Datum: 20250926
Tijd: 10:00 – 18:00
Afstand: 13,7 km
Overnachting: Haus Marianne 2, Bischofswiesen
Wandeling
We zijn met de hele familie Prikanowski in het Berchtesgadener Land en vandaag gaat de Baarlose tak een bergwandeling maken, dat wil zeggen, Gerben, Sandy, Lise, Sven en ik. Ada gaat een fietstocht maken.
Voordat we naar ons beginpunt rijden, gaan we eerst even pinnen in Bischofswiesen zodat we voldoende cash bij ons hebben. Maar goed ook, in de bergen kunnen we nergens pinnen. Ik krijg overigens allemaal briefjes van 5 en 10 euro…
Daarna gaat het naar de Hammerstiel parkeerplaats, hier begint onze wandeling van vandaag, de SalzAlpenTour.
Het gaat meteen steil omhoog over smalle zig zag paadjes, het is afzien de eerste 2 kilometer. Gelukkig staan er regelmatig bankjes zodat we even op adem kunnen komen. En we krijgen een beloning in de vorm van de Grünsteinhütte en die is nog open ook. Dus tijd voor koffie, thee en Schorle. Er is helaas nog geen uitzicht, we zitten in de wolken.
Als we verder lopen, dan is er al een beetje uitzicht, we kunnen onder het dal in kijken. De route loopt nog steeds over smalle paadjes en we moeten voorzichtig zijn met alle boomwortels die hier uitsteken.
Een stukje verder krijgen we flinke schrik, Lise valt. 
Als ik haar zie liggen ben ik al bang voor het ergste. Gelukkig valt het mee, ze heeft alleen haar elleboog bezeerd (schaafwond) en daar heb ik wel iets voor in mijn eerste hulp kitje, heb ik dat al die jaren niet voor niets meegesleept.
Zodra we Lise haar elleboog verbonden hebben, gaat het verder. 
Nu komen we bij een Adidas boom uit, dat is iets voor Gerben met zijn Adidas kleding. Daar maken we dus een mooie foto van.
We hebben het steilste stuk wel gehad en het gaat nu geleidelijk omhoog. We hebben een mooi zicht op de Watzmann, de hoogste berg van de regio met 2713 meter. De Watzmann wordt vergezeld door de Watzmannfrau, de linker top, en de Watzmannkinder (zie de foto bovenaan dit blogartikel). Na een tijdje komen we bij de Kührointhütte. Hier nemen we weer een pauze, deze keer ook voor lunch. We zitten lekker buiten en de zon komt zelfs even door.
Vanaf de Kührointalm lopen we op en neer naar de Archenkanzel, dat is een stuk omlaag maar zeer de moeite waard. We hebben hier een heel mooi uitzicht over de Königssee met St. Bartholomä en we zien alle rondvaart boten op en neer gaan.
Als we weer terug zijn op de Kührointalm komen we tot de conclusie dat hier nog een horeca gelegenheid is, die Sennerin. Dus drinken we hier nog een biertje voordat we verder lopen.
Het gaat nu omlaag en Sandy gaat nu ook wat langzamer. Die loopt heel voorzichtig omlaag omdat ze bang is dat ze anders valt. We zien hier diverse grote mierenhopen en vragen ons af of die ondergronds allemaal connected zijn.
Een stukje voor het einde van de wandeling komen we bij de Schapbachalm. Hier hebben we mazzel en zijn we net op tijd om nog iets te bestellen voor dat de Sennerin, een andere dan daarstraks, zich met de koeien bezig gaat houden.
Er lopen hier ook koeien rond en een van de kleinere exemplaren laat zich gewillig door Sandy aaien en likt als dank haar handen af.
Het laatste stuk van de wandeling gaat over brede paden totdat we weer bij de Hammerstiel parkeerplaats komen.
Al met al een zeer mooie wandeling met 4 keer een mogelijkheid om een pauze te houden en die mogelijkheden hebben we ook benut.
Weer
Het was bewolkt vandaag. Het begon heel bewolkt zodat we in de wolken liepen en geen uitzicht hadden. Later klaarde het enigszins op en gingen de wolken meer omhoog. Daardoor hadden we een heel mooi uitzicht vanaf de Archenkanzel. De temperatuur was prima, een beetje fris aan het begin, maar daarna prima om zonder jas te lopen. En, heel belangrijk, het was droog.
Songtekst van de dag
We begonnen vandaag met wolken en die hebben we ook weer kwijt gemaakt, daarom vandaag Cloudbusting van Kate Bush.
