Datum: 20220812
Tijd: 10:10 – 17:05
Afstand: 21,9 km
Overnachting: Hotel Landgasthof Gemmer
Wandeling
Als ik met Lise ga wandelen, hebben we altijd op minstens één van de dagen een gast auteur. Zo ook vandaag, Lise heeft het verslag geschreven en de song tekst hebben we samen uitgezocht.
Vanmorgen ging de wekker lekker op tijd en we zaten dus al om 08.00 uur aan het ontbijt. Na wat belangrijke zaken te hebben afgehandeld (Hertog Jan zaken) zijn we de laatste spullen in de kamer gaan pakken en met de auto naar het eindpunt gereden. Een parkeerplek vinden of überhaupt het station vinden was nog niet de makkelijkste taak maar na wat sightseeing hebben we onze trein gehaald en ondanks dat we al even van te voren op het perron stonden, maar net gehaald want de trein zat zo vol als een blik sardientjes dus het was proppen. Na twee haltes moesten we overstappen, pap dacht eerst alleen oversteken naar het andere spoor maar we moesten snel de trap af en weer op want de volgende trein stond al klaar en kon ieder moment vertrekken want de sardientjes trein was ook nog wat vertraagd geweest. De volgende trein kon bijna geen groter contrast zijn met de eerste, deze was namelijk zo goed als verlaten.
Deze keer was er geen Zuweg nodig om bij de Rheinsteig te komen zo ongeveer direct vanuit het station konden we aan onze etappe beginnen. Hierbij werd al snel duidelijk waarom het de vorige keer niet mogelijk was om deze te lopen, we liepen een heel stuk vlak naast de Rijn af en vorig jaar had het stuk waar we liepen compleet onder water gestaan vanwege hoog water. Ook hier was bijna geen groter contrast mogelijk want waar het vorig jaar niet begaanbaar was vanwege hoog water konden we nu bijna door de Rijn zelf lopen omdat het water zo laag staat momenteel.
Wanneer we wegdraaien van de Rijn lopen we een klein stukje door een woonwijk en na een klein tunneltje waren we ineens in een andere wereld en midden in het bos. In het tunneltje was al te merken dat de temperatuur omlaag ging door alle schaduw en het gebrek aan asfalt en dat was maar goed ook want het was vandaag wederom veel te heet. 
Wanneer we het pad omhoog volgen in het bos komen we langs 1,2,3,4, eh ik ben de tel kwijtgeraakt maar in ieder geval genoeg bordjes die aangeven dat we niet links van het pad af mogen wijken. Niet vanwege de grote boze wolf, maar omdat het militair oefenterrein is. Al staat er wel op een van de vele bordjes dat betreden buiten oefeningen op eigen risico is, dus dan ineens niet meer verboden? Het is in ieder geval duidelijk dat er vandaag een oefening is want we horen meerdere schoten.
Ondanks dat we langs de Rijn afgelopen zijn aan het begin zien we vandaag maar weinig van de Rijn. We lopen er steeds verder vanaf en de route loopt grotendeels door bebost gebied wat we met dit weer helemaal niet erg vinden. Er zijn desondanks onderweg genoeg mooie uitzichtpunten, soms zelfs met complete lounge banken erbij op de helling naast smalle paadjes. Op een hiervan gaan we even zitten om van het uitzicht te genieten en dan mogen we flink omlaag. Hiervoor is volgens de beschrijving van de etappe Trittsicherheit nodig en dat kunnen we na vandaag wel beamen.
Het laatste stuk van de afdaling lopen we door de Ruppertsklamm. Dit is ontzettend leuk en ook erg mooi. Voor degene die niet bekend zijn met wat een Klamm is, het is vaak een kloof die is uitgesneden door erosie door het water dat erdoorheen loopt. Vaak gaat dat gepaard met heel veel bruggetjes, trapjes, houten loopplanken, railingen en staalkabels aan de wanden. Geen relaxt breed wandel pad dus maar puur avontuur.
