Datum: 20220926
Tijd: 9:05 – 16:20
Afstand: 32,6 km
Overnachting: thuis
Wandeling
Ik heb eindelijk een dag gevonden om te gaan wandelen. Om maximaal gebruik te maken van mijn tijd en om dure reiskosten uit te sparen, besluit ik om in de buurt te blijven.
Met de hulp van Google Maps stippel ik een route uit van Baarlo – Kessel – Reuver – Kaldenkirchen – Tegelen – Venlo.
In principe volg ik de route die Google voor me uitgestippeld heeft. Ik wijk er alleen van af om minder leuke of drukke stukken te vermijden of als ik zeker een beter alternatief heb.
Het is een regenachtige dag vandaag en er staat veel wind. Ik had even overwogen om een paraplu mee te nemen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb.
De route naar Kessel, het veer over en dan naar de Duitse grens gaat voorspoedig. Hoewel ik het verwacht had, ben ik toch een klein beetje teleurgesteld dat zowel de Grens als de Witte Stein gesloten zijn. Geen koffie dus. Wel een pauze voor een boterham en een paar slokken water.
Ik loop verder, maar in plaats van de brede asfaltweg door het bos neem ik het bospad richting Bracht. Na een tijdje kom ik bij een afgesloten terrein waar je wel in kunt om te wandelen en te fietsen. Ik blijf er echter buiten en loop een flink eind over een bospad langs de omheining.
Na een tijdje ga ik links het bos in om terug te komen op de route. Het bospad wordt steeds minder begaanbaar door omgevallen bomen. Als ik bij de asfaltweg uitkom, ziet de ‘ingang’ van het pad er niet uit alsof het de bedoeling is om het pad te gebruiken. Maar dat had ik al gemerkt.
Het volgende stuk van de route is afgesloten. De route gaat dwars door een zandgroeve en die is uiteraard afgesloten. Eromheen dus, geen probleem maar helaas wel over de asfaltweg.
Als ik in Kaldenkirchen aankom, gaat het eerste langs een industriegebied en daarna dwars door het centrum naar de Rewe. Hier scoor ik een paar Duitse broodjes. Ze komen vers uit de oven en zijn nog warm, lekker.
Ik loop Kaldenkirchen weer uit via het nieuwe industriegebied langs de A74 en kom bij de Baumschule. Hier steek ik de Autobahn over en de route gaat verder over de weg langs Ülingsheide. Daar heb ik geen zin in, dus ik sla eerder linksaf over een tractorspoor. Ik ga er van uit dat ik dan bij de volgende brug over de Autobahn uitkom. Het tractorspoor wordt een smal wandelpad en voordat ik er erg in heb, ben ik de Autobahn alweer over via een wild wissel en kom ik op de Kaldenkerkerweg in Tegelen uit, bovenaan welteverstaan.
Nog een klein stukje en er is koffie. Ik heb Mooder al ge-appt om de koffie aan te zetten.
Bij Vader en Mooder aangekomen is het tijd voor koffie en koekjes (erg slecht voor mij, maar wek lekker). Frank en Norma komen even later ook aan.
Na met iedereen bij gekletst te hebben en na twee mokken koffie is het tijd om verder te gaan. Nog een klein stukje en ik ben bij mijn eindbestemming, de Mout food hall.
Ik loop langs ut Jaomerdal en via de Vierpaardjes en de Heutzstraat naar het Julianapark, het einde van mijn wandeling van vandaag.
Bij Mout drink ik een paar pinten. Voor een review van Mout, zie hieronder. Daarna neem ik de bus van half acht naar huis.
Al met al een mooie wandeldag met een flink aantal kilometers, 32 en een beetje, en, ondanks de regen, prima wandelweer.
En dan lees ik dat Brand stopt met het brouwen van het enige echte Brand bier in Wylre. Weer een Limburgs bier om zeep…
En dan ben ik eindelijk bij Mout aanbeland. Al sinds de opening, enkele maanden geleden, wil ik hier een keer naar toe. Nu komt het er eindelijk van. Het helpt dat Mout als één van de weinigen op maandag open is.