I still dream of Orgonon
I wake up crying
You’re making rain
And you’re just in reach
When you and sleep escape me
You’re like my yo-yo that glowed in the dark
What made it special made it dangerous
So I bury it and forget
But every time it rains you’re here in my head
Like the Sun coming out
Ooh, I just know that something good is gonna happen
I don’t know when
But just saying it could even make it happen
On top of the world, looking over the edge
You could see them coming
You looked too small in their big black car
To be a threat to the men in the power
I hid my yo-yo in the garden
I can’t hide you from the government
Oh, God, Daddy, I won’t forget
‘Cause every time it rains
You’re here in my head
Like the Sun coming out
Ooh, I just know that something good is gonna happen
I don’t know when
But just saying it could even make it happen
And every time it rains
You’re here in my head
Like the Sun coming out
Look, your son’s coming out
Ooh, I just know that something good is going to happen
I don’t know when
But just saying it could even make it happen, oh
Ooh, just saying it could even make it happen
Yeah, yeah, yay-yo
“We’re cloudbusting, daddy”
Yeah, yeah, yay-yo
Yeah, yeah, yay, yo
Yeah, yeah, yay-yo
Yeah, yeah, yay, yo
Your son’s coming out
Yeah, yeah, yay-yo
Your Son’s coming out
Yeah, yeah, yay-yo
Op mijn weg naar Blerick wordt ik begeleid door een samenstand van een mooie maansikkel met Venus. Een stuk hoger aan de hemel staat Jupiter (maar die zie je niet op de foto’s).
In Zaandijk aangekomen loop ik langs de Zaanse Schans en het Zaans Museum het dorp uit naar Het Kalf, een buurt of gehucht dat bij Zaandam hoort. Na iets meer dan 2,5 km ben ik dan eindelijk op de route. Het valt me op dat er nergens rood wit markeringen zijn, totdat ik buiten het dorp kom.
Ik volg een tijdje allerlei wandelpaden en af en toe wegen. Ik ben hier in Polder Oostzaan en hier is meer water dan land. Als je op de kaart kijkt, dan zie je wel wat ik bedoel.
De weilanden gaan voorzichtig over in meer recreatie gebied met strandjes en zo. Net voor het einde van etappe 4 begeeft mijn telefoon het. Dat is kl*t*. Gelukkig heb ik mijn TwoNav nog en weet ik hoe ik in Den Ilp moet komen. Hier vind in café de 3 Zwanen en daar is het tijd voor een pauze. Gelukkig krijg ik mijn telefoon weer aan de praat. Ik hoop dat hij het blijft doen. Ik heb Ada en de kids uit voorzorg een appje gestuurd dat ik wellicht onbereikbaar ben later op de dag.
Na mijn pauze met een lekkere Skuumkoppe, loop ik terug naar de route en vervolg mijn wandeling met etappe 5. Die volg ik tot in Landsmeer. Het is vooral meer van hetzelfde, water, gras, recreatie en af en toe een bosje (yeay, schaduw) en daar is helemaal niets mis mee.
Ik zoek eerst eens een terras voor een biertje. Dat wordt café de Driesprong. Daar hebben ze zowaar een Weißen van de tap die ik nog niet gehad heb, een Aldersbacher, lekker.
Op Amsterdam Centraal aangekomen, loop ik nog een half uurtje naar Gollem aan het Water. Daar ben ik pas 1x geweest.
Om even voor 9 uur ben ik op station Blerick, nadat ik even gezocht heb waar men de parkeerplaats gelaten heeft. Die is verplaatst vanwege de bouwactiviteiten op het kazerneterrein.
De route naar het Vondelpark begint meteen kunstzinnig, er staan allemaal kunstwerken in de groenstrook waar ik doorheen loop. Dit is allemaal onderdeel van Artzuid (zie 
In het Vondelpark is het tijd voor een kleine pauze, een blondje bij het Blauwe Theehuis. Ik heb zowaar een nieuwe en tijdelijke van brouwerij ’t IJ te pakken, Blond & Blauw, en moet hem nog toevoegen op Untappd!
In het Westerpark loop ik eerst door de tuinparken. Ik ben hier al eens eerder geweest, maar toen was dit gedeelte afgesloten. Hier heb je allemaal volkstuinen, maar niet om groente te verbouwen, maar meer als buitenverblijf. Er staan wel heel veel verschillende en mooie bloemen. Na een tijdje wil ik verder en moet ik even zoeken voordat ik de uitgang weer gevonden heb.
