Datum: 20210922
Tijd: 9:00 – 14:45
Afstand: 23,7 km
Overnachting: Hotel Wiesenheim, Uderns
Wandeling
Vandaag blijf ik in het dal en doe ik echt rustig aan. Ik wil morgen namelijk de Ahorn op. Ik ga langs de Ziller van Uderns naar Mayrhofen lopen en dan met de Zillertalbahn terug.
Als ik vanuit mijn Gasthof begin met wandelen, is het licht bewolkt maar de zon komt al door.
Ik loop eerst door het dorp, inclusief een rondje over de dooieakker. Hier zijn ze erg gecharmeerd van metalen kruisen en beeldjes op de graven.
Als ik het spoor overgestoken ben, kom ik bij de Ziller. Het gaat nu afwisselend via de Zilleruferweg en het fietspad richting het zuiden.
Ik kom langs een grote brug, maar ik zie geen weg. Bij nader inzien blijkt het een van de stukken van B169 te zijn die een tunnel in gaat. Door die tunnel ben ik al een aantal keer heen gereden.
Na zo’n 10km kom ik in Aschau. Hier ga ik even het dorp in voor een bier.
Als ik weer verder ga en even sta te kijken hoe ik het beste kan lopen, wordt ik aangesproken door een fietser. Hij heeft een vraag over mijn Garmin. Hij heeft er ook een en wil iets over de kaart weten. Zo komen we in gesprek en op een gegeven moment vraagt hij waar uit ‘Holland’ ik vandaan kom. Als ik zeg aus der Gegend von Venlo, moet hij lachen. Hij komt uit Kevelaer.
Ik loop verder door de weilanden en een hele tijd later moet ik min of meer verplicht de spoorwegbrug over. Aan de andere kant gaat het verder over het fietspad en later door een park-achtige omgeving.
In Mayrhofen loop ik naar de kabelbanen. Er zijn er twee, de Penkenbahn (daar kom ik als eerste bij uit) en de Ahornbahn. Ik wil alvast met de Ahornbahn omhoog om te zien hoe het boven is. Ik heb weer geluk, het is 14:43u en om 14:45u gaat er een Bergfahrt. Ik heb de gondel bijna voor mij alleen op een stelletje en de chauffeur na.
Het is maar goed dat ik vandaag eerst polshoogte neem, er ligt sneeuw op de Ahornspitze (die linkse dus), dat wordt dus niks morgen. Ik spreek een man en vrouw aan die vanaf de Edelhütte komen en vraag of ze op de Ahornspitze waren. Ze zijn ook niet verder gekomen dan de Edelhütte. Daar kregen ze te horen dat er te veel sneeuw en ijs op de Ahornspitze ligt voor Ungeübte. 
Ongeacht mijn ervaringen van de afgelopen dagen vind ik mijzelf ook niet geübt om een zware bergwandeling door sneeuw en ijs te gaan maken. Change of plans dus.
Ik ga bij de Filzen Stadl zitten voor een bier. Ze hebben ook Bratkartoffeln mit Spiegelei en dat lijkt me ook wel wat. Meteen eten dus maar. Daarna loop ik boven nog een rondje voordat ik weer omlaag ga. Nu zit de gondel bijna helemaal vol met volk.
Terug in Mayrhofen loop ik door het dorp. Man wat is het hier toeristisch. Er zijn twee soorten winkels, de winkels die spullen verkopen voor bergtochten en de winkels die spullen verkopen voor toeristen (snuisterijen en plaatselijke specialiteiten). Ik ga nog even op een terras zitten voor een bier voordat ik de Zillertalbahn terug naar Uderns pak.
En toch ben ik ook vandaag omhoog gelopen, Mayrhofen (633m) ligt namelijk 84 meter hoger dan Uderns (549m). Ook heb ik vandaag weer tempo kunnen maken, zo zonder noemenswaardige hoogte verschillen.
Weer
Het was vandaag prachtig weer in het dal, alleen maar zon. Hoog boven waren wel wolken te zien, maar die belemmerden de zon in het dal gelukkig niet.
