Datum: 20260501
Tijd: 9:10 – 16:15
Afstand: 24,3 km
Wandeling
Tag der Arbeit, het wordt vandaag heel mooi weer en ik besluit om weer een etappe van het Trekvogelpad te gaan lopen. 
Zoals gewoonlijk sta ik vroeg op om voor 6:30 bij de NS in te kunnen checken met mijn 1ste klas keuzedag. In de trein bereid ik mijn wandeling verder voor en maak ik een plannetje om uit te zoeken hoe ik in het vervolg met mijn tablet de wandelblog kan bijwerken. Die is minder zwaar dan mijn laptop en dat betekent minder gewicht op mijn rug.
In de trein nuttig ik ook mijn ontbijt, Bauernfrühstück op Duits brood. Lekker simpel, gebakken aardappelen met ei en dat op de boterham, zoals ik dat van Vader geleerd heb.
Ik kom mooi op tijd aan op station Amstel en loop naar de bushalte. Snel genoeg komt bus 37 en die brengt me naar de bushalte waar ik 3 weken geleden gebleven was.
Van hieruit loop ik naar het Buiten-IJ en daar pik ik de route weer op.
Hier liggen allemaal woonboten, maar die liggen niet in het verlengde van de wal, maar haaks erop. Per twee hebben ze een eigen steiger om aan boord te komen.
Als ik door Schellingwoude ben, kom ik bij de Oranjesluizen. Hier ga ik overheen. Wel moet ik wachten tot de sluizen dichtgaan. Ik heb pech, ik moet voor alle 3 de sluizen wachten, maar ja, ik heb ook tijd genoeg. Meteen na de Oranjesluizen komt de Prins Willem-Alexandersluis, ook hier moet ik wachten. 
De Prins Willem-Alexandersluis is een beetje een aparte sluis. Er word geen gebruik gemaakt van de reguliere dubbele sluisdeuren, maar van één grote deur die zijwaarts over een hydrovoet glijdt: een zeer dunne laag water.
Vlak na het sluizencomplex wijk ik een klein stukje van de route af voor een kop koffie bij Pina Specialty Coffee & Matcha. 
Er wordt hier driftig gebouwd en in één van de gebouwen die al klaar zijn, is een koffiebar. De koffie is helaas niet heel erg goed, waterig en er zit niet eens een koekje of zo bij, jammer.
Als ik verder loop, kom ik op een stuk uit dat gelijk op loopt met het Zuiderzeepad en wel een stuk dat ik recentelijk gelopen heb, namelijk 20251205 Amsterdam – Muiderberg.
Ik kom uit bij het Amsterdam-Rijnkanaal en steek dat over via de Nesciobrug, een aparte brug die als het ware als een dubbele Y over het kanaal gaat en een van de langste fiets- en voetgangersbruggen van Nederland. Aan beide zijden splitsen het fiets- en voetpad waardoor er een Y ontstaat. Omdat de gemeente Diemen niet mee wilde werken, ligt de overspanning precies binnen de gemeentegrens van Amsterdam en is de brug een beetje krom.
Aan de andere kant van het Amsterdam-Rijnkanaal loop ik een heel stuk langs dit kanaal, links het kanaal en rechts Diemen, je weet wel die niet mee wilden werken… Er varen veel schepen in het kanaal, het is hier drukker dan op de Maas.
Ik kom langs de Diemerpolder en het Tweede Diem. Dan ga ik onder een drukke weg, de A1, en het spoor door en rond het Eerste Diem. Ik kom nog voorbij een concurrent, Mimaki. En dan, surprise… 
ik kom voorbij House of Bird van de Bird brouwerij. Het bier wordt eigenlijk ergens anders gebrouwen, Bird is een zogenaamde huurbrouwer. Ze huren brouwcapaciteit bij andere brouwerijen (Kees en Jopen) om hun bier te brouwen. Tijd voor een biertje! Nou ja, het was niet echt een surprise. Ik had al gezien dat de route hier voorbij kwam en me al verheugd op een lekker vogeltje.
