Datum: 20210923
Tijd: 9:25 – 16:55
Afstand: 17,2 km
Overnachting: Hotel Wiesenheim, Uderns
Wandeling
Ik rij vanuit Uderns naar de Lärchenwiese in Maurach. Hier begint mijn wandeling vandaag naar de Bärenkopf.
Als ik wegrijd is het prachtig weer, maar naarmate ik dichter bij Maurach kom, wordt het steeds bewolkter. Aangezien ze goed weer voorspeld hebben, ga ik gewoon door.
In Lärchenwiese is het even zoeken naar een plek om te parkeren, dit is een woonwijk met weinig tot geen parkeerplekken anders dan op privé terrein. Uiteindelijk vind ik aan het begin van het bos een plekje en kan ik beginnen met wandelen.
Langs de berg, door de bossen gaat het gestaag omhoog over een brede Försterweg naar de Weißenbachalm. Hier is een Jausenstation, maar die wordt gerenoveerd. Gelukkig hebben de Wirtin en de Wirt iets te drinken klaargezet en kan ik gewoon op het terras gaan zitten.
De Wirt zit in een ligstoel, onder een parasol, van het uitzicht te genieten en een beetje te lezen. Hij verwelkomt de wandelaars en maakt een praatje met ze. De Wirtin is bezig met poetsen en zo. Verschil moet er zijn…
Tot nu toe was ik Remy, maar terwijl ik op het terras zit komen er meer wandelaars naar boven. Ik zie zo’n 9 wandelaars in groepjes naar boven komen en denk ‘wat een drukte’. Ik moest eens weten.
De weg na de Weißenbachalm wordt al wat slechter en even later gaat het verder over een Steig. Ik kom nu meer en meer andere wandelaars tegen. Geen idee waar die vandaan komen, waarschijnlijk zit hier ergens een nest…
Als ik bij de driesprong op de berg aankom, kan ik kiezen. Of naar beneden naar de Achensee of nog even op en neer naar de top van de Bärenkopf. Ik ga uiteraard voor dat laatste. Het pad is breed maar steil en ik passeer enkele lastige stukken (met handen en voeten naar boven en een stuk met wel heel erg losse stenen). Dat zou allemaal niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat het nest wandelaars nu helemaal opengebroken is. Man wat een drukte. Het lijkt wel of er een vestiging van Primark op de top is en dat alles voor half geld de deur uit gaat.
Vlak voordat ik boven ben wordt het me te gortig. Ik ga langs het pad (dat nu erg smal is met een ‘afgrond’ erlangs) zitten en bekijk me de situatie een tijdje. Ik zie allerlei gevaarlijke capriolen van mensen die elkaar moeten passeren en besluit om maar niet naar de top te gaan. Dat is me te link.
Dus rechtsomkeert en weer naar beneden. Dat is al uitdaging genoeg.
Bij de driesprong aangekomen volg ik de Steig naar beneden richting Achensee. Dat is een behoorlijk lastige Steig, vooral omdat alles nat is (en niet droog wordt in de schaduw) en daardoor glad. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar mijn stokken zijn nu echt een uitkomst (lees anders was ik geheid op mijn snufferd gegaan).
Ik weet nu ook waar al dat volk vandaan komt, die komen me nu allemaal tegemoet. Dat gaat vaak prima, maar levert één keer een lastige situatie op. Ook daar komen we uit en na een hele afdaling kom ik bij de Bärenbad-Alm. Mooie uitzichten en een Jausenstation! Tijd voor een Weißen, die heb ik verdiend.
Vanaf de Bärenbad-Alm gaat het via een breed pad naar beneden. Dus ik besluit mijn stokken op te bergen. Na de volgende bocht gaat de weg weer over in een Steig. Deze is echter goed te doen, ook zonder stokken. Het is hier niet zo glad, het pad heeft een andere samenstelling met meer zand.
Het aantal wandelaars is aanzienlijk verminderd en even later ben ik weer Remy terwijl ik afwisselend via de weg of de Steig naar beneden loop naar de Achensee.