Songtekst van de dag
De songtekst van vandaag komt van die Erste Allgemeine Verunsicherung, gewoon omdat ze uit Oostenrijk komen en het een geinig nummer is uit de periode van die Neue Deutsche (und Österreichische) Welle. Hier is Ba-Ba Banküberfall:
Der Kühlschrank ist leer
Das Sparschwein auch
Ich habe seit Wochen
Kein Schnitzel mehr im Bauch
Der letzte Scheck ist weg
Ich bin nicht liquid
Auf der Bank krieg’ ich sowieso keinen Kredit!
Gestern enterbt mich
Auch noch meine Mutter
Und vor der Tür
Steht der Exekutor
Mit einem Wort
Die Lage ist fatal
Da hilft nur eins
Ein Banküberfall!
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
Auf meinem Kopf
Einen Strumpf von Palmers
Stehe ich vor der Bank
Und sage: “Überfall ma’s!”
Mit dem Finger im Mantel
Statt einer Puff’n
Ich kann kein Blut sehen
Darum muß ich bluff’n!
Ich schrei’: “Hände hoch!
Das ist ein überfall!
Und seid ihr nicht willig
Dann gibt’s ‘nen Krawall!”
Eine Oma dreht sich um
Und sagt: “Junger Mann!
Stell’n Sie sich gefälligst
Hinten an!”
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Nach einer halben Stund’
Bin ich endlich an der Reih’
Mein Finger ist schon steif
Von der blöden Warterei
Ich sag’: “Jetzt oder nie
Her mit der Marie!”
Der Kassier schaut mich an
Und fragt: “Was haben Sie?”
Ich sag’: “‘Nen Hunger und ‘nen Durst
Und keinen Plärrer
Ich bin der böse
Kassenentleerer!”
Der Kassierer sagt “Nein!
Was fällt Ihnen ein?”
“Na, gut” sage ich
“Dann zahl’ ich halt ‘was ein!”
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ooohbeebahooohbee
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ooohbeebahooohbee
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
The evil is always and everywhere
Be-be-be-be-be here with the marie
Be-be-be-be-be here with the marie
Be-be-be-be-be here with the marie
Ooohbeebahooohbee
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Ba-Ba-Ba-Ba-Ba-Banküberfall
Das Böse ist immer und überall!
’s Morgens lekker door de Alpen crossen met Rush op de achtergrond. Het gaat naar Vorderlanersbach, daar parkeer ik de auto. Dan met de bus (4104) naar Finkenberg en met de Finkerberger Almbahn I en II naar boven naar het Penkenjoch.
Boven aangekomen is het eerst tijd voor koffie in het Penkenjochhaus. Rondom is het bewolkt, maar op de Penken (2095) is het droog, helder en soms zonnig.
De wandeling begint met een rondje rondom een kunstmatig meertje, vast wel aangelegd om te kunnen schaatsen in de winter. Hier langs is ook de Granatkapelle te vinden, een kapel met een wel zeer uitzonderlijke architectuur.
Dan gaat het naar de Wanglalm omhoog. Van daar uit verder richting de Wanglspitze. Een paar flinke steile stukken over een verder prima begaanbare grindweg. Een stuk onder de Wanglspitze buigt de route af.
Op een gegeven moment zie ik voor me het soort rots velden waar ik twee dagen geleden doorheen ben geploeterd. Vandaag gelukkig niet.
Uiteindelijk kom ik bij Bergrestaurant Lämmerbichl uit, tijd voor een pauze met Bier, Wurst und Brot.
In Vorderlanersbach is zo te zien niets open. Geen probleem, dan ga ik naar de Zillertal brouwerij. Helaas kan ik daar ook niets drinken, wel meenemen. Dus doe ik dat maar. Ik wordt doorverwezen naar hotel Bräu in Zell im Zillertal. Dus daar naartoe voor mijn welverdiende pint. Nadat ik een tijdje op het terras gezeten heb, ga ik toch even op zoek naar iemand van de bediening. Als ik iemand vind, is die niet erg enthousiast en zo traag als … Uiteindelijk blijkt hij wel graag te ouwe hoeren, maar hij blijft traag 🙂
Het was in principe prima wandelweer. Op enkele stukken door de mist na, waren de wolken voornamelijk ergens anders (maar wel zichtbaar). Het was in ieder geval droog en later op de dag zelfs erg zonnig.