Wanneer we beneden aankomen is het tijd om de Lahn over te steken. We hebben inmiddels de eerste van de 2 etappes die we vandaag lopen gehad en het is tijd voor een welverdiende pauze. Er staan diverse borden die aangeven dat er iets aankomt wat veelbelovend klinkt maar wanneer we er zijn blijkt het dicht te zijn. Er hangt wel een briefje dat we vooraf hadden kunnen bellen maar daar hebben we nu niks meer aan. Dan maar doorlopen. Intussen google ik snel even of er misschien niet iets anders in de buurt zit want zodra de Lahn is overgestoken gaat het snel weer omhoog. Er blijkt 250 meter van de route een café restaurant te zitten met een 5 sterren rating op google, ze zijn nog niet open maar over 10 minuten wel dus wel besluiten er heen te lopen. Eenmaal daar zoeken we een lekker schaduw plekje op het terras en wachten we geduldig tot ze open gaan. Wanneer dat gebeurt blijkt dat de eigenaar unnen Baolderse is. In Baolder geboren in het jaar dat pap en mam er zijn komen wonen. Wat is de wereld toch klein.
Na een geslaagde pauze gaan we weer vol goede moed op pad om de laatste 7,5 km van vandaag te wandelen. Direct weer bergop in de hitte en eenmaal boven zijn we erg blij dat we net onze waterflessen bij hebben kunnen vullen. Veel rechtdoor staat er niet meer op de planning het is omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag en nog een keer omhoog en omlaag. Omhoog is flink ploeteren maar omlaag is ook niet altijd simpel want er zitten stukken tussen waar wederom staalkabels nodig zijn om de route af te leggen. Wel zien we nu de Rijn langzaam weer terug in beeld verschijnen.
Na de laatste keer omhoog vinden we voor de afdaling nog een honinghuisje waar we honing van de lokale imker kopen. Daarna worden we bij het afdalen nog getrakteerd op een prachtig uitzicht op een kasteel. Het einde van de route is onder in het dorp dus er is ook geen Zuweg meer nodig om bij de auto te komen maar voor we instappen zoeken we nog een terras. Vanmorgen hadden we er al een gespot langs de Rijn dus daar lopen we heen. Het blijkt een Weingarten te zijn, maar ze hebben ook bier dus dat komt helemaal goed.
Weer
Wederom erg warm en gelukkig ook vandaag regelmatig een briesje voor de verkoeling dat zeer welkom was.
Songtekst van de dag
Een militair oefenterrein en dan ook nog regelmatig schoten horen, daar kan maar een tekst bij: Feuer Frei van Rammstein.
Getadelt wird wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das die Haut verbrennt
Ich werf’ ein Licht
In mein Gesicht
Mein heißer Schrei
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Geadelt ist wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das in Lust verbrennt
Ein Funkenstoß
In ihren Schoß
Ein heißer Schrei
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Gefährlich ist wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das den Geist verbrennt
Bang bang
Gefährlich das gebrannte Kind
Mit Feuer dass vom Leben trennt
Ein heißer Schrei
Bang bang
Feuer frei!
Dein Glück
Ist nicht mein Glück
Ist mein Unglück
Dein Glück
Ist nicht mein Glück
Ist mein Unglück
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
We rijden naar Kestert en deze keer kunnen we wel met de trein naar Filsen. In Kestert hebben we nog tijd voor een koffie en om een rondje over de plaatselijke dooienakker te maken.
We lopen veel door open bos en het mooie is dat je daar doorheen vaak de Rijn in het dal kunt zien liggen. De route volgt mooie paadjes en paden. Ook komen we twee kapotte trappen tegen waar een alternatieve route voor is aangegeven.
Na een flinke tijd komen we bij twee Burgen, Burg Sterrenberg en Burg Liebenstein. Tijd voor een pauze bij Burg Liebenstein. We hebben er nu twee derde van de wandeling opzitten.
We vervolgen onze wandeling vanaf de Burg met een fantastisch uitzicht over het Rijndal. Het gaat nog een tijdje flink omhoog en dat in deze hitte. Gelukkig lopen we veel onder de bomen en dus in de schaduw.