Bij de Achensee wacht mij een teleurstelling, niets te drinken. Wel een mooi park met ligstoelen en zo, maar niet eens een kiosk. Dat is nou jammer. Ik loop dus door naar Maurach en daar vind ik een prima terras, maar helaas niet aan de See (die zijn er vast wel, maar niet aan deze kant van Maurach).
Al met al een pittige wandeling, maar zeer de moeite waard. Jammer van het vele volk en het laatste stukje de Bärenkopf op, maar de uitzichten onderweg waren er niet minder om.
Weer
Het weer was, zoals voorspeld, prachtig vandaag. Hoewel ik begon te lopen met bewolking in Maurach, was die snel verdwenen en bleef het de rest van de dag zonnig en, in de zon, zelfs erg warm.
Referentie
https://nl.bergfex.com/sommer/tirol/touren/wanderung/203179,rundwanderung-zum-baerenkopf/
Songtekst van de dag
Vandaag is de 23ste, dus dat beïnvloed de keuze van de songtekst van de dag zeer. Ik heb mijn keuze laten vallen op een nummer dat Ada waarschijnlijk niet kent, maar wel leuk zal vinden, A Lausbua muss er sei van Marilena (volgens mij heeft ze die wel gekregen…).
Gestern war i bei der Oma
Und da hat sie mi gefragt
Welcher Bua tät’ dir denn g’fallen?
D’rauf hab ich zu ihr gesagt
I bin da für alles offen
Na, i seh das net so eng
Doch das gibt da eine Sache
Ja da bin ich ziemlich streng
Er kann groß sei’, er kann kloa sei
Doch a Lausbua muass er sei
Ob er dick ist, ob er dünn ist
Das ist völlig einerlei
Ist er reich, tät’ des net schaden
Ist er arm, is nix dabei
I hab koane b’sondern Wünsche, nur
A Lausbua muass er sei
Ja es gibt so brave Buama
Die sich überhaupt nix trau’n
Da sind mir doch die viel lieber
Die auch mal an Blödsinn bau’n
Dem mit so an wird es immer
Einen Grund zum Lachen geb’n
Und da ist mir dann ganz sicher
Nie und nimmer fad im Leb’n
Er kann groß sei’, er kann kloa sei
Doch a Lausbua muass er sei
Ob er dick ist, ob er dünn ist
Das ist völlig einerlei
Ist er reich, tät’ des net schaden
Ist er arm, is nix dabei
I hab koane b’sondern Wünsche, nur
A Lausbua muass er sei
Er kann groß sei’, er kann kloa sei
Doch a Lausbua muass er sei
Ob er dick ist, ob er dünn ist
Das ist völlig einerlei
Ist er reich, tät’ des net schaden
Ist er arm, is nix dabei
I hab koane b’sondern Wünsche, nur
A Lausbua muass er sei
Er kann groß sei’, er kann kloa sei
Doch a Lausbua muass er sei
Ob er dick ist, ob er dünn ist
Das ist völlig einerlei
Ist er reich, tät’ des net schaden
Ist er arm, is nix dabei
I hab koane b’sondern Wünsche, nur
A Lausbua muass er sei
I hab koane b’sondern Wünsche, nur
A Lausbua muass er sei
Vandaag blijf ik in het dal en doe ik echt rustig aan. Ik wil morgen namelijk de Ahorn op. Ik ga langs de Ziller van Uderns naar Mayrhofen lopen en dan met de Zillertalbahn terug.
Ik loop eerst door het dorp, inclusief een rondje over de dooieakker. Hier zijn ze erg gecharmeerd van metalen kruisen en beeldjes op de graven.
Ik kom langs een grote brug, maar ik zie geen weg. Bij nader inzien blijkt het een van de stukken van B169 te zijn die een tunnel in gaat. Door die tunnel ben ik al een aantal keer heen gereden.
Als ik weer verder ga en even sta te kijken hoe ik het beste kan lopen, wordt ik aangesproken door een fietser. Hij heeft een vraag over mijn Garmin. Hij heeft er ook een en wil iets over de kaart weten. Zo komen we in gesprek en op een gegeven moment vraagt hij waar uit ‘Holland’ ik vandaan kom. Als ik zeg aus der Gegend von Venlo, moet hij lachen. Hij komt uit Kevelaer.
