Datum: 20241022
Tijd: 11:05 – 17:50
Afstand: 11,2 km
Overnachting: Apartment with workspace, St. Catharines
Wandeling
Ik heb gisteren een beetje op Google Maps gekeken en een aardig tentje gevonden om te ontbijten. We zouden daar naartoe kunnen lopen, 25 minuten, maar we willen een stuk van de Bruce Trail gaan lopen en we stoppen onderweg bij Mom’s Donuts. Dat blijkt een goede keuze te zijn, een prima ontbijt met eieren, bacon, omelet en toast. Helaas geen capuchino voor Ada, maar wel goeie koffie en thee.
Als wandeling heb ik de wandeling van day 2 uit “40 days & 40 hikes” uitgezocht. Een stuk van de Bruce Trail en enkele side trails. Niet te lang zodat Ada het ook nog leuk vind.
We rijden naar het beginpunt van de wandeling, een parkeerplaats langs het Welland Canal. En dan bedoel ik het 4de Welland Canal. Het Welland Canal is de scheepvaartroute van Lake Erie naar Lake Ontario, om de Niagara falls te vermijden. Het hoogte verschil is zo’n 100 meter en dat wordt met 8 sluizen overbrugd. Zoals je uit het voorgaande stukje tekst al kunt afleiden, zijn er in de loop van de tijd verschillende versies van het Welland Canal geweest. De 4de variant is nu in gebruik en onze wandeling voert ons voor een deel langs versie 3. Het werk aan versie 1 werd in 1824 begonnen en toen had men nog 40 sluizen nodig.
Vlak bij onze parkeerplaats ligt een joekel van een ophaalbrug, de Glendale Avenue Bridge, oftewel bridge 5. Dit is een vertikale lift brug, als ik dat goed vertaald heb, het wegdek wordt tussen twee torens omhoog getild. De torens zijn behoorlijk hoog zodat schepen van maximaal 35 meter hoogte erdoor kunnen.
We beginnen onze wandeling langs Glendale Avenue, een drukke weg. Gelukkig kunnen we over het gras lopen van de General Motors St. Catharines Propulsion Plant, hier worden scheepsmotoren gemaakt. Even later steken we het 3de Welland Canal over, of in ieder geval wat er nog van over is, en meteen daarna gaan we rechts een smal pad op om een flink stuk langs dat kanaal te lopen. Rechts is het kanaal en links ligt de Royal Niagara Golf Club, ook een mooi uitzicht.
Het 3de Welland Canal is behoorlijk in verval geraakt. We herkennen de sluisbakken, maar die zijn op diverse stukken flink afgebrokkeld of totaal ingestort. Het waterniveau is ook erg laag, maar dat zal wel zo geregeld worden.
Aan het eind, voordat we bij de spoorwegbrug komen, lopen we over een dijk. Aan beide zijden gaat het flink omlaag.
We gaan verder door het bos, dwars over het golf terrein. Nadat we het golf terrein achter ons laten, steken we een grote weg over. Hier is ook een parkeerplaats en meer volk op de been.
We duiken weer het bos in en gaan nu ook omhoog. We krijgen een paar aftakkingen van side trails, maar wij volgen de main trail. Boven aangekomen vinden we een complex dat gebruikt wordt door groepen jeugd, een soort blokhut. We lopen hier rond omheen.
De route gaat verder door het bos, een vrij open bos hier. De bomen staan ver uit elkaar en er groeit niet veel tussen. Wel liggen er de nodige bomen plat. Aan de kant zien we op een gegeven moment Iejoor’s hut.
Ada wil even gaan zitten op een rechtopstaand rotsblok, helaas staat dat rotsblok los en valt om, Ada valt er achteraan en zit dan alsnog op het rotsblok, maar niet zoals gepland en geschrokken.
We nemen nu een side trail om een rondje te maken, de Margaret Kalogeropoulos Side Trail, dan weer een stukje Bruce Trail dat we al gehad hebben en de volgende side trail, de Wetland Ridge Side Trail. Ik had gezien dat vanaf deze side trail weer een andere side trail, de Niagara College Side Trail, naar de Niagara College Teaching Brewery gaat. Een prima plek voor een pauze. Helaas is de brouwerij dicht, maar de vlakbij gelegen Niagara College Teaching Winery is open en hier hebben ze ook al het bier van de brouwerij.