Een kilometer of twee verder komen we door Lykershausen, een gehucht in de bergen / heuvels. Helaas is de kiosk gesloten, maar ze zijn zo vriendelijk geweest om een koelbox met dranken in de schaduw van de kerk neer te zetten. We maken hier gebruik van en rekenen netjes af. De koele drankjes gaan er wel in.
Nog een paar kilometers. De route is nu eerst redelijk vlak en daarna gaan we omlaag. Voordat we aan het eind van ons traject voor vandaag komen, gaat het dan toch nog even flink omhoog in de zon. En dan weer helemaal omlaag via de Zuweg naar Kestert voor een welverdiende Weißen en Cola Light.
Op een enkel steil stukje na, gaat het eerste stuk weer gemütlich over veelal brede wegen en paden geleidelijk omhoog en omlaag. Nadat ik omlaag ben gelopen naar de Wehra, gaat het een stukje steil omhoog en dan weer verder over brede paden. De eerste helft van de wandeling is zo goed te doen, niet te warm en niet zwaar.
Dat verandert na bijna 11 km als in de Wehraschlucht het betere Steig werk begint. Ik kom nu op een pad dat ik meer associeer met een Steig, smal en met stukken waar het rechts recht omlaag en links recht omhoog gaat. Dat gaat zo een aantal kilometers door met halverwege een stukje om de Wehra en de weg over te steken.
Ik kom ook langs een weg die afgesloten is vanwege Felssturz. Een stuk verder zie ik wat ze bedoelen, een flink stuk berg is omlaag gekomen. Aan de andere kant van de afgesloten weg hebben ze gewoon een boom op de weg gelegd. Afgesloten is afgesloten, daar zijn ze hier wel gründlich in.
Het laatste stuk door de Wehraschlucht gaat over een breed pad dat uitkomt bij de Staumauer van de Wehrastausee. Hier loop ik over heen en dan gaat het naar Wehr. Hier is het eindpunt van de Schluchtensteig.
Ik loop het dorp in en nadat ik eerst mijn dorst gelest heb bij een Edeka, vind ik zowaar een Irish Pub. Zodoende kan ik het voltooien van de Schluchtensteig vieren met een Guinness. De locals aan de tafel langs mij klagen over de Spaanse muziek die opstaat. Als de barvrouw vraagt wat ze dan willen, weten ze het niet. Ze noemt een paar genres op en bij Rock steek ik mijn duim op. Dat wordt het dus 🙂
Na 2 Guinness moet ik helaas gaan, mijn bus vertrekt zo (anders wordt het 2 uur later). Bij het busstation aangekomen, staat de bus er al, maar nog zonder chauffeur. Die komt even later ook en dan gaat het snel terug naar waar ik vanmorgen begonnen ben.
Het was weer erg warm vandaag. Omdat ik vroeg begonnen ben, kon ik het eerste stuk lopen zonder de hitte. Na de middag was die echter in volle kracht terug. Helaas stond er vandaag nagenoeg geen wind.
Ik ben benieuwd of het vandaag lukt met de bussen. Ik rij eerst naar St. Blasien, dat is vlakbij, een kwartiertje rijden. Mijn auto zet ik in de parkeergarage bij het bus station. Ik heb tijd genoeg en loop nog even St. Blasien in. Daar kom ik 2 van de oudere wandelaars van een paar dagen geleden tegen. Zij wachten op dezelfde bus, maar lopen van Aha terug naar St. Blasien, dat is een stukje minder dan mijn route van vandaag.
Hier begint mijn route voor vandaag, daar waar ik afgelopen zondag geëindigd ben. Het begint meteen met een flinke klim. Het is maar goed dat ik afgelopen zondag niet naar Aha doorgelopen ben, daar was ik op dat moment niet vrolijk van geworden.
Ik loop weer naar beneden en kom uit in Aha. Hier neem ik een kleine pauze bij de kiosk met Johannisbeersaft Schorle.