Het worden er twee, want met één vleugel kun je niet vliegen 🙂 Het tweede biertje dat ik drink heb ik uitgezocht vanwege dochter nr. 2, een sunshine ale.
De route gaat verder door het Diemerbos. Er is hier een heuse Birdroute. Nadat ik de Weespertrekvaart overgestoken ben, loop ik door de Bijlmerweide. Hier loop ik tegen een omleiding aan, de gemeente (Amsterdam) is hier flink bezig om de fiets en wandelroutes aan te passen en een groot strand te maken. Gelukkig is de omleiding goed aangegeven en zelfs in mijn GPX track verwerkt, geen probleem dus.
Overal staan overigens witte en gele bloemen in bloei. De gele zijn vooral Koolzaad.
Nadat ik weer een drukke weg, de A9, overgestoken ben, loop ik door het Gaasperpark en daarna langs de Gaasperplas.
Met nog 8 kilometer te gaan, zoek ik een bankje in de schaduw. Helaas vind ik alleen 1 bank in de zon, dat is me te warm. Dan maar gewoon langs de sloot in het gras zitten. Hier hou ik een pauze om mijn laatste Bauernfrühstück boterhammen op te eten. Die worden weggespoeld met een paar slokken water, dat heb ik ook altijd bij me.
Nu volgt het laatste stuk van mijn etappe van vandaag. Rechts van mij vind ik Gein, de woonwijk, en uiteindelijk kom ik uit bij de Gein, het riviertje. Dat volg ik een heel stuk tot ik bij Driemond weer bij het Amsterdam-Rijnkanaal kom, dat steek ik weer over.
Ik loop nu Weesp in, langs het water tot aan de Vecht, waar de etappe van vandaag eindigt. Nu nog een klein stukje terug zodat ik weer bij brouwerij Wispe uitkom, hier was ik net langs gelopen, maar purist als ik ben moest ik eerst het einde van de route vinden.
Bij Wispe ga ik lekker op het terras zitten, in de schaduw, en werk mijn verslag verder uit onder het genot van een paar prima biertjes.
Alles bij elkaar een zeer geslaagde wandeling vandaag!
Bij de terugreis werkt de NS weer eens niet mee. Nadat ik in Weesp eerst uit de trein gejaagd wordt, die rijdt niet vanwege een kapotte trein voor ons, gaat de trein dan even later toch. Naar de aansluiting in Utrecht kan ik fluiten, maar er is daardoor wel ruim tijd om koffie te scoren bij de Kiosk.
Weer
Het was prachtig weer vandaag, zo’n 24 °C, veel zon, maar ook behoorlijk wat wind. Al met al prima weer om te wandelen.
Songtekst van de dag
De songtekst van vandaag is een beetje vergezocht, maar dat doe ik wel vaker. Toen ik geen bankje in de schaduw kon vinden, ben ik langs het water in het gras gaan zitten. Daarom vandaag Green Grass and High Tides van The Outlaws, vooral een goed nummer vanwege de latere stukken in de song waarin niet gezongen wordt.
In a place you only dream of
Where your soul is always free
Silver stages, golden curtains
Filled my head, plain as can be
As a rainbow grew around the sun
All the stars above who died came from
Somewhere beyond the scene you see
These lovely people played just for me
Now if I let you see this place
Where stories all ring true
Will you let me past your face
To see what’s really you
It’s not for me I ask this question
As though I were a king
For you have to love, believe, and feel
Before the burst of tambourines take you there
Green grass and high tides forever
Castles of stone, souls and glory
Lost faces say we adore you
As kings and queens bow and play for you
Those who don’t believe me
Find your souls and set them free
Those who do, believe and know
This time will be your key
Time and time again I’ve thanked them
For a peace of mind
That helped me find myself
Amongst the music and the rhyme
That enchants you there
Green grass and high tides forever
Castles of stone, souls and glory
Lost faces say we adore you
As kings and queens bow and play for you
Yeah, they play just for you
De wekker gaat f*cking vroeg en ik gebruik weer een keuzedag om de trein van half 7 in Blerick te nemen. Die brengt me naar Amsterdam Zuid. Onderweg nuttig ik mijn ontbijt, Liga en een bananendrankje dat ik in de voorraadkast gevonden heb. Ook bereid ik onderweg mijn wandeling verder voor door de GPX tracks te downloaden en op mijn TwoNav te zetten.
