lijkt eerder op de route te komen en dat lukt, door het bos.
Nu volgt een stuk kustroute zoals ik dat graag zie. Boven over de rotsen en op en neer. Eén stuk is bijzonder steil en daar wordt van te voren voor gewaarschuwd, Está usted entrando en el KM de la muerte. Mijn Spaans is goed genoeg om te begrijpen dat ik nu de kilometer des doods betreed.
Cabo Quejo is één van de uitzichtpunten langs de kust waar ik langs kom.
Uiteindelijk kom ik bij een camping uit. Daar heerst een strikte toegangscontrole, maar gelukkig kan ik er rond omheen lopen. Als ik daar mee klaar ben, kom ik bij het restaurant van de camping. Daar mag ik gelukkig wel naar binnen, tijd voor een cerveza.
Na deze laatste pauze loop ik door het dorp naar mijn auto en rij terug naar Playa de Ris om Ada op te pikken. Die zit al klaar en we rijden weer terug naar ons vakantiehuis.
Al met al een mooie en niet al te lange wandeling. Zeer welkom na de inspanning van gisteren.
Weer
Zon, zon, zon en nog eens zon. Wel stond er een lekker windje.
Songtekst van de dag
Ik ging naar de Playa vandaag, dus Vamos a la Playa van Righeira, een vrolijk liedje met een duistere tekst. Als je geen Spaans kent, laat het dan maar door AI vertalen.
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa,
la bomba estalló.
Las radiaciónes tuestan,
y matizan de azul.
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh
Vamos a la playa,
todos con sombrero.
El viento radiactivo,
despeina los cabellos. Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh
Vamos a la playa,
al fin el mar es limpio.
No más peces hediondos,
sino agua fluorescente.
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh oh oh
Vamos a la playa, oh oh
Hoewel ik Picos de Europa eigenlijk te ver weg vond, wilde Lise er per sé naar toe. Dan ga ik ook mee en iedereen gaat mee. We hebben een makkelijke hike bij Fuente Dé uitgezocht, met de kabelbaan omhoog en dan 14 kilometer rustig omlaag.
Helaas waren er geen tickets meer voor de kabelbaan en we besluiten om dan maar naar boven te lopen, zo’n beetje recht tegen de berg omhoog. We vragen aan de parkeerwachtster nog hoe we het beste naar boven kunnen lopen en zij geeft aan dat er een bewegwijzerde route is en die duurt 5,5 uur. Dat is waarschijnlijk de route die we naar beneden willen lopen. Er is ook een onofficiële, niet bewegwijzerde route, maar daar geeft ze geen informatie over, dat is onverantwoord…
We zien op Gaia hoe we omhoog moeten en beginnen gewoon. Het gaat vrij steil de berg op, soms via zig zag paadjes en soms gewoon recht omhoog. Als je vanaf beneden kijkt, denk je hoe kom ik daar in hemelsnaam omhoog en dan blijkt er altijd een pad te zijn. Het is wel zwaar en ik stop regelmatig om op adem te komen en mijn hartslag omlaag te krijgen. Stiekem vind de rest dat niet erg, kunnen zij ook rusten.
Uiteindelijk doen we er bijna 3 uur over om 2,5 kilometer af te leggen… en 770 hoogtemeters op dat stuk.
Wij zoeken onze route op en dat gaat niet helemaal vlekkeloos. Ik heb geen track om te volgen en daardoor oriënteer ik me eerst op de verkeerde route naar beneden. We lopen gewoon dwars tussen de rotsen door, er zijn hier overal paden. We komen langs enkele grotten en Gerben denkt zelfs dat onze route dwars door een grot gaat. We hebben het niet geprobeerd, dus of het waar is…
Uiteindelijk vinden we de route die we naar beneden willen nemen, een breed pad waar we relaxt omlaag lopen. We hebben hier geweldige uitzichten.
We zien onderweg schapen, koeien en ezels. De ezels zouden ook muildieren kunnen zijn geweest. Ze staan op een gegeven moment langs de weg, met een veulen erbij. En uiteraard zien we de nodige hagedissen, die schieten hier overal voor je voeten weg.
Als we terugkomen is helaas alles dicht, dus rijden we richting vakantiehuis en gaan onderweg bij een Mac iets eten. Helaas hebben ze hier in Spanje geen milkshakes, het lekkerste dat ze hebben bij de Mac.
Dat laatste is helaas geen succes. We hebben tickets nodig voor een tijdslot en die zijn tot september uitverkocht. Een beetje onbegrijpelijk want er is bijna niemand binnen. Blijkbaar reserveren bureaus uit Bilbao alle tickets, die zijn gratis, om een pakketreis aan te bieden. Als dan niet alles verkocht wordt, komen de tickets in principe weer beschikbaar, maar daar is niets van te merken.
In Guernica aangekomen, stappen Gerben, Lise, Sven en ik uit om te gaan wandelen. Sandy blijft zitten, die reist door naar Bilbao om Nacio op te halen, die komt vandaag met het vliegtuig naar Bilbao.