Als ik binnen ben, loop ik eerst een rondje en neem een kijkje bij de brouwketels.
Behalve het grote terras, zowel voor als achter met diverse hoekjes, zijn er binnen diverse plekken waar je kunt gaan zitten, van een lounge gedeelte via kleine tafeltjes naar langere biergarten achtige tafels en banken. Het een en ander is aardig ingericht, maar dat mag nog wel een beetje beter (iets van tapijten en andere zaken om het minder hal-achtig te laten klinken en uitzien).
Na een sanitaire stop zoek ik een plekje en wordt meteen aangesproken door iemand van de bediening die al in de gaten heeft dat ik hier voor het eerst ben. Hij verteld iets over Mout, een food hall met meerdere keukens, en hoe het systeem van bestellen en betalen werkt. Eigenlijk heel simpel, scan de QR code, login met je tafelnummer, stel de bestelling samen (eten en drinken), reken af (mijn crypto.com Visa kaart wordt geaccepteerd, yeay, 2% korting) en wacht totdat alles gebracht wordt.
Proberen maar… Ik moet de eerste keer even de weg zoeken in de app, maar het is eigenlijk heel simpel. Even later komt mijn Herfstbock, gevolgd door een portie oude kaas. Prima geregeld.
Ik ben wel blij dat ik niet zelf bij de verschillende zaken mijn spullen bij elkaar hoef te zoeken.
Waar je wel rekening mee moet houden is dat de bestellingen door verschillende bars / keukens afgehandeld worden. Er is dus geen enkele garantie met betrekking tot de volgorde en het tijdstip waarop je de onderdelen van je bestelling ontvangt. In mijn geval was dat niet problematisch, maar ik kan me voorstellen dat dat anders is als het (heel) druk is.
Wat prijs betreft is Mout vergelijkbaar met andere eet en drink gelegenheden in de Stad. Het is er niet goedkoop, maar ook niet te duur.
Kwa personeel zie ik ruim voldoende bediening rondlopen die ook niet te beroerd zijn om even de tafel af te vegen als ik daar op gedruppeld heb.
De tweede bestelling gaat al heel soepel, deels omdat de app mijn voorkeuren onthoud (betaalwijze) en deels omdat ik nu weet hoe het werkt.
Ik was bang dat het in de hal wellicht koud zou zijn, maar dat valt alleszins mee. Ik kan er prima zonder jas zitten. Wel voel ik af en toe een kleine koude vlaag. Maar daar heb ik persoonlijk geen last van.
Ik kwam met getemperde verwachtingen omdat ik van diverse mensen (kennissen, collega’s) slechte ervaringen had gehoord. Ik denk dat het moderne bestelsysteem aan hun niet besteed is. Verder vond men het duur, maar het is tegenwoordig overal duur en Mout is niet duurder dan de rest. Vijf euro voor een goed glas bockbier of IPA en vijf euro voor een behoorlijke portie lekkere oude kaas is normaal tegenwoordig.
Wat mij betreft is Mout geslaagd. Als ik een punt moet geven, dan wordt dat een acht. Ik ga hier zeker vaker komen.
Als ik dan toch enkele verbeterpunten moet noemen, dan stel ik voor om bij de oude kaas iets van mosterd of beter nog stroop te serveren en om de bierkaart iets uitgebreider te maken.
Overigens een bijkomend voordeel van het systeem bij Mout is dat als je wil vertrekken, omdat je bus bijvoorbeeld bijna gaat, je niet meer hoeft te wachten om af te rekenen.
Weer
Een regenachtige dag met veel wind. De temperatuur was prima en de regen was nooit erg hevig. Soms wel en soms geen regen, capuchon op, capuchon af… Het is wel duidelijk herfst, ik heb veel paddenstoelen gezien.