In Landsmeer begint mijn wandeling. Ik herken de omgeving van de bushalte, hier ben ik de vorige keer op de bus gestapt.
Uiteindelijk kom ik, net buiten Landsmeer, bij het Voetveer Landsmeer-Schouw. Niet helemaal de juiste benaming, er mogen ook fietsers mee en zelfs een enkele auto als ik het goed begrijp. Het pontje ligt aan de andere kant en ik moet me melden via een knop. Dat levert inderdaad het gewenste resultaat op en de veerman komt in beweging en even later het pontje ook. Het pontje gaat speciaal voor mij een keer op en neer, en dat voor 25 cent!
Ik loop langs het Noordhollandskanaal om in Watergang weer de natuur in te gaan. Ten minste dat dacht ik… Helaas is de route afgesloten op het punt waar het weer de natuur in gaat, broedseizoen. Dat is natuurlijk niet zo mooi (ik zal jullie mijn reactie op dat moment besparen). Dat hadden ze op de website van Wandelnet wel eens aan kunnen geven. Ik zoek en vind een alternatieve route. Een stuk terug, weer langs de provinciale weg en de Broekervaart over. Deze blijf ik daarna volgen totdat ik in Broek in Waterland kom. Deze route is ook helemaal niet verkeerd, een lekker rustige weg langs de vaart. 
In de Broekervaart liggen hier veel woonboten aan de andere kant dan de weg die ik volg. Aangezien die geen weg hebben door de weilanden, hebben ze bijna allemaal een trekpontje om de vaart over te steken. In Broek in Waterland eindigt etappe 5 en is het tijd voor lunch. Het is even voor 12.
Na een tijdje kom ik in Zuiderwoude, hier is veel fietsverkeer. Gelukkig sla ik af in een richting die erg rustig is. Als ik bij de Poppendammergouw aankom, staat duidelijk aangegeven dat er een omleiding is. Die volg ik, door de Volgermeerpolder. Ik schat dat de omleiding me 2 kilometer extra kost, maar dat is niet erg, het is een erg mooie route. Na een hele tijd kom ik weer terug op de route. Ik heb nog 5-6 kilometer te gaan.
Ik zie van ver al de markante, stompe kerktoren van Ransdorp. Hier ben ik al eens eerder doorheen gelopen. De kerktoren is zo stomp omdat men geen geld meer had om de torenspits erop te bouwen. De Duitsers maakten daar in de 2de wereldoorlog gebruik van door de toren als uitkijkpost te gebruiken.
Nadat ik nog even een kijkje genomen heb op het kerkhof van Ransdorp, meer dan een kijkje is ook niet mogelijk, begin ik aan het laatste stuk van mijn wandeling. Ik loop richting Durgerdam, ook al zo’n lang smal dorp van één straat. Nadat ik door die straat gelopen ben, loop ik verder over de dijk langs het Buiten-IJ totdat ook deze etappe klaar is. Wel een beetje een anticlimax, er is hier op het einde van etappe 6 helemaal niets, alleen een stuk dijk, water en een weg erlangs.
Vrijdag en het wordt vandaag lekker weer. Ik wil gaan wandelen, maar heb geen zin om veel met het OV te doen of vroeg op te staan. Ik besluit om van thuis uit naar de Hertog Jan brouwerij in Arcen te lopen, dat moet goed te doen zijn, ik schat zo’n 26 kilometer. Geen vaste route, ik volg gewoon de Maas zoveel mogelijk.