Mijn wandeling van vandaag begint in Alpbach. De burgemeester hier heeft verordend dat er alleen in de oorspronkelijke Tiroler stijl gebouwd mag worden, met veel hout en balkons en zo. Het resultaat mag er zijn. Ik vind dit een goed idee. Zo blijft de identiteit van Tirol ten minste op enkele plaatsen goed bewaard. Volgens mijn hotelbaas heeft het echter ook een keerzijde. Als je in Alpbach geboren en getogen bent en je hebt een stuk bouwgrond, dan ben je verplicht om in de oude stijl te bouwen. Niet iedereen wil dat of kan dat betalen. En zo is er altijd wat.
Als ik in Uderns vertrek is het weer bewolkt en een beetje mistig. Aangekomen in Alpbach is dat helaas niet veel veranderd. Gelukkig is het wel droog.
Het gaat eerst gemütlich omhoog door het dorp. Dan volg ik een steil bospad langs de beek met enkele trappen omhoog. Dit stuk is grotendeels goed begaanbaar met enkele rotsachtige stukken.
Ik loop over enkele almen en het is behoorlijk drassig op de almen.
Dan maar de Gipfö Hit in voor een bier, verse karnemelk met Himbeeren (omdat het kan en omdat ze dat hebben) en wat brood en worst.
Het gaat nu zig zaggend over de alm naar beneden met een zeer fraai uitzicht over het dal. Daarna over een Bringungsweg naar beneden, route A21. Normaliter zou dat saai zijn, nu echter niet, er is constant een prachtig uitzicht op het dal en de bergen. Het gaat al slingerend omlaag, relaxt lopen omdat het niet al te steil is.
Als ik in een bos kom (weg uitzicht), gaat de route linksaf het bos in. Het gaat nu over een smal pad een stuk steiler omlaag om even later weer bij dezelfde Bringungweg uit te komen, kwestie van een flinke bocht afsnijden.
Onder in het dorp aangekomen ga ik bij Hotel Post een Weißen drinken. Vanaf het terras heb ik een mooi uitzicht op de berg waar ik net vanaf kom. De top is alweer in wolken.
Het weer was prima vandaag, afwisselend zonnig en bewolkt. De wolken hebben niet al te veel van mijn uitzichten bedekt, dus dat is goed. Ondanks dat er in de morgen nog regen voorspeld was, is het toch de hele dag droog gebleven.
Als ik ’s morgens in Uderns wegrijd, is het bewolkt en zelfs een beetje mistig. Gelukkig wordt het weer steeds beter naarmate ik bij mijn wandelbestemming van vandaag kom. Bij de Schlegeisstausee aangekomen is het zonnig en zijn de wolken vooral aan de andere kant van de Stausee te zien boven de gletsjers.
Om bij de Schlegeisstausee te komen, moet ik over de 13,3 km langen Schlegeis Alpenstraße (en tol betalen). Op deze Alpenstraße bevinden zich enkele indrukwekkende tunnels. Twee daarvan zijn precies één auto breed. Er wordt dan ook met stoplichten geregeld dat de Alpenstraße maar in één richting tegelijk gebruikt wordt.
De Schlegeisstausee is een van de grootste Stauseen in Tirol en Oostenrijk. Op 1785m bevindt zich de dubbel gekromde 725m lange en 131m hoge Schlegeis-Staumauer tussen de steile bergen. De Stausee bevat 126,5 miljoen m3 water. Het water gaat via 7,8 km buizen naar het Kraftwerk Roßhag en nadat er stroom opgewekt is, via 8,6 km buizen verder naar het Stillupspeicher
Na een klein stukje langs de Stausee gelopen te hebben, gaat het meteen steil omhoog, eerst over een paar rots trappen en daarna tussen de rotsen door. Dit blijft zo tot ik bijna bij de Olperer Hütte (2389m) ben. Het is een flinke klim en ik rust regelmatig even uit. Halverwege pak ik mijn nieuwe stokken uit om daar mee te experimenteren. Tussen de rotsen steil omhoog gaat inderdaad makkelijker met stokken.