Songtekst van de dag
Voor de songtekst van vandaag heb je een beetje fantasie nodig. Ik was vandaag bij Mout en daar schoot me een nummer te binnen dat hier niets mee te maken heeft, maar wel zo klinkt. De songtekst van vandaag is Shout van Tears For Fears.
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you, come on
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you, come on
In violent times, you shouldn’t have to sell your soul
In black and white, they really, really ought to know
Those one-track minds that took you for a working boy
Kiss them goodbye, you shouldn’t have to jump for joy
You shouldn’t have to jump for joy
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you, come on
They gave you life and in return, you gave them hell
As cold as ice, I hope we live to tell the tale
I hope we live to tell the tale
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
Come on
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
Come on
Shout, shout, let it all out
(Let it all out)
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
Come on
And when you’ve taken down your guard
If I could change your mind
I’d really love to break your heart
I’d really love to break your heart
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
(Break your heart)
Come on
(Really love to break your heart)
I’m talking to you
Come on
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
So come on
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
Come on
(They really, really ought to know)
Shout, shout, let it all out
(They really, really ought to know)
These are the things I can do without
(They really, really)
Come on
I’m talking to you
(They really, really ought to know)
Come on
Shout, shout, let it all out
(I’d really love to break your heart)
These are the things I can do without
(I’d really love to break your heart)
Come on
I’m talking to you
So come on
Shout, shout, let it all out
These are the things I can do without
Come on
I’m talking to you
Het gaat meteen een flink stuk omlaag met een mooi zicht op enkele huizen die hier in de Schlucht liggen. Dan weer flink omhoog en verder door het bos. Ik hoor het geluid van motorgereedschap en even later zie ik dat ze bezig zijn om het struikgewas te snoeien.
Ik kom bij een toeristische parkeerplaats uit. Veel volk hier. Ik ga gelukkig al vrij snel de rimboe in. Ik loop en klim tussen de rotsformaties door. Regelmatig heb ik een mooi uitzicht naar beneden waar de Elbe stroomt. Na een tijdje is mijn route afgesloten, verderop zijn Bauarbeiten. Ik probeer allerlei alternatieven en loop flink heen en weer tussen de rotsformaties. Ook klim ik flinke stukken omlaag en omhoog, maar helaas vind ik geen alternatief. Er zijn een paar plekken waar ik wel omlaag had gekund, maar waarschijnlijk niet meer terug. Dat doe ik dus niet, dan heb ik geen fallback terugweg meer. Uiteindelijk ga ik maar terug…
Wel mooie uitzichten op de rotsformaties hier en ik loop over de Basteibrücke (hier kom ik een paar dagen later met Ada nog eens terug). Ik vervolg de route over de Malerweg en het gaat met heel veel trappen omlaag. Beneden aangekomen zit ik alweer op de route en het gaat richting de Amselsee. Die steek ik over en meteen gaat het weer flink omhoog en kom ik weer tussen de rotsformaties terecht. En alweer raak ik de route en uiteindelijk het pad kwijt. Niet getreurd, ik weet grofweg waar de Amselsee ligt en ploeter langs omgevallen bomen omlaag waar ik weer een pad vind. Dat pad brengt me uiteindelijk terug bij de Amselsee en van daaruit loop ik via de toeristenroute naar Rathen.
Intussen ben ik een bord tegengekomen dat uitlegt wat de diverse symbolen betekenen. Een zwarte driehoek (als pijl) in een witte cirkel betekent “Kletterzugang Kein Wanderweg!”. Dit zijn routes voor klimmers om aan het begin van hun klimtraject te komen. Geen wonder dat ik daar iedere keer op vastliep…
Tijd voor een bier bij de Biergarten am Bach in Rathen.
Na wederom een klein stukje langs de Elbe gewandeld te hebben, gaat het weer flink omhoog en alweer richting rots formaties. Aber nicht mit mir, ik heb even genoeg van het dwalen tussen rotsformaties en loop via bospaden een alternatief traject.