Ik vertrek even voor 10 uur thuis en neem een Liga als ontbijt mee. Ik loop door het dorp en maak foto’s van plekken waar ik dagelijks aan voorbij kom, de
Bij de Berckt, langs het golfterrein, zijn ze aan het snoeien. Ik zie Rico nog die takken aan het versjouwen is met een grote tractor. Op het zandpad dat parallel aan de Napoleonsbaan loopt, zie ik ineens een ‘Google’ auto in het bos. Geen idee of de auto echt van Google was, maar er stond een stellage op om de omgeving te filmen.
Normaliter zou ik waarschijnlijk vlak langs de Maas gelopen hebben, maar daar zijn ze nog steeds bezig met de vervanging van de riool persleiding. Er loopt van Baarlo naar Blerick een tijdelijke leiding boven de grond. In Blerick zijn ze die tijdelijke persleiding al weer aan het opruimen.
Ik kom langs één van mijn (voormalige) klanten, RIH Cové, de fietsenfabriek. Ook loop ik even later bij Vostermans voorbij en dan gaat de telefoon, Mike: “Hey Rob, liep jij nu net bij Vostermans voorbij?”, Rob: “Yep, ik ben onderweg naar de Hertog Jan brouwerij.”, Mike: “Ik zit op kantoor en zag je voorbij komen.”. En zo zie je maar, ik wordt overal gezien en herkend.
Zodra ik de autosnelweg onderdoor ben, is het industrieterrein afgelopen en loop ik weer in een bosachtige omgeving, wel over de weg / fietspad. Maar even later laat ik het asfalt achter me als ik het Nico Brabers Pad in loop, langs het spoor en door het Sint Jan Sleutelbergbos. Ik slinger door dit bos totdat ik in de bebouwde kom van Grubbenvorst uit kom. Hier ga ik Beej Toën op het terras zitten voor een biertje. Het duurt wel lang voordat er iemand komt, ik was bijna weer weggegaan. Maar uiteindelijk zien ze me toch zitten, ik ben de enige die buiten op het terras zit, en kan ik een Korenwolf bestellen.
Na deze welverdiende pauze, gaat het verder. Eerst langs de kerk en over de plaatselijke dooieakker en dan richting veer. Net voor het veer sla ik linksaf en loop vlak langs de Maas over een graspad.
In Broekhuizen kan ik meteen het veer op, dat komt mooi uit.
Bij de Hertog Jan Proeverij ga ik op het terras zitten voor een paar biertjes en om dit verslag uit te werken.
Op het station van Blerick liggen 2 zwervers? Polen? te slapen. Tja, ze liggen droog en in een slaapzak, moet kunnen.
Als ik in Emmen aangekomen ben, begin ik aan mijn wandeling. Ook hier is het heel glad en ik zoek de beste plek om te lopen uit. Vaak is dat op straat in plaats van op de stoep, meestal probeer ik over gras te lopen. Als ik in het centrum van Emmen kom, is er markt. Hier is het minder glad omdat er veel mensen gelopen hebben en op diverse plekken hebben ze gestrooid.
Ik volg de rood / geel markering, het Drenthepad is een streekpad en geen lange afstandswandeling.
Uiteindelijk kom ik in Sleen. Dat is mooi want hier is het tijd voor lunch. Ik vind een lunchroom die open is, Lunchroom ’t Veurhuus, en hier neem ik kroketten met brood en een tweetal Maallust bieren die ik nog niet gehad heb. De eerste daarvan is mijn 8000ste check-in!
Maar niet helemaal en als ik over een breed zandpad loop, kom ik langs een beek die overgelopen is. Er is een stuw en aan één kant is er niets aan de hand, waterniveau geregeld, terwijl aan de andere kant het hele weiland onder water staat. Je kunt wel mooi zien hoe de beek normaliter meandert.