Bij de Olperer Hütte is het tijd voor een Weißen, lekker in het zonnetje. Dat is wel warm op mijn hoofd, ik ben mijn hoed in de auto vergeten.
In het Friesenberghaus (2498m) wordt gitaar gespeeld door de vader van de eigenaresse (denk ik). Een goed repertoire van oude rock songs. Goed te hebben bij een Zillertal Weißen. Later zie ik op hun website dat vandaag de laatste dag was dat ze open waren dit seizoen. Heb ik effe mazzel!
Na deze tweede pauze gaat het terug naar de Stausee. De route wordt echter niet minder zwaar. Tot het laatste stuk blijf ik over rotsen en rotsblokken lopen. Wel zie ik het landschap rondom mij heen veranderen. Vrij plotseling is er weer begroeiing en staan er bomen. Halverwege begint het weer te regenen.
Ik ben begonnen met prima weer, veel zon. Geen jas nodig en spijt dat ik mijn hoed vergeten had. Halverwege de wandeling begon dat te veranderen en begon het te regenen. Na een tijdje werd het weer droog, maar tijdens de terugtocht naar de Stausee, begon het weer te regenen en hield het niet meer op.
Als ik tijdens het ontbijt de wandeling nog eens wil bekijken, heb ik pech. De website waar ik de wandeling vandaan heb, bergfex.com ligt er uit. Ik denk eerst dat het aan de wifi of de verbinding ligt, maar dat is niet zo. Gelukkig heb ik alles al voorbereid en weet waar te starten en ik heb de route op mijn Garmin staan.
Het beginpunt is wat lastig te vinden voor Sygic (geen adres), maar gelukkig weet Google Maps er wel raad mee. Handig zo’n Android systeem in de auto. Google stuurt me wel eerst door de bergen om terug op de hoofdweg te komen. Als ik gekeerd had, was het 100 meter geweest. Geen probleem, een beetje sight seeing kan geen kwaad.
Het beginpunt ligt bij het Mittelstation van de Rosenalmbahn in Rohrberg. Het gaat via smalle wegen door de bergen omhoog. Geen route voor de faint of heart, soms is de weg net 1 auto breed en gaat het aan één kant steil omlaag.
Ik ga met deel twee van de Rosenalmbahn omhoog en ik wordt boven aangekomen verwelkomd door het geklingel van koeiebellen.
Ik loop omhoog met prachtige uitzichten over het Zillertal en de bergen aan de andere kant. Mijn berg is zonnig, de andere kant van het dal is deels bewolkt.
Maar uiteindelijk kom ik op de Karspitze aan, 2257m hoog volgens de officiële gegevens, 2252m hoog volgens mijn Garmin. Hij is zeker een paar meter gekrompen door het gewicht van alle wandelaars. Of mijn Garmin is gewoon niet supernauwkeurig wat hoogte betreft, dat kan ook.
Vanaf nu gaat het voornamelijk omlaag. Ik moet mezelf dwingen om rustig aan te doe, vooral bij het afdalen. Mijn knieën moeten per slot van rekening nog een hele tijd mee…
Het gaat verder en na het smalle pad gaat het weer omhoog. Na een klein stukje klimmen kom ik bij Schmankerlhütte Kreuzwiesenalm, tijd voor een bier! Ik geniet van mijn Zillertal Weißen op het terras.
Na deze, zeer welkome, tussenstop gaat het verder bergop. Het gaat niet heel hoog, de hoogste locatie van vandaag heb ik al gehad. Vrij snel gaat het dan ook weer bergaf. Na een tijdje ga ik van het brede pad af over een rotsachtig pad langs de berg. Dit pad brengt mij terug bij de Rosenalm. Hier ga ik bij Simons Schistadl op het terras zitten voor een welverdiend Zillertal Märzen en om dit verslag verder uit te werken.
Uiteindelijk ga ik met de Rosealmbahn weer terug naar het Mittelstation om terug bij de auto te komen. Daarna de route met smalle wegen terug naar beneden. Deze keer kom ik enkele tegenliggers tegen en moeten we iedere keer kijken hoe we elkaar kunnen passeren. Maar ook dat lukt en ik kom weer heelhuids in het hotel aan.