Een bezoek aan Amsterdam is niet compleet zonder een bezoek aan Gollem. Mijn volgende stop is dan ook Gollem Raamsteeg, de eerste Gollem waar ik ooit kwam. Ik loop door het toeristisch gedeelte en de 9 straatjes naar de Raamsteeg en drink daar een heel lekkere IPA.
Vanuit de Pijp wil ik weer naar station Zuid. Dat is ongeveer 3 km lopen. Normaliter geen probleem, maar mijn rechterknie begint nu wel erg pijnlijk te worden. Ik heb ook al meer dan 20 km gelopen. Ik kan ook de tram nemen, die vertrekt hier een paar honderd meter vandaan. Of een Uber, maar dat is vrij duur, te opzichte van de tram, 14 euro in plaats van minder dan 2 euro.
Vandaag is het Hemelvaart, een vrije dag dus. Ada wil in de tuin werken en ik ga wandelen. Het gaat redelijk met mijn knie, als ik loop, begint het pijn te doen. Des te meer ik loop, des te meer pijn, tot een bepaald niveau dat ik nog kan hebben. We zien wel waar het schip strandt…
Ik pak de trein van 8:36 uur in Blerick en moet op Amsterdam Bijlmer overstappen. De sprinter heeft vertraging en dat geeft mij de gelegenheid om koffie te scoren. Het is even zoeken voor die koffie, maar ik slaag uiteindelijk bij de Appie.
Ik zit maar een paar minuten in de sprinter, in Abcoude ga ik er al weer uit (6 minuten). Mijn wandeling begint voor het station van Abcoude en ik loop eerst een stukje langs het spoor voordat ik langs Het Gein terecht kom. Ik volg dit riviertje totdat ik het binnenland in loop om naar Fort Nigtevecht, onderdeel van de Stelling van Amsterdam, te lopen.
Bij Fort Nigtevecht is horeca en die is nog open ook. Maar ik ben pas net begonnen met wandelen en heb de koffie net achter de kiezen, te vroeg dus.
Ik loop door langs het Amsterdam-Rijnkanaal en steek dat over via de Liniebrug. Ik volg het fietspad dat langzaam omhoog en daarna omlaag slingert in plaats van de trap. Bij het omhoog lopen voel ik mijn rechterknie. De Liniebrug verbindt de Stelling van Amsterdam met de Nieuwe Hollandse Waterlinie.
Ik kom nu in Nigtevecht uit, een dood dorp. Ik had hier een pauze willen inlassen om mijn knie rust te geven, maar alles is dicht. Ik vraag nog even aan een inboorling of er ergens koffie te krijgen is, maar helaas. Doorlopen dus.
Op een gegeven moment verlaat ik de Vecht en ga ik dwars door de weilanden over een gras pad richting Weesp.
Daar hoef ik dus niet lang over na te denken en even later ben ik bij de brouwerij in een neogotische kerk. Na Jopen is dit de tweede brouwerij die ik ken, die in een kerk gevestigd is. Wispe betekent overigens Weesp.
Sandy vertrekt aanstaande vrijdag naar Chili om in Atacama onderzoek te doen voor haar master, dus ik ga eerst naar Delft om nog wat spulletjes te brengen en samen te lunchen.
In Delft aangekomen, loop ik naar De Gist, daar heb ik met Sandy afgesproken. Google Maps snapt het niet helemaal, die laat me eerst een blokje om lopen.
Sandy gaat naar haar kamer, die heeft nog het een en ander te studeren voordat ze vertrekt. Ada gaat weer met de trein naar huis en ik ga wandelen, naar het strand in Scheveningen. Ik hoef alleen maar de trambaan te volgen volgens Sandy.
In Rijswijk loop ik door het business center, langs TNO, daar kwam ik zojuist ook al langs, en Rijkswaterstaat. Hier kom ik ook voorbij Herberg Van Ouds ’t Nest, tijd voor een pauze met een biertje.
Uiteindelijk kom ik in de haven van Scheveningen aan. Nu nog het strand zien te vinden. Dat is geen probleem en even later loop ik het strand op. In het losse zand zet ik mijn voeten anders neer en ik voel een fikse pijnscheut in mijn rechter knie. Ik strompel door naar de branding en neem daar een kleine pauze om mijn knie weer in het gareel te krijgen. Dat lukt en ik vervolg mijn wandeling in het donker vlak langs de branding over het strand naar de pier. Het is vloed aan het worden, het water komt steeds verder het strand op.