Als ik Oosterhesselen uitloop, kom ik langs de plaatselijke dooieakker. Hier loop ik een rondje overheen. Er staan diverse oude grafstenen.
Verder was het vandaag prima wandelweer, ’s Morgens was het voornamelijk bewolkt, maar na de lunch was het zonnig, maar wel op een heiige manier. Het was wel erg koud, maar daar was ik op gekleed, alhoewel meer dan een half uur op de bus wachten in de kou toch niet zo leuk is.
Deze keer rij ik zelf naar de wandeling in plaats van het OV te gebruiken. Ik rij dwars door Freiburg, langs de Ganter brouwerij en andere plekken waar ik afgelopen dagen geweest ben. Het schiet niet erg op met 30 km/u en veel verkeerslichten, maar uiteindelijk kom ik in Merdingen aan. Nu nog een parkeerplek zien te vinden. Dat lukt in een achteraf straatje niet ver van de kerk.
Mijn wandeling komt hier vlak langs en ik begin dus niet helemaal bij het begin. Dat allereerste stuk loop ik straks als ik terugkom. Ik loop vrijwel meteen het dorp uit en loop over een lange holle weg omhoog. Boven aangekomen loop ik langs en door de wijnvelden (eigenlijk druivenvelden) en heb een mooi uitzicht op de omgeving. Prominent zichtbaar is das Trockenmörtelwerk, hier wordt cement gemaakt en de grondstoffen worden ter plekke gewonnen in dagbouw. 
Leuk detail is dat dit een samenwerking is tussen Franken Maxit en Saint-Gobain Weber. Voor Saint-Gobain hebben we nog eens een mooie robot installatie gemaakt met een Arizona printer in Luxemburg.
Een stuk verder heb ik uitzicht op een groot grindgat, of wat ze er ook uitgehaald hebben. Ik denk dat das Trockenmörtelwerk hier in het verleden bezig is geweest en het resultaat is een groot gat met water erin dat nu voor recreatie gebruikt wordt.
En dan heeft iemand bedacht dat hij ook wel Spargel bij de wijn wil… Er ligt een klein perceel met asperges en later kom ik er nog een paar tegen. Niets vergeleken met bij ons thuis in de buurt, maar waarschijnlijk genoeg voor de lokale behoefte.
Ik loop dus verder naar de auto en rij dan een klein stukje naar de plaatselijke Rewe. Daar zit de Dreher Konditorei, tijd voor koffie en een Berliner.
Vandaag is het makkelijk, ik neem de trein naar Hinterzarten en loop dan terug naar Kirchzarten. De trein brengt me, hoe kan het ook anders, door enkele tunnels omhoog. Kirchzarten ligt op 380 meter hoogte en Hinterzarten op 885 meter hoogte. Dat moet ik dus straks omlaag, plus wat ik nog omhoog loop.
Het is een stralende dag, de zon schijnt volop. Het heeft wel weer flink gevroren, ik zie overal bevroren hellingen waar de zon er niet bij kan. Het is dus ook behoorlijk fris als ik begin met wandelen.
Ik loop over een lange asfaltweg die het dorp uitloopt en door de bergen verder gaat. Later wordt dit een zandweg. Ik loop aan de schaduwkant van de bergen, aan de andere kant van het dal schijnt de zon volop.
Ik daal dwars door het weiland weer af en kom op een erg mooi stuk van de route over een breed graspad. Het is hier open en ik heb een mooi uitzicht. Na verloop van tijd kijk ik op het dak van eine Hütte, is dit de Höfener Hütte? Dan moet ik omlaag en straks weer omhoog. Het ziet er dicht uit, er brand geen licht en er is geen levende ziel te bekennen. Ook zie ik geen wegwijzer, terwijl de Höfener Hütte eerst wel aangegeven stond. Ik besluit door te lopen en ontdek dan, redelijk verdekt opgesteld, een bord dat aangeeft dat het inderdaad de Höfener Hütte is. Ik loop net zo goed door, ik heb energie genoeg en geen zin om voor niks omlaag te lopen.