Ik loop verder door de weilanden en een hele tijd later moet ik min of meer verplicht de spoorwegbrug over. Aan de andere kant gaat het verder over het fietspad en later door een park-achtige omgeving.
In Mayrhofen loop ik naar de kabelbanen. Er zijn er twee, de Penkenbahn (daar kom ik als eerste bij uit) en de Ahornbahn. Ik wil alvast met de Ahornbahn omhoog om te zien hoe het boven is. Ik heb weer geluk, het is 14:43u en om 14:45u gaat er een Bergfahrt. Ik heb de gondel bijna voor mij alleen op een stelletje en de chauffeur na.
Het is maar goed dat ik vandaag eerst polshoogte neem, er ligt sneeuw op de Ahornspitze (die linkse dus), dat wordt dus niks morgen. Ik spreek een man en vrouw aan die vanaf de Edelhütte komen en vraag of ze op de Ahornspitze waren. Ze zijn ook niet verder gekomen dan de Edelhütte. Daar kregen ze te horen dat er te veel sneeuw en ijs op de Ahornspitze ligt voor Ungeübte. 
Ongeacht mijn ervaringen van de afgelopen dagen vind ik mijzelf ook niet geübt om een zware bergwandeling door sneeuw en ijs te gaan maken. Change of plans dus.
Ik ga bij de Filzen Stadl zitten voor een bier. Ze hebben ook Bratkartoffeln mit Spiegelei en dat lijkt me ook wel wat. Meteen eten dus maar. Daarna loop ik boven nog een rondje voordat ik weer omlaag ga. Nu zit de gondel bijna helemaal vol met volk.
Terug in Mayrhofen loop ik door het dorp. Man wat is het hier toeristisch. Er zijn twee soorten winkels, de winkels die spullen verkopen voor bergtochten en de winkels die spullen verkopen voor toeristen (snuisterijen en plaatselijke specialiteiten). Ik ga nog even op een terras zitten voor een bier voordat ik de Zillertalbahn terug naar Uderns pak.
Het was vandaag prachtig weer in het dal, alleen maar zon. Hoog boven waren wel wolken te zien, maar die belemmerden de zon in het dal gelukkig niet.
’s Morgens lekker door de Alpen crossen met Rush op de achtergrond. Het gaat naar Vorderlanersbach, daar parkeer ik de auto. Dan met de bus (4104) naar Finkenberg en met de Finkerberger Almbahn I en II naar boven naar het Penkenjoch.
Boven aangekomen is het eerst tijd voor koffie in het Penkenjochhaus. Rondom is het bewolkt, maar op de Penken (2095) is het droog, helder en soms zonnig.
De wandeling begint met een rondje rondom een kunstmatig meertje, vast wel aangelegd om te kunnen schaatsen in de winter. Hier langs is ook de Granatkapelle te vinden, een kapel met een wel zeer uitzonderlijke architectuur.
Dan gaat het naar de Wanglalm omhoog. Van daar uit verder richting de Wanglspitze. Een paar flinke steile stukken over een verder prima begaanbare grindweg. Een stuk onder de Wanglspitze buigt de route af.
Op een gegeven moment zie ik voor me het soort rots velden waar ik twee dagen geleden doorheen ben geploeterd. Vandaag gelukkig niet.
Uiteindelijk kom ik bij Bergrestaurant Lämmerbichl uit, tijd voor een pauze met Bier, Wurst und Brot.
In Vorderlanersbach is zo te zien niets open. Geen probleem, dan ga ik naar de Zillertal brouwerij. Helaas kan ik daar ook niets drinken, wel meenemen. Dus doe ik dat maar. Ik wordt doorverwezen naar hotel Bräu in Zell im Zillertal. Dus daar naartoe voor mijn welverdiende pint. Nadat ik een tijdje op het terras gezeten heb, ga ik toch even op zoek naar iemand van de bediening. Als ik iemand vind, is die niet erg enthousiast en zo traag als … Uiteindelijk blijkt hij wel graag te ouwe hoeren, maar hij blijft traag 🙂
Het was in principe prima wandelweer. Op enkele stukken door de mist na, waren de wolken voornamelijk ergens anders (maar wel zichtbaar). Het was in ieder geval droog en later op de dag zelfs erg zonnig.