Ter hoogte van het Kurhaus probeer ik de boulevard op te komen. Dat is nog niet zo eenvoudig, ze zijn het strand aan het verbouwen en een groot gedeelte is afgesloten. Nadat ik rondom de bouwplaats ben gelopen, ga ik een biertje drinken bij Brooklyn. Ze hebben hier ook huisgemaakte erwtensoep, lekker.
Gisteren hebben we nog lang zitten na kletsen, de dochter van de eigenaar was al naar huis. We hadden echter instructies gekregen en de hele bar stond ons ter beschikking, dat was goed geregeld.
Na het ontbijt pakken we snel onze spullen en rijden naar Hastière-Lavaux. Hier pakken we bus 154a terug naar Dinant. We nemen nog een kijkje in de kerk van Hastière-Lavaux als we op de bus staan te wachten. Het wordt inmiddels steeds drukker bij de bushalte, maar als de bus komt hebben we toch nog een zitplaats.
Als we boven de route weer gevonden hebben, komen we bij een oorlogskerkhof. Hier liggen allemaal Franse soldaten de in de 1ste wereldoorlog zijn gesneuveld.
Als we weer de natuur induiken, zien we nog een sterrenwacht met een planeten pad. Jammer dat ze Pluto vergeten zijn. We gaan verder door het bos en dan via een zig-zag pad omlaag.
Dan gaat het weer omhoog via een zig-zag bospad, even afzien. Boven komen we bij een weg en, ja hoor, een frietkot in the middle nowhere. Tijd voor lunch. Bij de frietkot hebben ze ook een grote koelkast vol speciaal bier en daar zoeken we eerst iets uit.
De rest van de wandeling gaat verder langs de Maas. We kijken tegen de zon in en lopen over grasland en zandpaden. Het is erg modderig en af en toe moeten we even goed kijken hoe we het beste kunnen lopen. Het laatste stukje gaat vrij uneventfull over een asfaltweg naar Hastière, we eindigen bij een kerk, pelgrims pad… Hier is ook nog een dooieakker waar we even over heen lopen.
Nog een pintje bij Le Val Meuse op de goede afloop, de brug over naar de auto en we zijn weer onderweg naar huis.
We vertrekken om 9 uur in Tegelen, niet te vroeg. Frank rijdt deze keer en het is mistig onderweg. In Dinant aangekomen vinden we al snel een parkeerplaats bij het station. Een vreemde situatie, onder aan de weg moet je betalen om te parkeren, bij het station is het gratis… Geen probleem, we parkeren gratis.
In Godinne aangekomen, willen we eigenlijk wel een kop koffie hebben. Helaas is er niets open, dus beginnen we gewoon aan onze wandeling. We lopen weer langs de Maas. Helaas is het uitzicht maar matig, het is en blijft mistig. Geen probleem, we hebben genoeg om over te praten.
Na onze koffiepauze gaat het verder, nog een stukje rechts van de Maas en dan steken we de Maas over via de spoorbrug. Op de spoorbrug schrikken we ons bijna te pletter omdat er een trein langs komt, ongeveer 1 meter van ons af. Die zagen we niet aankomen en dat kan kloppen want hij kwam van achter ons.
Aan de andere kant van de brug lopen we aan de linkerkant van de Maas verder. Het gaat naar Houx en daar verlaten we de Maas tijdelijk en gaan we het bos in en omhoog. We beginnen nu aan onze klim van vandaag, eerst geleidelijk en dan een flink stuk omhoog over een breed en modderig bospad / karrespoor.
Boven aangekomen hebben we een mooi uitzicht, ten minste dat denken we, het is nog steeds mistig. Wel lopen we een fabrieksterrein op, de Carrière de Leffe, de plaatselijke steengroeve. We lopen aan de rand hiervan verder en na een tijdje hebben we zo’n beetje de hele berg onder onze schoenen. Dat is plaatselijk ook erg glad, niet vanwege sneeuw of ijs, maar vanwege de natte klei.
In Dinant is Adolphe Sax geboren, een muziekinstrument maker die vooral bekend is van de saxofoon, en dat willen ze weten ook. Alles heet hier Sax en overal staan saxofoons of referenties naar saxofoons. Gelukkig vinden we ook een kroeg, Café Leffe, en daar drinken we een welverdiende Leffe Blond.