Er volgt nu een stuk met veel boomwortels en stenen, deze zijn bijna niet te zien door de bladeren op de grond. Dat is uitermate slecht voor mijn knie, ik kan mijn voet niet altijd stabiel neerzetten en dat is een flinke belasting.
Ik heb mijn hoop gevestigd op Gasthof zum Schützen. Helaas zijn die gesloten en gaan pas om 17:30 open. Maar ze hebben een automaat met drank, waaronder bier! Perfect!
Na de pauze is het vooral vlak, mijn knie is weer een stuk hersteld en ik volg nu de Zastlerbach totdat ik in Kirchzarten aankom.
Vandaag was een prachtige dag met veel zon en blauwe luchten. Boven op de berg waaide het wel flink. De temperatuur was prima, fris in de morgen en warm in de middag. Tijdens mijn pauze, buiten, heb ik mijn jas uitgedaan.
Na het ontbijt loop ik weer naar het station om de trein naar Freiburg te nemen. Daar stap ik over op de tram en uiteindelijk neem ik nog de bus om bij die Talstation der Schauinslandbahn te komen. Toch handig zo’n KONUS Karte, ik heb de auto de hele week nog niet gebruikt.
In de trein controleer ik nog even of de Seilbahn het vandaag ook doet en dat is het geval. Ik ga met de kabelbaan naar boven. Ik zit in een gondel met een gezin met 2 kleine ondeugende kinderen. Dat is wel leuk. Rechts zie ik Horben liggen, daar heb ik straks pauze.
Boven aangekomen wensen we elkaar een leuke dag en kijk ik eerst eens even rond. Daarna loop ik naar de uitzichttoren op de top van de Schauinsland, zo heet de berg die 1284 meter hoog is. Vanaf de toren heb ik een prachtig 360° uitzicht, onder andere naar Freiburg en de Kybfelsen waar ik een paar dagen geleden was.
Het is vandaag bewolkt, maar ik zie ook blauwe lucht. Ik volg nu weer de gele wybertjes. Als ik stukje verder ben, kijk ik uit op mijn vertrekpunt van gisteren, hotel Halde, en het eerste stuk van mijn wandeling van gisteren.
Als ik het bos uitkom, volgt er een heel mooi stuk door de glooiende velden. Ik loop naar Horben, hier verwacht ik iets te drinken te krijgen. Helaas is alles nog dicht en pas vanaf 17:00 uur open. Damn, heb ik net een foto in de Prikkie app gezet met de opmerking dat ik hier iets te drinken krijg, gaat het niet door. Ik met mijn grote bek…
En dan kom ik bij de Luisenhöhe – Gesundheitsresort Schwarzwald en die zijn open. Hier zit ik in een lekkere relaxstoel voor een groot panoramaraam met uitzicht op de velden en bergen. Ik ben benieuwd wat een bier hier kost…
De prijs voor het bier valt wel mee, 6,20 voor een Weißen op deze locatie is niet te duur. En dan schijnt de zon! De bewolking boven mij is inmiddels opgetrokken. Ik zie wel nog flink wat bewolking op een afstandje. Een zonnebril heb ik echter niet nodig, ik heb de zon voornamelijk (schuin) in de rug.
Het laatste stuk gaat door het bos omlaag, een beetje afzien. Ik voel mijn rechterbeen behoorlijk, niet zo zeer de knie maar mijn bovenbeen. Wellicht loop ik ongemerkt toch iets anders met mijn knie en daardoor voel ik nu mijn bovenbeen. Maar, zoals ik gisteren al uitgevonden had, rustig aan en dan gaat het wel. En zo red ik het ook vandaag weer, deze keer tot Wonnhalde.