Ik zit inmiddels weer op de route, op het dubbele stuk dat in de route zit (dit stuk loop ik twee keer omdat de route zich hier kruist). Ik kom bij die Schwedenlöcher, een geweldige Schlucht. Nadat in de 30-jarige oorlog het dorp Rathewalde door Zweden verwoest was, vluchten de bewoners met hun vee naar deze Schlucht die toen nog maar slecht begaanbaar was. Ook in latere oorlogen werden die Schwedenlöcher als toevluchtsoord gebuikt. Later werd de Schlucht begaanbaar gemaakt met 3,5 ton ijzer en 600 betonplaten en door hem kunstmatig te verbreden daar waar dat nodig was.
Ik loop gelukkig in de juiste richting door die Schwedenlöcher, namelijk bergaf. Na de Schlucht gaat het gemütlich langs de beek. Een fietser vraagt de me weg en ik vertel hem dat het niet raadzaam is om door te gaan. Hij probeert het toch, maar later zie ik hem weer en was het hem toch te zwaar.
Ik loop helaas in de verkeerde richting en moet weer terug. De eigenlijke route gaat weer flink omhoog, heb ik toch even een stukje rust gehad langs de beek.
Ik moet eerst de route zien te vinden. Daarvoor moet ik dwars door het centrum, sight seeing Bautzen.
Omdat het de hele tijd over asfalt gaat, neem ik op een gegeven moment een alternatieve route door het bos en over akkers. De originele route gaat een stuk verder van het water af over asfalt. Deze route blijft dichterbij het water. Eerst volg ik een breed bospad en daarna loop ik langs de bosrand over een akker. Hier is duidelijk een pad te zien. Dat wordt anders bij de volgende akker. Ik volg nog steeds de bosrand, maar de boer heeft zijn akker tot aan die bosrand omgeploegd en van een pad is geen sprake meer. Ik ploeter het laatste stuk van de alternatieve route door de klei. Ik snap waarom de route over het asfalt gaat…
Helaas levert de alternatieve route niet echt meer zicht op het water op. Er is aan deze kant van de Talsperre veel begroeing en ik krijg weinig water te zien. Wel zie ik een alternatieve dooieakker, een veld vol met dooie zonnebloemen.
Als ik bij Dahlowitz kom, begint de grootste van de twee stuwdammen. Helaas loop ik achter langs de dam, een beetje jammer. Al snel daarna kom ik bij de tweede, kleinere stuwdam en hier kan ik wel overheen lopen. Eindelijk een goed uitzicht op de Talsperre.
Na een stuk fietspad duik ik via een smal paadje een bosje in. Ik had dit in eerste instantie gemist omdat de hele route over asfalt en brede paden gaat. Ik kom nu dichter bij het water en uiteindelijk uit bij die Strandpromenade. Hier vind ik de Beach Bar (dat had ik van te voren al opgezocht en gecheckt of ze open waren). Tijd voor een biertje en een Bratwurst.
Na deze pauze gaat het verder en al snel Bautzen weer in. Van Ada heb ik inmiddels bericht en die voelt zich al weer beter en gaat ook nog een stuk fietsen. Later blijkt dat ze ook rondom de Talsperre gefietst is, maar dan in de andere richting.
Het allerlaatste stukje gaat nog even een stuk naar beneden en dan met trappen weer omhoog. Ik kom nu bij het St. Nicolaifriedhof, dat ligt deels binnen de ruines van een oude kerk, erg sfeervol en met mooie uitzichten.
Al met al een mooie wandeling.
We rijden samen weg bij het hotel en ik zet Ada met fiets en al af in Maukendorf, daar begint haar route. Ik rij verder naar Senftenberg, daar heb ik een wandeling uitgezocht.
Ik kom veel fietsers tegen en maar weinig wandelaars. Ook kom ik een grote rups tegen op het asfalt. Later blijkt dit, naspeuringen door Ada, een wilgenhoutrups te zijn.
Ik zie bordjes staan van een uitkijktoren. Ik zie hem echter niet en denk al dat ik hem gemist heb. Dan kom ik er toch nog bij uit. De Aussichtsturm Senftenberger See is een 31,5 meter hoge uitkijktoren die boven de bomen uitsteekt en scheef gebouwd is. Hij is schever dan de toren van Pisa. Het uitzicht van bovenaf is uiteraard erg mooi, vooral richting de See.