Het weer was fantastisch vandaag. Ik heb vooral zon gehad en de bewolking die er was kon ik op een afstand gade slaan (vooral de andere kant van het dal).
Ik had een route uitgezocht rond Speicherbekken Spremberg, een stuwmeer. Op de deur van de lift in ons hotel staat echter ook een wandelroute rondom de Bärwaldersee en ik besluit om deze te lopen omdat hij leuker lijkt, met meer horeca en langer.
Bij de Bärwaldersee aangekomen vind ik een paar parkeerplekken. Hier kan ik echter maar 1 of 2 uur staan met een parkeerschijf. Dus verder zoeken totdat ik een grote parkeerplaats vind, vlak langs het meer. Dat kost me wel 6 euro (voor de hele dag).
Soms is het karrespoor goed te volgen en soms is er niets van te zien en loop ik door de wildernis (bloemen, planten, struiken en bomen). Ik loop dwars door de begroeiing en door de heide planten. Ik voel me hier niet helemaal lekker bij, niet omdat ik bang ben om te verdwalen (dat kan hier helemaal niet), maar omdat ik de planten plat aan het trappen ben.
Op een gegeven moment kom ik op een surfstrand. Vanaf hier volg ik een smal pad door het riet en de andere begroeiing. Af en toe ben ik het pad kwijt, maar ik vind het iedere keer weer. De begroeiing komt tot aan mijn schouders. Dan is het pad ten einde en is er alleen nog een smal gebied tussen de dichte boomgrens en het water. In dit gebied staat het riet tot ver over mijn hoofd. Daar ga ik me niet in wagen, dus door het bos naar het fietspad. Voordat ik bij het fietspad kom, vind ik een karrespoor en ik volg dit verder.
Bij de afwatering hou ik een kleine pauze, nieuwe batterijen in mijn GPS en een paar slokken water. Ik loop verder via een smal pad. Keer op keer probeer ik kleine paden, weg van het fietspad en keer op keer kom ik bedrogen uit (lees tussen de begroeiing, zonder pad en planten plat trappend).
Het gaat verder over het strand en zelfs over een FKK strand. Hier ligt iedereen in zijn blootje, alleen werkt het weer niet mee en is er niemand (behalve ik en ik lig niet).
Ik loop over een half verhard pad. Dat is deels afgesloten vanwege het afbrokkelen van de oever. Ik loop toch door, er zijn al paadjes ontstaan langs de afsluitingen. Aan het eind kom ik bij een leuk uitzicht punt.
Als ik bij Marina Klitten aankom, is het tijd voor een volgende pauze en een bier. Hier hebben ze floating houses, een soort van woonboten. Ik neem een biertje bij een klein terras met een kiosk.
Het gaat verder, over het fietspad en ook over een grindpad. Na een 3-tal kilometer kom ik bij het strand waar mijn auto staat. Nog een laatste biertje bij die Seeperle (kiosk) en dan gaat het weer terug naar het hotel.
Ik ben met Ada een weekje in Weißwasser (Běła Woda) en vandaag ga ik een flinke wandeling maken. Ik loop een stuk van de E10, van Schleife via Kromlau naar Bad Muskau.
Op het station komt de trein er al snel aan en die brengt me in een 6-tal minuten naar Schleife. Mijn kaartje wordt in de tussentijd wel geknipt. Dat nemen ze hier wel serieus.
Na een tijdje zie ik de markering, Weiß Blau Weiß, vaak vergezeld van Weiß Grün Weiß. De markeringen worden erg slecht onderhouden, soms zijn ze nauwelijks zichtbaar en soms zelfs helemaal afwezig.
Nadat ik een tijdje over veldwegen gelopen heb, kom ik langs een dooieakker in de natuur.
Na het Rhododendron park gaat het weer verder over verharde wegen, maar niet al te lang. Al snel gaat het over bospaden naar het Bad Muskau park. Hier loop ik een aantal kilometer doorheen, soms over afgesloten paden (boswerkzaamheden, gevaarlijke situaties vanwege af- en omgewaaide takken en bomen).