In Wonnhalde neem ik de tram terug naar het centrum van Freiburg. Ik stap uit bij het Stadttheater en loop richting Rathaus. Hier is de Weihnachtsmarkt van Freiburg. Ik had gedacht hier misschien nog enkele cadeaus te scoren, maar blijkbaar willen de standhouders allemaal in één seizoen binnen zijn. Man, man, man, wat een prijzen…
Als vanzelf kom ik weer bij der Schwarzer Kater uit, tijd voor een bier. Na een welverdiend biertje ga ik terug naar het station. Tram 2 komt er net aan en die neem ik. Dat is nog nooit voorgekomen, dat ik voor zo’n klein stukje het OV neem… Op het station neem ik de trein naar Kirchzarten, die is erg populair en zit bomvol. Vanavond is het restaurant in het hotel weer open en blijf ik daar om mijn verslag verder uit te werken en on-line te zetten.
Vandaag volg ik eerst de blauwe wybertjes en later weer de gele. Ik loop voorlopig door open land. Bij Oberschindelmatt komt er een jonge poes tevoorschijn. Deze volgt me een hele tijd. Hoewel leuk, ook lastig, ik moet uitkijken dat ik er niet op ga staan. Ze loopt namelijk graag tussen mijn voeten in.
Het gaat langs en door de graslanden. Het is bewolkt vandaag, links heb ik vrij zicht, rechts hangt nog een lager wolkendek in het dal.
Nu volgt een erg mooi stuk over de top van de Sonnhaldeberg. Een stuk daarna doet mijn knie ineens meer pijn dan normaal, ik heb dan 8 kilometer gelopen. Na een paar korte rust momentjes gaat het wel weer.
De route gaat nu over een rommelig pad, hier zijn ze met grote voertuigen aan het werk geweest. Dat resulteert wel in dat ik het pad kwijtraak. Geen probleem, mijn TwoNav laat me zien waar het ongeveer is en ik zoek dwars door het bos mijn weg totdat ik het pad weer gevonden heb. Lang niet zo spannend als Mount Gardner…
Bij de Etzenbacher Höhe vind ik een grote rots en daar klim ik op, prachtig uitzicht. Daarna, de laatste 3 kilometer, gaat het flink omlaag. Dat is flink afzien, bij het afdalen heb ik veel last van mijn knie. Als ik het rustig aan doe, valt het wel mee. Dus rustig aan, hoe lastig dat ook is…
Uiteindelijk krijg ik Burg Staufen in zicht, een ruïne van een burcht die ergens begin 12de eeuw gebouwd is op de Schlossberg (375m). Ik loop nu tussen de wijnvelden verder omlaag naar Staufen, de stad van Faust. Dwars door het centrum naar het station, daar heb ik gezien dat Onkel Karls net open is. Lekker makkelijk, dan hoef ik daarna maar de weg over steken om de trein naar Freiburg te pakken.
In Staufen hebben ze in 2008 een gat voor aardwarmte geboord voor de renovatie van het gemeentehuis. Daardoor is een aardlaag met anhydriet met grondwater in contact gekomen en uit gaan zetten. Gevolg is dat delen van het centrum inmiddels 12 cm gestegen zijn met als verder gevolg veel schade aan gebouwen. Op veel gebouwen staat dan ook de kreet “Staufen darf nicht zerbrechen!” (rechts onder in de foto). Meer super gedetailleerde informatie, wel in het Duits, is op 
Onkel Karls bevalt prima, erg gezellig en een prima plek om iets te eten en te drinken terwijl ik mijn verslag uitwerk.
Nadat in gedoucht heb, loop ik het dorp in om ergens te gaan zitten met een biertje om mijn blog verder bij te werken. Dat wordt das Spritzenhaus, een leuke tent maar helaas met niet heel veel keuze in bier ondanks dat het eine Bier & Weinstube is.