Mijn wandeling van vandaag begint in Alpbach. De burgemeester hier heeft verordend dat er alleen in de oorspronkelijke Tiroler stijl gebouwd mag worden, met veel hout en balkons en zo. Het resultaat mag er zijn. Ik vind dit een goed idee. Zo blijft de identiteit van Tirol ten minste op enkele plaatsen goed bewaard. Volgens mijn hotelbaas heeft het echter ook een keerzijde. Als je in Alpbach geboren en getogen bent en je hebt een stuk bouwgrond, dan ben je verplicht om in de oude stijl te bouwen. Niet iedereen wil dat of kan dat betalen. En zo is er altijd wat.
Als ik in Uderns vertrek is het weer bewolkt en een beetje mistig. Aangekomen in Alpbach is dat helaas niet veel veranderd. Gelukkig is het wel droog.
Het gaat eerst gemütlich omhoog door het dorp. Dan volg ik een steil bospad langs de beek met enkele trappen omhoog. Dit stuk is grotendeels goed begaanbaar met enkele rotsachtige stukken.
Ik loop over enkele almen en het is behoorlijk drassig op de almen.
Dan maar de Gipfö Hit in voor een bier, verse karnemelk met Himbeeren (omdat het kan en omdat ze dat hebben) en wat brood en worst.
Het gaat nu zig zaggend over de alm naar beneden met een zeer fraai uitzicht over het dal. Daarna over een Bringungsweg naar beneden, route A21. Normaliter zou dat saai zijn, nu echter niet, er is constant een prachtig uitzicht op het dal en de bergen. Het gaat al slingerend omlaag, relaxt lopen omdat het niet al te steil is.
Als ik in een bos kom (weg uitzicht), gaat de route linksaf het bos in. Het gaat nu over een smal pad een stuk steiler omlaag om even later weer bij dezelfde Bringungweg uit te komen, kwestie van een flinke bocht afsnijden.
Onder in het dorp aangekomen ga ik bij Hotel Post een Weißen drinken. Vanaf het terras heb ik een mooi uitzicht op de berg waar ik net vanaf kom. De top is alweer in wolken.
Het weer was prima vandaag, afwisselend zonnig en bewolkt. De wolken hebben niet al te veel van mijn uitzichten bedekt, dus dat is goed. Ondanks dat er in de morgen nog regen voorspeld was, is het toch de hele dag droog gebleven.
Als ik ’s morgens in Uderns wegrijd, is het bewolkt en zelfs een beetje mistig. Gelukkig wordt het weer steeds beter naarmate ik bij mijn wandelbestemming van vandaag kom. Bij de Schlegeisstausee aangekomen is het zonnig en zijn de wolken vooral aan de andere kant van de Stausee te zien boven de gletsjers.
Om bij de Schlegeisstausee te komen, moet ik over de 13,3 km langen Schlegeis Alpenstraße (en tol betalen). Op deze Alpenstraße bevinden zich enkele indrukwekkende tunnels. Twee daarvan zijn precies één auto breed. Er wordt dan ook met stoplichten geregeld dat de Alpenstraße maar in één richting tegelijk gebruikt wordt.
De Schlegeisstausee is een van de grootste Stauseen in Tirol en Oostenrijk. Op 1785m bevindt zich de dubbel gekromde 725m lange en 131m hoge Schlegeis-Staumauer tussen de steile bergen. De Stausee bevat 126,5 miljoen m3 water. Het water gaat via 7,8 km buizen naar het Kraftwerk Roßhag en nadat er stroom opgewekt is, via 8,6 km buizen verder naar het Stillupspeicher
Na een klein stukje langs de Stausee gelopen te hebben, gaat het meteen steil omhoog, eerst over een paar rots trappen en daarna tussen de rotsen door. Dit blijft zo tot ik bijna bij de Olperer Hütte (2389m) ben. Het is een flinke klim en ik rust regelmatig even uit. Halverwege pak ik mijn nieuwe stokken uit om daar mee te experimenteren. Tussen de rotsen steil omhoog gaat inderdaad makkelijker met stokken.