Het gaat verder langs het meer en na de volgende bocht kom ik weer bij een meer populair stuk met strand en zo. Hier haal ik nog een fles Apfelschorle. Daarmee red ik het wel tot het end van de wandeling. Na enkele stranden en zowaar een stuk over een zandpad (en geen asfalt), kom ik weer bij mijn startpunt langs het meer uit. Hier loop ik nog even de Seebrücke op, een pier die een stuk het water in gaat, en daarna loop ik naar de auto.
Ik heb met Ada in Wittichenau afgesproken, bij de Stadtbrauerei. Helaas is daar geen terras of bar. Wel een winkel, dus ik scoor een six pack van diverse plaatselijke brouwsels.
Na het ontbijt en uitchecken rijden we naar St. Goarshausen. We zijn ruim op tijd, dus eerste nog even een koffie bij de plaatselijke Konditorei.
We lopen door een voormalig Bergbaugebied. Hier werden vroeger de bergen gebouwd… En men haalde er ook lood en zink uit de bergen.
Even na de helft van de route maken we onze laatste en grootste beklimming van vandaag. Het eerste deel daarvan valt wel mee, over een breed pad richting Burg Maus. Vanaf de poort van deze burcht gaat het steiler omhoog, via een zig zag paadje. Hier lijkt maar geen einde aan te komen.
Om een of andere reden is het pad op een gegeven moment aan twee zijden voorzien van Elektrozaun. De vraag is wie ze waar buiten (of binnen) willen houden.
Boven St. Goarshausen wijken we een klein stukje van de route af om naar de schommelbank te lopen die hier staat. Je hebt van hieruit een fantastisch uitzicht over het Rijndal en het landschap aan de andere kant van de Rijn.
Het station van St. Goarshausen is onze eindbestemming en we drinken op een ’terras’ voor een hotel iets fris. Een Sprite voor Lise en Schorle voor mij, ik moet namelijk nog een heel eind rijden.
Wel zagen we sluierbewolking aan de hemel, maar daar hebben we verder niets van gemerkt.
Vandaag hebben we een lange etappe. Om de hitte zo veel mogelijk voor te zijn, gaan we meteen om 8 uur ontbijten en dan ook meteen de auto in richting Kaub. Hier nemen we de trein, een uur eerder dan oorspronkelijk gepland, naar St. Goarshausen.
Om even over half 10 zijn we aan het lopen en het gaat meteen… omhoog (uiteraard). Boven aangekomen vinden we de Dreiburgenblick met een fantastisch uitzicht naar 3 kanten. We hebben zicht op Burg Katz, Burg Maus en Burg Rheinfels. Burg Katz und Maus waren in het verleden inderdaad het bezit van rivaliserende families. Even later komen we langs de poort van Burg Katz, maar die is dicht, Privatbesitz.
We komen door een hooggelegen dorp / buurtschap, Rheinblick. Daarna gaat het weer fiks omlaag, terug naar St. Goarshausen. Helaas is hier (nog) niets open. Dat is het nadeel als je vroeg begint te lopen. Dus beginnen we maar aan onze tweede beklimming.
We lopen over de Loreley en we komen ook langs het bezoekerscentrum. Dit is een echte toeristen trekker, met Rodelbahn en al. Tijd voor een pauze. We zijn net op tijd, even later worden er twee blikken (bussen) bejaarden opengetrokken. Wij hebben echter een goede plek op het terras in de schaduw.
Ik heb het er nog niet over gehad, maar de droogte is hier goed te zien. In de Rijn, zowel aan de kanten als ook in het midden, zijn hele zandvlaktes te zien die normaliter onder water staan. De schepen die nog varen hebben allemaal maar de helft van de lading, anders liggen ze te diep. Een enkeling maakt gebruik van de situatie en gaat op een zandbank aan de oever liggen: strand aan de Rijn.