Terug bij de auto bij het station, gaat het richting hotel, zo’n 20 minuten rijden, in Lustin. Dat blijkt een goede keuze te zijn, we worden heel vriendelijk, en in het Nederlands, ontvangen en we hebben een grote kamer met 2 verdiepingen en 4 bedden. Ook hebben we een tafel gereserveerd in het restaurant, niet dat dat echt nodig was. Gelukkig hebben ze wel een mooie selectie bieren, dus na het douchen gaan we daar lekker zitten, eerst om te drinken, dan om te eten en dan weer om te drinken. In de tussentijd werk ik ook dit verslag uit.
Op de valreep maak ik nog een wandeling in 2024, ik ben van plan om vandaag naar Bad Bentheim te gaan. Waarom? Omdat ik daar al een tijdje naar toe wil, het is per spoor goed te bereiken, er gaat een Nederlandse trein naar toe. Ten minste dat dacht ik…
Ik reis vandaag weer met een keuze dag, 1ste klas dus. Het inchecken en de aansluiting in Nijmegen gaan goed. Ik had daar maar 3 minuten, maar de treinen stonden op hetzelfde perron. In Deventer heb ik meer dan een half uur, tijd dus voor koffie in de Huiskamer. Het is druk, ik kan maar met moeite een zitplaats vinden.
In Hengelo aangekomen, begin ik aan mijn wandeling. Ik heb de track en de route beschrijving op mijn telefoon gedownload. Het is droog en fris als ik begin met wandelen.
Als ik door de bossen en tussen de akkers loop, kom ik bij de meanderende Vinkebeek, ook die volg ik een tijdje. Als ik de Vinkebeek verlaat, gaat het over een breed zandpad met een fietspad erlangs verder. Hier loop ik een stukje te ver, ik moest bij wandelpaal W29 naar rechts, maar die staat er domweg niet…
Na een stukje langs een provinciale weg gelopen te hebben, kom ik bij het Kristalbad, een gebied dat onder andere gebruikt wordt om water uit Enschede op te vangen zodat Hengelo niet overstroomt. Om de milieukwaliteit van het water te verbeteren, is de ‘watermachine’ aangelegd. Het Kristalbad bestaat uit compartimenten die om beurten worden gevuld, leeglopen en droogvallen. Onder invloed van licht, lucht en plantengroei doet de waterbodem zijn zuiverende werking. Twee uitkijktorens geven bezoekers en wandelaars de mogelijkheid om over het Kristalbad uit te kijken. Bij Kristalbad maak ik een extra rondje door het gebied en beide torens heb ik uiteraard beklommen. Ook loop ik over de vlonders de ze hier aangelegd hebben. Als ik Kristalbad overgestoken ben, zie ik de schaatsbaan van Hengelo liggen. Ik loop de Twekkelerbrug op om enkele foto’s te maken, maar besluit toch aan de kant van het Kristalbad te blijven zodat ik mijn route weer op kan pikken.
Het is vandaag wel een bekenroute, na de Elsbeek en de Vinkebeek, kom ik nu ook langs de Koekoeksbeek en de Schoonwaterleiding die elkaar niet gelijkvloers kruisen bij verdeelwerk Fox, een aquaduct.
Na nog een stukje door het dorp, kom ik weer bij het station van Hengelo. Hier loop ik het spoor onderdoor en daarna ga ik het centrum weer in om te kijken of ik ergens iets te eten en te drinken kan krijgen. Het is maandag en de meest interessante kroegen en brouwerijen zijn gesloten. Ik kom uiteindelijk bij Grand Café De Twee Wezen, hier ga ik zitten om mijn wandeling af te sluiten.
Nadat ik gegeten heb en terwijl ik mijn verslag aan het uitwerken ben gooit een ober een glas bier over mij en mijn laptop heen. Gelukkig is de schade te overzien, alleen een natte broek, de laptop is alleen aan de buitenkant nat en er is geen vloeistof naar binnen gelekt. Ook de muis heb ik weer goed droog gekregen en die werkt nog steeds.
Na een goede nachtrust en een ontbijt met Chocomel bedenk ik wat ik vandaag ga doen. Het regent en hoewel het momenteel niet hard waait, is er ook voor vandaag behoorlijk wat wind voorspeld. Geen weer om door het open landschap te lopen. Ik besluit om naar Amsterdam te gaan en daar een wandeling te maken, beschut voor de wind door de bebouwing.