Geen zon vandaag, maar bewolkt. Gelukkig hing de bewolking hoog genoeg zodat ik net zo goed van de uitzichten kon genieten. Aan één kant in het dal hing wel een tweede lagere laag bewolking waar ik overheen keek.
Het was kraakhelder vannacht. Toen ik ’s nacht uit het raam van mijn hotelkamer keek, zag ik Orion midden in mijn blikveld, mooi groot en hartstikke gedetailleerd. En vanmorgen was mijn auto ook flink bevroren, maar goed dat ik die vandaag niet nodig heb.
De bus route gaat omhoog, St. Peter ligt op 745 meter hoogte volgens mijn TwoNav. Ze hebben hier een mooie grote kerk met dubbele torens. Daarnaast is een dooieakker en daar maak ik een rondje overheen. Op de dooieakker hebben ze ein Kreuzweg met allemaal beeldjes in plaats van schilderingen.
Er staat een bord dat dit wolvengebied is. We zullen zien… niet dus. Ik kom een oudere lokal tegen en we maken een praatje. Hij wil graag weten of er beneden ins Tal Nebel ist. Niet waar ik vandaan kom.
Ik loop over bos paden langs de berghelling en over Försterwege. In der Bannwald zijn enkele mensen bezig met wetenschappelijke experimenten. Helaas staan ze een flink stuk hoger op de helling en kon ik niet vragen wat ze precies aan het doen waren.
Vandaag volg ik eerst bordjes met gele wybertjes en dan rode wybertjes met een K erin. De gele wybertjes gingen naar Kirchzarten, dan was ik meteen thuis geweest.
Gelukkig kan ik wel gewoon naar de Friedrichsturm lopen, een uitzichttoren, 34m hoog en in 1889 (!) gebouwd. Deutsche Gründlichkeit…
Volgens de markeringen loop ik nu over een pelgrims pad. Dat klinkt logisch want even later kom ik bij Wallfahrtskappelle St. Ottilien uit, een bedevaartsoord met een Gaststätte erbij. Hier is het tijd voor een pauze met een Weiße buiten op het terras in de zon.
Als ik na de pauze verder loop, kom ik bij een bord “Schranke 15m”, tja die Schranke had je ook makkelijk over het hoofd kunnen zien..
Beneden aangekomen kom ik bij das Schwabentor, een van de twee overbleven oorspronkelijke stadspoorten, gebouwd in 1250.
Het was mooi weer vandaag, een stralende dag. Was gisteren de dag van de mist, vandaag was de dag van zonneschijn en uitzichten. Zelfs als ik door het bos liep, had ik meestal nog wel uitzicht tussen de bomen door.
De wekker gaat erg vroeg en klokslag 6 uur vertrek ik richting Freiburg. Eerst nog even tanken bij Schmacks, dat is een stuk goedkoper dan langs de Autobahn.
Het is mistig terwijl ik gestaag naar boven klim. Even boven de 600 meter komt de zon door. Ik ben tot boven de wolken geklommen.
Als ik bij den Kybfelsen aankom is het ineens drukker. De Kybfelsen bestaat uit een tweetal grote rotsen en op de grootste voert een pad naar de top. Dat volg ik uiteraard. Boven aangekomen staat er iemand fluit te spelen. Een fluit met een lage toon, een basfluit als dat ten minste bestaat 🙂 Dat heeft wel iets, even op adem komen en genieten van het uitzicht met een fluitdeuntje op de achtergrond.
Ik klim weer omlaag en kan nu aan de andere kant van het pad naar een uitzichtpunt met uitzicht naar, hoe kan het ook anders, de andere kant.
Na een tijdje kom ik bij Waldrestaurant St. Valentin, tijd voor een biertje. Dat wordt een Riegeler Landbier uit een stenen kruik.
Ik loop langs klooster St. Lioba, een erg mooi gebouw, maar dat is niet vreemd het is een voormalige villa, Villa Wohlgemuth, en onder een paar hele grote bomen door.