Tijdens het laatste gedeelte van de route worden we gewaarschuwd dat er een gevaarlijk stuk volgt. We hebben de mogelijkheid om daaromheen te lopen. Dat doen we uiteraard niet. Uiteindelijk valt het ook allemaal wel mee met het gevaar. Een stuk van het pad is redelijk smal en het gaat aan de rechterkant steil naar beneden. Niet iets voor iemand met hoogtevrees, maar verder ook niet schokkend.
In Kaub aangekomen, worden we nog even (onaangenaam) verrast met een extra klim voordat we het dorp in lopen. Puristen als we zijn (ik in ieder geval), lopen we toch de echte route en nemen de extra klim voor lief.
Vanmorgen ging de wekker lekker op tijd en we zaten dus al om 08.00 uur aan het ontbijt. Na wat belangrijke zaken te hebben afgehandeld (Hertog Jan zaken) zijn we de laatste spullen in de kamer gaan pakken en met de auto naar het eindpunt gereden. Een parkeerplek vinden of überhaupt het station vinden was nog niet de makkelijkste taak maar na wat sightseeing hebben we onze trein gehaald en ondanks dat we al even van te voren op het perron stonden, maar net gehaald want de trein zat zo vol als een blik sardientjes dus het was proppen. Na twee haltes moesten we overstappen, pap dacht eerst alleen oversteken naar het andere spoor maar we moesten snel de trap af en weer op want de volgende trein stond al klaar en kon ieder moment vertrekken want de sardientjes trein was ook nog wat vertraagd geweest. De volgende trein kon bijna geen groter contrast zijn met de eerste, deze was namelijk zo goed als verlaten.
Deze keer was er geen Zuweg nodig om bij de Rheinsteig te komen zo ongeveer direct vanuit het station konden we aan onze etappe beginnen. Hierbij werd al snel duidelijk waarom het de vorige keer niet mogelijk was om deze te lopen, we liepen een heel stuk vlak naast de Rijn af en vorig jaar had het stuk waar we liepen compleet onder water gestaan vanwege hoog water. Ook hier was bijna geen groter contrast mogelijk want waar het vorig jaar niet begaanbaar was vanwege hoog water konden we nu bijna door de Rijn zelf lopen omdat het water zo laag staat momenteel.
Wanneer we wegdraaien van de Rijn lopen we een klein stukje door een woonwijk en na een klein tunneltje waren we ineens in een andere wereld en midden in het bos. In het tunneltje was al te merken dat de temperatuur omlaag ging door alle schaduw en het gebrek aan asfalt en dat was maar goed ook want het was vandaag wederom veel te heet. 
Wanneer we het pad omhoog volgen in het bos komen we langs 1,2,3,4, eh ik ben de tel kwijtgeraakt maar in ieder geval genoeg bordjes die aangeven dat we niet links van het pad af mogen wijken. Niet vanwege de grote boze wolf, maar omdat het militair oefenterrein is. Al staat er wel op een van de vele bordjes dat betreden buiten oefeningen op eigen risico is, dus dan ineens niet meer verboden? Het is in ieder geval duidelijk dat er vandaag een oefening is want we horen meerdere schoten.
Ondanks dat we langs de Rijn afgelopen zijn aan het begin zien we vandaag maar weinig van de Rijn. We lopen er steeds verder vanaf en de route loopt grotendeels door bebost gebied wat we met dit weer helemaal niet erg vinden. Er zijn desondanks onderweg genoeg mooie uitzichtpunten, soms zelfs met complete lounge banken erbij op de helling naast smalle paadjes. Op een hiervan gaan we even zitten om van het uitzicht te genieten en dan mogen we flink omlaag. Hiervoor is volgens de beschrijving van de etappe Trittsicherheit nodig en dat kunnen we na vandaag wel beamen.