Ik heb een Vinexwandeling uitgezocht, een wandeling in twee delen door de Vinex-wijken in het Oostelijk Havengebied en IJburg. Vandaag ga ik architectuur bekijken. Eigenlijk had ik Sandy nu bij me moeten hebben.
Via de Jan Schaeferbrug loop ik naar Java eiland. Hier loop ik dwars door het woongebied, ontworpen door de Amsterdamse architect Sjoerd Soeters in de jaren 90. Het is een aaneenschakeling van relatief kleine appartementsgebouwen. Van Java eiland ga ik naar KNSM eiland, hier staat veelal hoogbouw. Hier vind ik ook Kanis en Meiland waar ik een lunchpauze inlas, een uitsmijter met een bok biertje. Ter afsluiting van de lunch neem ik nog een Mokums Overdreven IJwit, een variant op het normale IJwit van brouwerij ’t IJ ter ere van 750 jaar Amsterdam, op 27 oktober volgend jaar, met, hoe kan het ook anders, 7,5% alcohol.
Na mijn pauze gaat het verder langs het water, daar overheen en door het Oostelijk Havengebied. Het regent nu echt flink. Uiteindelijk kom ik bij een tramhalte waar ik tram 26 naar IJburg neem. Daar is het tweede gedeelte van mijn wandeling.
Daar loop ik langs het water met daar overheen uitzicht op de woonblokken. In het Diemerpark houdt het zowaar op met regenen! Via Steigereiland loop ik terug naar IJburg. Op Steigereiland staan de wooneenheden in het water, verbonden door steigers, metalen loopbruggen.
Bijna aan het eind van mijn wandeling kom ik bij de jachthaven en daar is het tijd voor een biertje. Het begint net weer flink te regenen met zelfs hagel erbij. Ik kan dus mooi op tijd naar binnen bij NAP. Hier drink ik een paar biertjes en dan loop ik naar de tramhalte en neem tram 26 terug naar het Centraal Station. De tram komt langs een aantal plekken waar ik vandaag gewandeld heb, zowel de eerste als de tweede wandeling.
Als ik een brug overliep of langs het water, waar er weinig beschutting was, dan stond er een flinke wind. Mijn nieuwe paraplu had het er maar moeilijk mee, maar heeft het volgehouden.
Ik sta weer heel vroeg op en neem de trein van 9:36 in Blerick. Het is nog erg donker buiten, maar het is gelukkig niet erg koud.
In Utrecht had ik geen tijd om koffie te scoren, maar daar is in Alkmaar tijd genoeg voor, ik heb 40 minuten. Ik ga naar een koffie tentje bij het station, Nas. Dat is blijkbaar van een Eritreeër want ze hebben Eritrese gerechten. De koffie is erg goed.
Er staat een flinke wind en ik zie een grote groep vogels in de lucht, tja Trekvogelpad…
Uiteindelijk kom ik toch in Spijkerboor alwaar ik het veerpont zie liggen aan de andere kant van het kanaal. Nu gaat het langs de Knollendammer Vaart richting, hoe kan het ook anders, Oostknollendam. In Oostknollendam is het beter lopen, de wind wordt hier tegengehouden door de huizen en bomen. Oostknollendam bestaat voornamelijk uit één straat die langs het water ligt met aan weerszijden huizen. Helaas is er geen horeca, wel een buurthuis, maar dat is dicht.
Aan het eind van Oostknollendam kom ik bij de plaatselijke dooienakker uit, die past op één foto!
Ik loop nu langs Wormer , hier heb ik een café gezien, Café Groos, dat 24 per dag open is volgens Google. Dat dat te veel gevraagd is had ik wel verwacht, echter ik had goede hoop dat het nu wel open zou zijn. Helaas, nergens koffie of een biertje.
Ik loop nu nog zo’n 5 kilometer van etappe 4 en ik twijfel even of ik de route ga volgen door het open landschap of een alternatief zoek tussen de bebouwing. Als purist en omdat ik al een stuk gefoeteld heb, kies ik voor de originele route en wederom loop ik door de forse wind in het open landschap. Als ik bij de provinciale weg kom waar ik van de route afga om naar Zaandijk te lopen, denk ik dat ik het gehad heb met de wind. Helaas, nu loop ik anderhalve kilometer recht tegen de wind in.
Ik kom langs het Zaans Museum en de Zaanse Schans, een openlucht museum met rijksmonumentale houten gebouwen en industriemolens uit de Zaanstreek. Dat ziet er wel aardig uit, wellicht eens met Ada naartoe gaan.