Bij de Olperer Hütte is het tijd voor een Weißen, lekker in het zonnetje. Dat is wel warm op mijn hoofd, ik ben mijn hoed in de auto vergeten.
In het Friesenberghaus (2498m) wordt gitaar gespeeld door de vader van de eigenaresse (denk ik). Een goed repertoire van oude rock songs. Goed te hebben bij een Zillertal Weißen. Later zie ik op hun website dat vandaag de laatste dag was dat ze open waren dit seizoen. Heb ik effe mazzel!
Na deze tweede pauze gaat het terug naar de Stausee. De route wordt echter niet minder zwaar. Tot het laatste stuk blijf ik over rotsen en rotsblokken lopen. Wel zie ik het landschap rondom mij heen veranderen. Vrij plotseling is er weer begroeiing en staan er bomen. Halverwege begint het weer te regenen.
Ik ben begonnen met prima weer, veel zon. Geen jas nodig en spijt dat ik mijn hoed vergeten had. Halverwege de wandeling begon dat te veranderen en begon het te regenen. Na een tijdje werd het weer droog, maar tijdens de terugtocht naar de Stausee, begon het weer te regenen en hield het niet meer op.
Als ik tijdens het ontbijt de wandeling nog eens wil bekijken, heb ik pech. De website waar ik de wandeling vandaan heb, bergfex.com ligt er uit. Ik denk eerst dat het aan de wifi of de verbinding ligt, maar dat is niet zo. Gelukkig heb ik alles al voorbereid en weet waar te starten en ik heb de route op mijn Garmin staan.
Het beginpunt is wat lastig te vinden voor Sygic (geen adres), maar gelukkig weet Google Maps er wel raad mee. Handig zo’n Android systeem in de auto. Google stuurt me wel eerst door de bergen om terug op de hoofdweg te komen. Als ik gekeerd had, was het 100 meter geweest. Geen probleem, een beetje sight seeing kan geen kwaad.
Het beginpunt ligt bij het Mittelstation van de Rosenalmbahn in Rohrberg. Het gaat via smalle wegen door de bergen omhoog. Geen route voor de faint of heart, soms is de weg net 1 auto breed en gaat het aan één kant steil omlaag.
Ik ga met deel twee van de Rosenalmbahn omhoog en ik wordt boven aangekomen verwelkomd door het geklingel van koeiebellen.
Ik loop omhoog met prachtige uitzichten over het Zillertal en de bergen aan de andere kant. Mijn berg is zonnig, de andere kant van het dal is deels bewolkt.
Maar uiteindelijk kom ik op de Karspitze aan, 2257m hoog volgens de officiële gegevens, 2252m hoog volgens mijn Garmin. Hij is zeker een paar meter gekrompen door het gewicht van alle wandelaars. Of mijn Garmin is gewoon niet supernauwkeurig wat hoogte betreft, dat kan ook.
Vanaf nu gaat het voornamelijk omlaag. Ik moet mezelf dwingen om rustig aan te doe, vooral bij het afdalen. Mijn knieën moeten per slot van rekening nog een hele tijd mee…
Het gaat verder en na het smalle pad gaat het weer omhoog. Na een klein stukje klimmen kom ik bij Schmankerlhütte Kreuzwiesenalm, tijd voor een bier! Ik geniet van mijn Zillertal Weißen op het terras.
Na deze, zeer welkome, tussenstop gaat het verder bergop. Het gaat niet heel hoog, de hoogste locatie van vandaag heb ik al gehad. Vrij snel gaat het dan ook weer bergaf. Na een tijdje ga ik van het brede pad af over een rotsachtig pad langs de berg. Dit pad brengt mij terug bij de Rosenalm. Hier ga ik bij Simons Schistadl op het terras zitten voor een welverdiend Zillertal Märzen en om dit verslag verder uit te werken.