Vanaf de See loop ik over brede paden en landwegen. Het nadeel is dat er ook veel fietsers zijn. Het gaat rustig omhoog en omlaag, de hele route is een gemütlicher Spaziergang.
Na een tijdje verlaat ik de Schlucht om naar het centrum van St. Blasien te lopen. Hier wachten een Weißen en een pizza op mij.
Ook vandaag is het erg warm, 30°C, met her en der plukjes wolken. Gelukkig staat er een stevige wind die weer voor de nodige verkoeling zorgt.
Vandaag loop ik de 5de etappe in plaats van de 4de omdat ik anders met de bus niet weg kom. Het openbaar vervoer voor de 4de etappe is morgen beter te regelen, dan is er hier een Feiertag (Fronleichnam). Vandaag gaat het dus van St. Blasien naar Todtmoos.
Als de bus me in St. Blasien afgezet heeft, is het even zoeken naar de Schluchtensteig en, als ik hem eenmaal gevonden heb, welke kant ik op moet. Nadat ik een klein stukje de verkeerde kant op gelopen ben, kom ik gelukkig borden tegen die aangeven welke richting ik op moet (de andere dus).
Nadat ik het dorp uitgelopen ben, gaat het meteen flink omhoog, gelukkig wel voornamelijk in het bos in de schaduw. Boven aangekomen, vind ik een uitkijktoren, de Lebenkopfturm. Ondanks de flinke klim, ga ik hier ook even naar boven en geniet van het uitzicht naar alle kanten.
Ik loop intussen weer verder en dan zie ik plotseling een stukje verderop parasols, een goed teken. En ja hoor, ik kom bij Landgasthof Klosterweiherhof uit. Tijd voor een pauze met hausgemachter Holunderblütensirup Schorle (limonade van vlierbloesemsiroop). Lekker fris en een beetje zurig, perfect om je dorst te lessen tijdens een wandeling in deze hitte, zeker als je nog verder moet.
Na de pauze is het meteen weer klimmen geblazen. De route wijkt even later af van mijn GPX track, maar ik blijf de bordjes volgen. Had ik al gezegd dat de Schluchtensteig erg goed aangegeven is. Daarom vind ik het geen probleem om de bordjes te volgen in plaats van mijn GPX track. Die kan ik toch altijd weer terug vinden.
Vandaag loop ik, behalve door het bos, ook veel dwars door weilanden. De koeien in de weilanden zoeken de schaduw op. Wat me opvalt is dat ze hier zweren bij Elektrozaun, schrikdraad. Ieder weiland is ermee afgezet en als je een poortje doormoet om een weiland in of uit te lopen, dan moet je af en toe oppassen dat je jezelf niet elektrocuteert.
Het laatste stuk van de route van vandaag gaat door de Hohwehraschlucht. Dit stuk is erg mooi en goed te lopen, smalle paadjes vlak langs de Wehra.
Ik zoek het busstation weer op, waar mijn auto staat, en rij snel terug naar mijn pension. Ik ben dringend aan een douche toe.
Als ik met de auto bij de Titisee aankom, probeer ik een parkeerplek te vinden. Ik probeer eerst de officiële parking maar die weigert al mijn betaalkaarten en de cash betaalpaal doet het niet. Aangezien ik geen zin heb in gedoe, rij ik verder. Een stukje verder vind ik een plekje op een Parkplatz die helemaal leeg is. Er staat dat Parken €5 kost. Ik parkeer mijn auto en bel aan bij het huis dat daar langs staat. Een vriendelijke oudere man vertelt mij dat ik mijn auto daar gerust kan laten staan zo lang ik wil. Ik heb echter het vermoeden dat de Parkplatz bij de camping beneden aan de See hoort en loop ook even naar de receptie. Daar hoor ik dat ik er inderdaad voor €5 ein paar Stunden mag staan. Ze hebben echter geen tijd om af te rekenen en hoeveel ein paar Stunde zijn blijft ook onduidelijk.