Het laatste stuk van de afdaling lopen we door de Ruppertsklamm. Dit is ontzettend leuk en ook erg mooi. Voor degene die niet bekend zijn met wat een Klamm is, het is vaak een kloof die is uitgesneden door erosie door het water dat erdoorheen loopt. Vaak gaat dat gepaard met heel veel bruggetjes, trapjes, houten loopplanken, railingen en staalkabels aan de wanden. Geen relaxt breed wandel pad dus maar puur avontuur.
Wanneer we beneden aankomen is het tijd om de Lahn over te steken. We hebben inmiddels de eerste van de 2 etappes die we vandaag lopen gehad en het is tijd voor een welverdiende pauze. Er staan diverse borden die aangeven dat er iets aankomt wat veelbelovend klinkt maar wanneer we er zijn blijkt het dicht te zijn. Er hangt wel een briefje dat we vooraf hadden kunnen bellen maar daar hebben we nu niks meer aan. Dan maar doorlopen. Intussen google ik snel even of er misschien niet iets anders in de buurt zit want zodra de Lahn is overgestoken gaat het snel weer omhoog. Er blijkt 250 meter van de route een café restaurant te zitten met een 5 sterren rating op google, ze zijn nog niet open maar over 10 minuten wel dus wel besluiten er heen te lopen. Eenmaal daar zoeken we een lekker schaduw plekje op het terras en wachten we geduldig tot ze open gaan. Wanneer dat gebeurt blijkt dat de eigenaar unnen Baolderse is. In Baolder geboren in het jaar dat pap en mam er zijn komen wonen. Wat is de wereld toch klein.
Na een geslaagde pauze gaan we weer vol goede moed op pad om de laatste 7,5 km van vandaag te wandelen. Direct weer bergop in de hitte en eenmaal boven zijn we erg blij dat we net onze waterflessen bij hebben kunnen vullen. Veel rechtdoor staat er niet meer op de planning het is omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag en nog een keer omhoog en omlaag. Omhoog is flink ploeteren maar omlaag is ook niet altijd simpel want er zitten stukken tussen waar wederom staalkabels nodig zijn om de route af te leggen. Wel zien we nu de Rijn langzaam weer terug in beeld verschijnen.
Na de laatste keer omhoog vinden we voor de afdaling nog een honinghuisje waar we honing van de lokale imker kopen. Daarna worden we bij het afdalen nog getrakteerd op een prachtig uitzicht op een kasteel. Het einde van de route is onder in het dorp dus er is ook geen Zuweg meer nodig om bij de auto te komen maar voor we instappen zoeken we nog een terras. Vanmorgen hadden we er al een gespot langs de Rijn dus daar lopen we heen. Het blijkt een Weingarten te zijn, maar ze hebben ook bier dus dat komt helemaal goed.
We rijden naar Kestert en deze keer kunnen we wel met de trein naar Filsen. In Kestert hebben we nog tijd voor een koffie en om een rondje over de plaatselijke dooienakker te maken.
We lopen veel door open bos en het mooie is dat je daar doorheen vaak de Rijn in het dal kunt zien liggen. De route volgt mooie paadjes en paden. Ook komen we twee kapotte trappen tegen waar een alternatieve route voor is aangegeven.
Na een flinke tijd komen we bij twee Burgen, Burg Sterrenberg en Burg Liebenstein. Tijd voor een pauze bij Burg Liebenstein. We hebben er nu twee derde van de wandeling opzitten.
We vervolgen onze wandeling vanaf de Burg met een fantastisch uitzicht over het Rijndal. Het gaat nog een tijdje flink omhoog en dat in deze hitte. Gelukkig lopen we veel onder de bomen en dus in de schaduw.
Een kilometer of twee verder komen we door Lykershausen, een gehucht in de bergen / heuvels. Helaas is de kiosk gesloten, maar ze zijn zo vriendelijk geweest om een koelbox met dranken in de schaduw van de kerk neer te zetten. We maken hier gebruik van en rekenen netjes af. De koele drankjes gaan er wel in.