Honderden burgers verloren hun leven die dag. Het bombardement, een van de wreedste episodes van de burgeroorlog, inspireerde Picasso tot het maken van Guernica, een symbool tegen de gruwelen van de oorlog.
Het eerste stuk langs de ría de Mundaka (dat is de kortere naam), gaat kaarsrecht langs het kanaal. Het stuk is zo’n 4,5 kilometer lang, wel mooi, maar op een gegeven moment ook een beetje saai.
Daar waar de ría de Mundaka veranderd van een kanaal in een grotere rivier, nemen we een pauze, tijd voor appels die we meegenomen hebben.
We zien het spoor dan ook regelmatig en horen de treinen.
Nu volgt het zwaardere stuk van de wandeling. Tot nu toe was het allemaal vrij vlak. Nu gaat het echter omhoog en flink ook. We lopen de Arribieta (332m) en de Katillotxu (336m) op, ongeveer vanaf 0m. Dat is even flink afzien in de warmte. Boven aangekomen zitten we op het (plaatselijke) dak van de wereld en worden we verwelkomd door een mooie vlinder, een Koninginnepage, die zich vrij goed laat fotograferen. 
Uiteraard hebben we hier ook de nodige mooie uitzichten op de ría de Mundaka die in de Golf van Biskaje uitmondt.
Na het ontbijt rijden we naar Ramales de la Victoria, hier begint de wandeling die we uitgezocht hebben, La Dama Roja. Een parkeerplek is snel gevonden en we gaan aan onze wandeling beginnen.
We lopen een stukje door het dorp en dan gaat het meteen steil omhoog. De komende 4 kilometer blijven we flink stijgen. We komen langs een grot, Cueva Baranda, en maken een kleine detour om die te bekijken. Je kunt een stuk de grot in en de kids doen dat ook. Het gaat nog verder, maar dat is kleiner en donker…
Uiteraard gaan we naar de top. Hier hebben we rondom een fantastisch uitzicht, een mooie plek voor een pauze en lunch met de etenswaren en water dat we meegebracht hebben.
We zien regelmatig uitwerpselen liggen, waarschijnlijk van grote grazers. Een tijd later komen we ze tegen, ze hebben zich verzameld bij hun thuisbasis. Ze kunnen wel alle kanten op.
We hebben rondom mooie uitzichten, maar prominent is wel Pico San Vicente aanwezig.
En dan zijn we terug in de bewoonde wereld. In Ramales de la Victoria gaan we op het eerste beste terras zitten om iets te drinken.
Sandy dirigeert ons naar een parkeerplek en staat ons al op te wachten. We vinden precies één plek en dat is genoeg. We hebben geen idee of we daar mogen staan of dat we hier moeten betalen, maar niemand schijnt er problemen mee te hebben.
We lopen eerst van het surfkamp, de camping, naar het strand. Dat volgen we totdat we bij rotspartijen uitkomen. Daar klauteren we overheen en zoeken we waar het pad omhoog het bos in gaat. Na een bocht zien we twee mensen omlaag komen, dat is handig, weten we meteen waar we omhoog moeten. Dat is net voor het naaktstrand… Je moet er hier wel iets voor over hebben om je broek te laten zakken.
Als we weer helemaal afdalen, komen we op een heel lang strand. We zien San Vicente de la Barque liggen, maar we moeten eerst nog het lange strand en nog een flink stuk naar de brug voordat we daar zijn. Dat blijkt nog een heel eind verder te zijn dan gedacht.
Uiteindelijk komen we dan toch, via de lange Maza brug, in San Vicente de la Barquera. Hier vinden we vrij snel een plekje op het terras van een Italiaans restaurant, lunch met pasta en bier.
De route die we lopen begint eigenlijk hier in het dorp, vlak bij de brug. Na de pauze lopen we de brug weer over en na een klein stukje gaan we meer het binnenland in voor de terugweg. Helaas gaat dat al snel langs de weg. Die blijven we volgen tot het surfkamp waar we gestart zijn. An sich is het een mooie route door de heuvels en boven over langs de kust. Alleen jammer van de weg. Gelukkig is het geen drukke weg.
Zoals gezegd zijn we, nadat iedereen zich opgefrist / gedoucht had, naar El Rayo Verde gegaan. Daar zit je mooi op het hoogste punt in de omgeving met een food truck, een drank bar en een cocktail bar. De tafels en stoelen staan wel schots en scheef op de heuvel, maar het uitzicht is geweldig. Je kijkt helemaal naar San Vicente de la Barque. Ook kijk je uit op het parkeerterrein, of eigenlijk het stuk zeer ongelijk weiland op de berg. Hier worden allerlei capriolen met auto’s uitgehaald om te kunnen parkeren. Eén auto ging zowaar met één wiel een flink stuk van de grond. We dachten dat hij om ging vallen…