De rondwandeling om de Titisee is een mooie route, vooral het stuk langs de zuidoost oever. Als ik 2/3 rond ben, kom ik in het dorp Titisee. Hier is het behoorlijk druk en erg toeristisch. Er lopen inderdaad veel verschillende nationaliteiten rond, maar niet in die mate dat het busladingen vol zijn. Misschien heb ik geluk.
Als ik mijn bier op heb, ga ik verder met mijn ronde. Als ik bij mijn auto kom, is het officiële wandelgedeelte voorbij en verruil ik mijn Garmin voor een boek. Mijn auto heeft gezelschap gekregen en er staan nu twee auto’s. Ik loop nu naar camping Sandbank en ga daar langs de Titisee op het terras van de kiosk zitten lezen. Hier is het helemaal niet druk en het bier is nog goedkoop ook!
De bus brengt me exact naar het beginpunt van de Schluchtensteig. Purist dat ik ben, zoek ik naar een bord, gezien de grote borden die ik al tegen gekomen ben, verwacht ik aan het begin ook iets. Helaas kan ik niets vinden, ook niet verder dorp inwaarts. Het zal vast wel ergens staan, maar ik heb het niet gevonden. Dan maar zo op pad.
Als ik het dorp en industriegebied uit ben, loop ik al snel vlak langs de Wutach over een mooi smal paadje. Ik loop hier pal langs de Zwitserse grens, de Wutach is hier de grens. Ze zijn dit stuk van de Wutach flink aan het aanpakken, wandelpaden, verstevigingen voor als er hoog water is, etc. Het zier er nu nog wat kaal en ruw uit, maar als de begroeiing eenmaal de kans gehad heeft, dan wordt het hier vast wel mooi. Intussen loop ik ook regelmatig over een smal paadje vlak langs de Wutach door de oudere begroeiing en dat is wel mooi.
Mijn eerste tegenligger van vandaag heeft geen haast. Dat kan ook niet, want hij sleept alles met zich mee, zelfs zijn huis…
Na een tijdje steek ik de provinciale weg weer over, bij een groot bedrijf, Sto. Hier ontwerpen en maken ze isolatie materiaal en materiaal om gebouwen mee te bekleden. Zo te zien een flink bedrijf, vergelijkbaar met Océ (Canon) in Venlo kwa grootte en ze hebben nog meerdere vestigingen over de hele wereld. Ook hebben ze frietsnijders voor hun personeel om doorheen te lopen …
Na de pauze gaat het verder en ik kom nu in de Wutachschlucht. Het gaat nu weer kilometers over smalle paadjes, boven over terwijl beneden de Wutach stroomt. Regelmatig loop ik pal langs de rotsen die rechts van mij steil omhoog gaan. Ook moet ik goed uitkijken waar ik mijn voeten neerzet vanwege de vele boomwortels.
Als ik de Wutachschlucht weer uit loop, gaat het een tijdje langs en door de velden. Ik heb hier mooie uitzichten over het glooiende landschap. Het gaat wel een paar keer flink omhoog, ik ben bezig met de beklimming van de Buchberg, 876m hoog. Als ik daar boven aankom, heb ik een fantastische uitzicht over het landschap richting Zwitserland.
Er volgt nog een stukje Steig met smalle paadjes omlaag en dan kom ik in Blumberg aan. Het eerste dat ik zie is de dooienakker, daar loop ik even naar toe.
Ik ga met de auto naar de Öffentlicher Parkplatz in Holzschlag. Sygic leidt mij helemaal binnendoor over smalle weggetjes door het bos.
Na een kwartiertje komt Wanderbus 7344 en die brengt me, na 1x overstappen naar Schattenmühle. Het is lekker rustig in de bus, een handvol passagiers. Bij de Parkplatz Schattenmühle staan al weer drommen wandelaars klaar om met de bus naar Wutachmühle te gaan.
De Schluchtensteig is goed aangegeven, hoewel je vaak weinig keus hebt omdat er niet heel veel aftakkingen zijn. Ik loop boven over en beneden hoor ik de Wutach en af en toe vang ik er een glimp van op tussen de bomen door. Na een tijdje kom ik bij een soort van stuwmeertje in de Wutach, erg apart. Het blijkt een klein Flusskraftwerk Stallegg te zijn, dem ältesten seiner Art in Baden.