Nog een paar kilometers. De route is nu eerst redelijk vlak en daarna gaan we omlaag. Voordat we aan het eind van ons traject voor vandaag komen, gaat het dan toch nog even flink omhoog in de zon. En dan weer helemaal omlaag via de Zuweg naar Kestert voor een welverdiende Weißen en Cola Light.
Op een enkel steil stukje na, gaat het eerste stuk weer gemütlich over veelal brede wegen en paden geleidelijk omhoog en omlaag. Nadat ik omlaag ben gelopen naar de Wehra, gaat het een stukje steil omhoog en dan weer verder over brede paden. De eerste helft van de wandeling is zo goed te doen, niet te warm en niet zwaar.
Dat verandert na bijna 11 km als in de Wehraschlucht het betere Steig werk begint. Ik kom nu op een pad dat ik meer associeer met een Steig, smal en met stukken waar het rechts recht omlaag en links recht omhoog gaat. Dat gaat zo een aantal kilometers door met halverwege een stukje om de Wehra en de weg over te steken.
Ik kom ook langs een weg die afgesloten is vanwege Felssturz. Een stuk verder zie ik wat ze bedoelen, een flink stuk berg is omlaag gekomen. Aan de andere kant van de afgesloten weg hebben ze gewoon een boom op de weg gelegd. Afgesloten is afgesloten, daar zijn ze hier wel gründlich in.
Het laatste stuk door de Wehraschlucht gaat over een breed pad dat uitkomt bij de Staumauer van de Wehrastausee. Hier loop ik over heen en dan gaat het naar Wehr. Hier is het eindpunt van de Schluchtensteig.
Ik loop het dorp in en nadat ik eerst mijn dorst gelest heb bij een Edeka, vind ik zowaar een Irish Pub. Zodoende kan ik het voltooien van de Schluchtensteig vieren met een Guinness. De locals aan de tafel langs mij klagen over de Spaanse muziek die opstaat. Als de barvrouw vraagt wat ze dan willen, weten ze het niet. Ze noemt een paar genres op en bij Rock steek ik mijn duim op. Dat wordt het dus 🙂
Na 2 Guinness moet ik helaas gaan, mijn bus vertrekt zo (anders wordt het 2 uur later). Bij het busstation aangekomen, staat de bus er al, maar nog zonder chauffeur. Die komt even later ook en dan gaat het snel terug naar waar ik vanmorgen begonnen ben.
Het was weer erg warm vandaag. Omdat ik vroeg begonnen ben, kon ik het eerste stuk lopen zonder de hitte. Na de middag was die echter in volle kracht terug. Helaas stond er vandaag nagenoeg geen wind.
Ik ben benieuwd of het vandaag lukt met de bussen. Ik rij eerst naar St. Blasien, dat is vlakbij, een kwartiertje rijden. Mijn auto zet ik in de parkeergarage bij het bus station. Ik heb tijd genoeg en loop nog even St. Blasien in. Daar kom ik 2 van de oudere wandelaars van een paar dagen geleden tegen. Zij wachten op dezelfde bus, maar lopen van Aha terug naar St. Blasien, dat is een stukje minder dan mijn route van vandaag.
Hier begint mijn route voor vandaag, daar waar ik afgelopen zondag geëindigd ben. Het begint meteen met een flinke klim. Het is maar goed dat ik afgelopen zondag niet naar Aha doorgelopen ben, daar was ik op dat moment niet vrolijk van geworden.
Ik loop weer naar beneden en kom uit in Aha. Hier neem ik een kleine pauze bij de kiosk met Johannisbeersaft Schorle.
Vanaf de See loop ik over brede paden en landwegen. Het nadeel is dat er ook veel fietsers zijn. Het gaat rustig omhoog en omlaag, de hele route is een gemütlicher Spaziergang.
Na een tijdje verlaat ik de Schlucht om naar het centrum van St. Blasien te lopen. Hier wachten een Weißen en een pizza op mij.
Ook vandaag is het erg warm, 30°C, met her en der plukjes wolken. Gelukkig staat er een stevige wind die weer voor de nodige verkoeling zorgt.