Uiteindelijk ga ik met de Rosealmbahn weer terug naar het Mittelstation om terug bij de auto te komen. Daarna de route met smalle wegen terug naar beneden. Deze keer kom ik enkele tegenliggers tegen en moeten we iedere keer kijken hoe we elkaar kunnen passeren. Maar ook dat lukt en ik kom weer heelhuids in het hotel aan.
Het weer was fantastisch vandaag. Ik heb vooral zon gehad en de bewolking die er was kon ik op een afstand gade slaan (vooral de andere kant van het dal).
Ik had een route uitgezocht rond Speicherbekken Spremberg, een stuwmeer. Op de deur van de lift in ons hotel staat echter ook een wandelroute rondom de Bärwaldersee en ik besluit om deze te lopen omdat hij leuker lijkt, met meer horeca en langer.
Bij de Bärwaldersee aangekomen vind ik een paar parkeerplekken. Hier kan ik echter maar 1 of 2 uur staan met een parkeerschijf. Dus verder zoeken totdat ik een grote parkeerplaats vind, vlak langs het meer. Dat kost me wel 6 euro (voor de hele dag).
Soms is het karrespoor goed te volgen en soms is er niets van te zien en loop ik door de wildernis (bloemen, planten, struiken en bomen). Ik loop dwars door de begroeiing en door de heide planten. Ik voel me hier niet helemaal lekker bij, niet omdat ik bang ben om te verdwalen (dat kan hier helemaal niet), maar omdat ik de planten plat aan het trappen ben.
Op een gegeven moment kom ik op een surfstrand. Vanaf hier volg ik een smal pad door het riet en de andere begroeiing. Af en toe ben ik het pad kwijt, maar ik vind het iedere keer weer. De begroeiing komt tot aan mijn schouders. Dan is het pad ten einde en is er alleen nog een smal gebied tussen de dichte boomgrens en het water. In dit gebied staat het riet tot ver over mijn hoofd. Daar ga ik me niet in wagen, dus door het bos naar het fietspad. Voordat ik bij het fietspad kom, vind ik een karrespoor en ik volg dit verder.
Bij de afwatering hou ik een kleine pauze, nieuwe batterijen in mijn GPS en een paar slokken water. Ik loop verder via een smal pad. Keer op keer probeer ik kleine paden, weg van het fietspad en keer op keer kom ik bedrogen uit (lees tussen de begroeiing, zonder pad en planten plat trappend).
Het gaat verder over het strand en zelfs over een FKK strand. Hier ligt iedereen in zijn blootje, alleen werkt het weer niet mee en is er niemand (behalve ik en ik lig niet).
Ik loop over een half verhard pad. Dat is deels afgesloten vanwege het afbrokkelen van de oever. Ik loop toch door, er zijn al paadjes ontstaan langs de afsluitingen. Aan het eind kom ik bij een leuk uitzicht punt.
Als ik bij Marina Klitten aankom, is het tijd voor een volgende pauze en een bier. Hier hebben ze floating houses, een soort van woonboten. Ik neem een biertje bij een klein terras met een kiosk.
Het gaat verder, over het fietspad en ook over een grindpad. Na een 3-tal kilometer kom ik bij het strand waar mijn auto staat. Nog een laatste biertje bij die Seeperle (kiosk) en dan gaat het weer terug naar het hotel.
Ik ben met Ada een weekje in Weißwasser (Běła Woda) en vandaag ga ik een flinke wandeling maken. Ik loop een stuk van de E10, van Schleife via Kromlau naar Bad Muskau.
Op het station komt de trein er al snel aan en die brengt me in een 6-tal minuten naar Schleife. Mijn kaartje wordt in de tussentijd wel geknipt. Dat nemen ze hier wel serieus.
Na een tijdje zie ik de markering, Weiß Blau Weiß, vaak vergezeld van Weiß Grün Weiß. De markeringen worden erg slecht onderhouden, soms zijn ze nauwelijks zichtbaar en soms zelfs helemaal afwezig.