Tot mijn verassing kom ik een station tegen in de bergen, Bahnhof Kappel-Grünewald. De bijbehorende kiosk wordt per 1 juli heropend, te laat dus. Ik stuk verder is een Rastplatz en hier wijk ik van de GPX route af en blijf ik de bordjes volgen. Geen probleem, een kilometertje of twee verder kom ik weer op de GPX route en de bordjes hadden een veel mooier stuk, maar wel met dalen en klimmen.
In Lenzkirch aangekomen zie ik een terras en is het tijd voor een bier.
Het gaat verder en de route voert me nu ook over veldwegen, tussen de weilanden met koeien. Het gaat nu flink omhoog en tijdens deze laatste flinke klim moet ik toch een paar keer even uitrusten met die hitte. Maar uiteindelijk kom ik boven en begin ik meteen weer aan de afdaling naar Oberfischbach.
Bij de weg aangekomen, is het tijd voor een ijs bij Hirschen. Ik heb al een bier gehad en met deze hitte kan ik beter niet te veel alcohol drinken. Bij Hirschen hebben ze tijd genoeg…
In Schluchsee wordt ik blij gemaakt met een dooie mus. Ik zie een Irish Pub en een bord van Guinness, dus ik loop het betreffende terras op. Helaas hoort dat niet bij de Irish Pub, die ligt daarboven en is gesloten.
Als ik langs de Schluchsee van mijn bier zit te genieten, bel ik een taxi. Ik moet van hieruit nog naar mijn auto zien te komen en ik had bedacht dat ik hier wel een taxi zou kunnen regelen. Dat lukt, hoewel hij wel op zich laat wachten. Het is zondag en iedereen heeft tijd genoeg. Als ik al alternatieve plannen aan het bedenken ben, het slechtste is 11 km extra lopen, komt de taxi er toch nog aan. De chauffeur heeft geen idee waar Holzschlag ligt en ik laat hem op Google maps zien waar ik heen wil. Met een vliegende vaart gaat het de bergen in, ik ben blij dat we geen tegenliggers hebben, en op een gegeven moment komen we op een heel erg smalle weg. De taxi chauffeur kijkt erg twijfelend, maar ik heb hier vanmorgen ook gereden en dirigeer hem verder.
Het was vandaag heel warm en hoewel ik wel wolken gezien heb, heb ik er weinig baat van gehad. Gelukkig stond er ook een redelijke bries, zeer welkom als verkoeling.
Ik vertrek op tijd met de auto naar Wanderparkplatz Schattenmühle. Dat gaat voorspoedig. Op de Wanderparkplatz is het al aardig druk, maar ik vind nog een parkeerplekje.
Dan maar een taxi gebeld vanuit de Kiosk. Die komt even later en terwijl ik wacht, neem ik een kop koffie. Ik wordt netjes in Blumberg bij de Evangelische Kirche afgezet. Hier begint mijn etappe van vandaag.
Ik loop het dorp uit en er begint al meteen een leuk stukje met een steile afdaling naar een waterval. Op een of andere manier loop ik net anders dan de route en kom, al klimmend met handen en voeten, helemaal onderaan de waterval uit, de Schleifenbachwasserfälle. Hier zie ik dat er ook een ladder en een brugje zijn, dat was makkelijker geweest, maar niet zo avontuurlijk. Ik moet nu weer op de route zien te komen. Dat gaat dwars door de Mühlegraben, zoals de plaatselijke beek hier heet, over de stenen die daar liggen. Ik kom heelhuids aan de overkant en na een zeer steil klimmetje ben ik weer op de route. Het begint al goed!
Ik loop vandaag de hele route min of meer langs de Wutach, stroom opwaarts. Ik pik de Wutach op net buiten Blumberg en blijf die dan min of meer volgen tot de Schattenmühle.