Na een klein stukje bebouwde kom loop ik het Fürst Pückler park in. Hier ligt Schloss Muskau en ook de blauwe brug die we al veel op foto’s en schilderijen gezien hebben. Ook ligt hier die Englische Brücke over de Neisse en die brengt me naar de Poolse kant van het park.
In Polen begint het een beetje te regenen. Ik loop gewoon door naar de volgende brug, die Doppelbrücke (doppel omdat hij via een klein eilandje gaat).
Navraag bij de eigenaar van het kroegje en googelen levert op dat de bushalte om de hoek ligt en dat de bus om 17:01 vertrekt. Dat is over een kwartier, doordrinken dus.
Aangezien we nu tijd genoeg hebben, de trein halen we net niet en die gaat maar om het uur, kijk ik of ik alvast ergens kan tanken. Dat is ook een uitdaging, Sygic wil ons naar de andere kant van de Rhein sturen. Er is echter een klein probleempje, er is geen brug in de buurt.
Nadat we in Kestert bij het station geparkeerd hebben en ik tickets gekocht heb, controleer ik de vertrektijd van de trein. Daarbij valt mijn oog op een aankondiging dat de trein vanaf vandaag niet stopt in Kamp-Bornhofen. We moeten door naar Filsen en dan met de bus terug naar Kamp-Bornhofen.
Ik probeer op het Internet te kijken of er een alternatieve bus verbinding is, maar er is geen bereik. Zowel Lise als ik (op beide SIM kaarten) hebben een abominabel slechte verbinding.
Terug naar het station. Terwijl we staan te wachten, wordt er omgeroepen dat de trein vertraging heeft…
Tegenover de bushalte is een terras (met) Rheinblick. Daar gaan we zitten om eerst eens uit te rusten van alle tegenslag.
Na even lekker rustig bij Rheinblick gezeten te hebben, lopen we langs de Rhein naar Kamp-Bornhofen. Langs de doorgaande weg omdat een eventueel wandelpad onder water staat.
Na de lunch vervolgen we onze weg langs de Rhein naar Kestert. Hier drinken we nog iets op een terras voordat we aan de terugweg beginnen. Lise rijdt.
Zoals Lise gisteren al aangaf, moesten we onze plannen wijzigen. De route van Ehrenbreistein naar Niederlahnstein was geschlossen vanwege een aardverschuiving in de Ruppertsklamm en de route van Niederlahnstein naar Braubach vanwege het hoge water in de Lahn en de Rhein.
We pakken om kwart voor 11 de trein in Kamp-Bornhofen en kunnen 10 minuten later aan onze wandeling beginnen.
Dat is wel tekenend voor de etappe van vandaag, het vele omhoog en omlaag. Dat en de mooie uitzichten op de Rhein. Dat is een goedmakertje voor de eerste dag van deze trip. Toen waren de uitzichten op de enkele uitzicht locaties die er waren allemaal geblokeerd door bomen.
Vandaag in ieder geval niet. We liepen zelfs over een geweldig pad boven langs de heuvels, met weinig hoogteverschillen en constant een geweldig uitzicht over de Rhein.
Na deze pauze ging het weer flink omhoog. Tot een uitzichtpunt van de Kirschenweg, helaas nog niet het hoogste punt. Daarna das Schwedenkreuz, helaas ook niet het hoogste punt. Uiteindelijk kwamen we bij een hut en dat was wel (grofweg) het hoogste punt. Nog een stukje boven over, over een smal pad met een mooi uitzicht en onze route eindigde in the middle of nowhere.
Hier pikken we morgen de route weer op. Nu gingen we via de Zuweg naar beneden, naar Kamp-Bornhofen.
Vanmorgen ging de wekker gelukkig niet zo vroeg als gisteren maar uitslapen kon je het ook niet noemen. We zaten dus al op tijd aan het ontbijt in ons hotel en tijdens het eten namen we de etappes (ja meervoud, het waren er twee) van vandaag even door op de website. Aangezien ik nogal nieuwgierig ben aangelegd ging ik ook alvast kijken naar de etappes die we morgen zouden gaan doen. Toen ik die aan het bestuderen was viel me echter op dat bij beide etappes van morgen geschlossen stond. Na wat uitzoek werk van pap bleek dat een van de etappes door een Klamm heen liep waar een tijdje terug door onweer dingen omlaag zijn gevallen waardoor niet alles begaanbaar is. 