Nadat ik een tijdje over veldwegen gelopen heb, kom ik langs een dooieakker in de natuur.
Na het Rhododendron park gaat het weer verder over verharde wegen, maar niet al te lang. Al snel gaat het over bospaden naar het Bad Muskau park. Hier loop ik een aantal kilometer doorheen, soms over afgesloten paden (boswerkzaamheden, gevaarlijke situaties vanwege af- en omgewaaide takken en bomen).
Na een klein stukje bebouwde kom loop ik het Fürst Pückler park in. Hier ligt Schloss Muskau en ook de blauwe brug die we al veel op foto’s en schilderijen gezien hebben. Ook ligt hier die Englische Brücke over de Neisse en die brengt me naar de Poolse kant van het park.
In Polen begint het een beetje te regenen. Ik loop gewoon door naar de volgende brug, die Doppelbrücke (doppel omdat hij via een klein eilandje gaat).
Navraag bij de eigenaar van het kroegje en googelen levert op dat de bushalte om de hoek ligt en dat de bus om 17:01 vertrekt. Dat is over een kwartier, doordrinken dus.
Aangezien we nu tijd genoeg hebben, de trein halen we net niet en die gaat maar om het uur, kijk ik of ik alvast ergens kan tanken. Dat is ook een uitdaging, Sygic wil ons naar de andere kant van de Rhein sturen. Er is echter een klein probleempje, er is geen brug in de buurt.
Nadat we in Kestert bij het station geparkeerd hebben en ik tickets gekocht heb, controleer ik de vertrektijd van de trein. Daarbij valt mijn oog op een aankondiging dat de trein vanaf vandaag niet stopt in Kamp-Bornhofen. We moeten door naar Filsen en dan met de bus terug naar Kamp-Bornhofen.
Ik probeer op het Internet te kijken of er een alternatieve bus verbinding is, maar er is geen bereik. Zowel Lise als ik (op beide SIM kaarten) hebben een abominabel slechte verbinding.
Terug naar het station. Terwijl we staan te wachten, wordt er omgeroepen dat de trein vertraging heeft…
Tegenover de bushalte is een terras (met) Rheinblick. Daar gaan we zitten om eerst eens uit te rusten van alle tegenslag.
Na even lekker rustig bij Rheinblick gezeten te hebben, lopen we langs de Rhein naar Kamp-Bornhofen. Langs de doorgaande weg omdat een eventueel wandelpad onder water staat.
Na de lunch vervolgen we onze weg langs de Rhein naar Kestert. Hier drinken we nog iets op een terras voordat we aan de terugweg beginnen. Lise rijdt.
Zoals Lise gisteren al aangaf, moesten we onze plannen wijzigen. De route van Ehrenbreistein naar Niederlahnstein was geschlossen vanwege een aardverschuiving in de Ruppertsklamm en de route van Niederlahnstein naar Braubach vanwege het hoge water in de Lahn en de Rhein.
We pakken om kwart voor 11 de trein in Kamp-Bornhofen en kunnen 10 minuten later aan onze wandeling beginnen.
Dat is wel tekenend voor de etappe van vandaag, het vele omhoog en omlaag. Dat en de mooie uitzichten op de Rhein. Dat is een goedmakertje voor de eerste dag van deze trip. Toen waren de uitzichten op de enkele uitzicht locaties die er waren allemaal geblokeerd door bomen.
Vandaag in ieder geval niet. We liepen zelfs over een geweldig pad boven langs de heuvels, met weinig hoogteverschillen en constant een geweldig uitzicht over de Rhein.
Na deze pauze ging het weer flink omhoog. Tot een uitzichtpunt van de Kirschenweg, helaas nog niet het hoogste punt. Daarna das Schwedenkreuz, helaas ook niet het hoogste punt. Uiteindelijk kwamen we bij een hut en dat was wel (grofweg) het hoogste punt. Nog een stukje boven over, over een smal pad met een mooi uitzicht en onze route eindigde in the middle of nowhere.
Hier pikken we morgen de route weer op. Nu gingen we via de Zuweg naar beneden, naar Kamp-Bornhofen.