In deze dorpen en gehuchten is vaak een plek te vinden waar drinkwater uit een kraan komt. Altijd welkom als verfrissing.
Na een de pauze gaat het verder. Ik kom nu in het interessantste stuk van de Wutachschlucht. Het gaat onder langs en boven over, het is ten slotte een Steig, langs de Wutach. De paden zijn veelal smal en gaan vlak langs rotsen die links of rechts steil omhoog gaan. Delen van het pad zijn voorzien van staalkabels om je aan vast te houden, indien nodig, of om te voorkomen dat je naar beneden dondert.
Op een gegeven moment hoor ik achter me de rotsen omlaag donderen. Het is hier niet helemaal zonder gevaar. Ik hoor echter geen geschreeuw, er zijn dus geen gewonden (de doden hoor je meestal niet, ten minste niet overdag).
Waar ik op het eerste gedeelte de wereld voor mezelf had, is het op dit tweede stuk behoorlijk druk, veel tegenliggers en een enkele keer haal ik een groep in. Het probleem met de tegenliggers is dat dit behoorlijk vertraagd omdat het pad zo smal is.
Uiteindelijk kom ik bij Schattenmühle aan en kan ik met een zeer verdiend bier even bijkomen.
Als ik terugrijdt naar mijn Pension, zie ik onderweg de Alpen. Bij helder weer kun je die vanaf hier zien, dat wil zeggen de sneeuw bedekte toppen. Een gaaf gezicht!
Het weer was perfect vandaag. Vooral zonnig en warm en heel af en toe een wolkje. Later op de dag een lekker verkoelend briesje.
Orvelte is een brinkdorp ontstaan rond de 12de eeuw in Drenthe. Het is een beschermd dorpsgezicht en het dorp presenteert zich als museumdorp middels diverse activiteiten. Zo kan men er bijvoorbeeld een houtzagerij, smederij, klompenmakerij en grutterswinkel zien en zijn er diverse ateliers en galerieën.
In Orvelte parkeer ik op een van de parkeerterreinen, P1. De slagboom staat open, dat spaart toch weer € 3,- parkeerkosten.
Als ik de route goed opgepikt heb en Orvelte uitgelopen ben kom ik even later op het houten pad van Theodoor terecht, een activiteiten pad voor kids met allemaal houten toestellen en activiteiten. Een klein stukje verder loop ik tegen het Oranjekanaal aan. Hier steek ik over en nu gaat het echt het weidse landschap in.
Als ik langs een veld loop, vliegen er honderden, misschien wel meer dan 1000 vogels op. Aan het geluid te oordelen eenden of ganzen. Het zijn er wel heel veel en ik ben blij dat ze The Birds niet gezien hebben.
Na een stukje bos kom ik op het Orvelterzand, een erg mooi natuurgebied van het Drents Landschap. Dit is het restant van een uitgestrekt heuvelachtig heidegebied, nu met veel verspreid staande bomen. Ook hebben ze hier gele mollen. Normaliter zijn mollen bruin en de molshopen ook. Hier zijn de molshopen geel, dus…
De beschrijving van de route is niet altijd even duidelijk en soms voor interpretatie vatbaar. Maar goed dat ik ook de GPX track heb om af en toe te controleren of ik wel goed loop.
Het gaat langs en door het bos met lange rechte paden en zo kom ik in Rolde terecht. Ik ben nu iets over de helft, maar helaas is er nergens iets te bekennen om een pauze te houden. Dat had ik wel verwacht met de lockdown die we sinds vandaag weer hebben.
Onderweg bekijk ik de bomen die omgevallen zijn en die in meer of mindere staat van verrotting verkeren. Dat levert af en toe mooie plaatjes op van elfenbankjes e.d. Toch prachtig dat de natuur al het dode materiaal weer opruimt en gebruikt voor nieuwe leven.
Terug in Orvelte loop ik nog een keer langs de oude boerderijen en ben blij dat ’t Stokertje nog open is. Hier neem ik een welverdiende warme choco en een tosti met brandnetel kaas, zuurkool, appel en gember. Erg lekker na zo’n tocht.