De andere etappe loopt te dicht langs de Rijn af en staat dus deels onderwater. Een alternatief plan hadden we echter al snel gevonden. Morgen lopen we de etappe die we eigenlijk maandag zouden lopen en maandag lopen we gewoon de volgende etappe in de reeks. De etappes die eigenlijk morgen op de planning stonden halen we een andere keer wel in.
Het begin van de wandeling ging meteen lekker omhoog waarna we uitkwamen bij een Schloss met een mooi uitzicht, iets waar we gisteren niet veel van gehad hebben. Daarna vervolgde de route wederom in een stuk bos en hier bleken al snel wat hindernissen te zijn. Er waren namelijk enkele bomen op ons pad gevallen. Hier konden we gelukkig zonder al te veel gedoe goed doorheen klimmen en dus verder met de wandeling. 
Even later kwamen we bij een oude Romeinse toren, met opnieuw een mooi uitzicht. Na wat gedronken te hebben en gecheckt te hebben of we toch echt niet de toren in konden, nee dus, zijn we verder gelopen. Al snel kwamen we heel wat grote borden tegen die aankondigden dat we bijna bij een restaurant waren. Na al die grote borden met de naam erop zou je denken dat je er niet meer naar hoeft te vragen en toch hebben we elkaar dat deze dag vaak gevraagd en had geen van ons beiden een antwoord (het heet Meisenhof). Ondanks dat we pas anderhalf uur onderweg waren, zijn we hier toch gaan zitten voor een drankje, gewoon omdat het kon, omdat we normaal zelden iets tegen komen waar dit kan.
Na deze pauze zijn we verder gewandeld dit keer afwisselend door bos en wat meer open landschap. De twee grootste beklimmingen van deze etappe hadden we al gehad dus vanaf nu was het appeltje, eitje tot het einde van de etappe. Eenmaal daar aangekomen leek het erg uitgestorven, ondanks dat we op het centrale plein van het dorp Vallendar stonden. Na een beetje goed rondkijken hebben we toch iets gevonden wat open was waar we konden eten en hebben we dus geluncht voor we verder gingen met de tweede etappe van de dag.
Na de lunch gingen we verder met de volgende etappe en op de website stond aangeven dat deze qua moeilijkheidsgraad licht was. Het begin was langgerekt langzaam omhoog en ging prima. Daarna kwam er een kleine dip waarbij we een stuk omlaag en daarna weer omhoog gingen en zo’n 2 km voor het einde kwamen we bij een 19e eeuws fort uit. Hiervoor lag een enorme vlakke tuin waar we rustig doorheen konden slenteren met een ijsje in de hand dat we vooraan de tuin bij de ijscokar gehaald hadden. Vlak voor we bij het fort zelf kwamen ging onze route via een klein paadje weer omlaag en hier werd het toch echt flink slingeren en soms een beetje klauteren tussen de begroeiing door. Tot dat moment waren we het zeer eens geweest met de moeilijkheidsgraad op de website maar die laatste 2 km zijn zeker niet voor iedereen te doen. 
Gelukkig kunnen pap en ik wel wat aan en genoten we wel van de tegenstelling die de hele smalle nauwelijks begaanbare paadjes vormden tegenover de brede, vlakke, strak onderhouden paden uit de tuin voor het fort. Na een steile afdaling waren we dan eindelijk bij het eindpunt van de tweede etappe.
We dachten geluk te hebben en meteen een terras gevonden te hebben om te gaan zitten. Toen pap echter wat te drinken wilde bestellen (om 17:54 uur) kreeg hij te horen dat ze dicht gingen om 18:00 uur en dat er dus niks inzat voor ons. Nou goed dan, wij doorgelopen op zoek naar het volgende terras, dat we na een halve straat al gevonden hadden. Wederom gaan zitten om vervolgens te horen dat ze ook daar om 18:00 uur dicht gingen… Gelukkig zat om de hoek nog een laatste terras en daar konden we wel wat te drinken krijgen om te proosten op alweer een (eigenlijk zelfs twee) geslaagde wandeling.