Het idee was dat Ada hier bleef zitten en dat ik een extra rondje zou lopen. We zitten echter zo goed, buiten op het terras, met mooi weer en een mooi uitzicht over de wijngaarden, dat ik ook blijf zitten en me een paar biertjes laat smaken.
Ik maak nog een praatje met het meisje achter de bar, ze komt uit Turkije. Alle bieren worden gebrouwen door de studenten van het Niagara College. Tot een aantal jaren terug verbouwden ze ook hun eigen hop. Daar zijn ze in 2021 mee gestopt, Corona? Er komt nog iemand bij ons staan, hij komt net van een winery en heeft druiven staan sorteren, handmatig, de rotte eruit en de goede door naar de wijn. Een behoorlijke fysieke inspanning.
Uiteindelijk besluiten we toch om verder te gaan. We lopen door een woonwijk en langs een drukke weg, Glendale Avenue, terug naar de auto.
Bij de AirBNB aangekomen frissen we ons even op en dan lopen we naar het dichtstbijzijnde restaurant, een Koreaan. Blijkbaar eten ze in Korea alleen kip, dat is het enige dat ze hebben. Wel hebben ze een IPA uit Bombay. We blijven niet lang zitten na het eten, maar gaan terug om de avond op de veranda / bank van ons appartement door te brengen. Het is nog steeds lekker warm ’s avonds.
Weer
Lekker warm wandelweer.
Songtekst van de dag
Bij een mooie grote brug hoort een songtekst van een mooie song, Bridge Of Sighs van Robin Trower.
The sun don’t shine
The moon don’t move the tides,
To wash me clean
The sun don’t shine
The moon don’t move the tides
To wash me clean
Why so unforgiving, and why so cold
Been a long time crossing Bridge of Sighs
Cold wind blows
The Gods look down in anger,
On this poor child
Cold wind blows
And Gods look down in anger,
On this poor child
Why so unforgiving and why so cold
Been a long time crossing Bridge of Sighs
We gaan vandaag nog eens naar Niagara Falls om de boot tour te doen. Ik kijk deze keer waar ik kan parkeren, we willen ook wel een stuk lopen. Het wordt Legends on the Niagara Golf Course, bij Chippawa.
We parkeren op het grote parkeerterrein van de golf club, plaats genoeg en gratis.
De opzichster echter niet. Het is niet de bedoeling dat we hier wandelen, maar we mogen doorlopen naar de Niagara River Parkway, daar wilde ik naar toe. Just watch your heads!
Aan het eind van de golf course klimmen we over de lage omheining en komen op een wandelpad langs de Niagara River terecht. Na een tijdje kunnen we de weg oversteken om de Niagara River Recreation Trail te volgen. Dat is een brug-achtig pad over het water. Ze hebben er echter 3 meter hoge omheiningen omheen gezet zodat het net een gevangenis is. Het traject gaat over de plek waar de Welland River in de Niagara River stroomt.
Even later komen we op bekend terrein, hier waren we vorige week ook, met Gerben. Bij Table Rock gaan we even lekker op het terras zitten, in de schaduw, met een biertje…
Uiteindelijk komt de boot weer terug en als iedereen er vanaf is, mogen wij erop. We varen eerst vlak langs de Amerikaanse waterval, erg indrukwekkend. Daarna gaan we de mist in bij de Horseshoe Falls. Hier is de poncho geen overbodige luxe, de vlagen water vliegen ons om de oren. Als we midden in de mist zitten, zien we eigenlijk niets, behalve regenbogen.
Als we weer terug zijn, blijkt dat we de laatste boot hadden, dat is mazzel hebben!
Hier drinken we een biertje en dan pakken we een Uber naar het parkeerterrein waar de auto staat.
We zijn nog steeds in Kingston en we gaan vandaag naar Montreal. Dat is 3 uur rijden. We hadden nog gekeken of de trein of de bus een alternatief was. Maar dat was het niet. De trein kost 300 CAD per persoon, dat is ongeveer € 200. Dat vind ik te gortig. De bus doet er 4 uur over en is ook niet echt goedkoop. Gewoon met de auto dus.
Onderweg valt me, alweer, op dat er veel dode bomen langs de snelweg staan. Enig speurwerk leert dat dit de schuld is van de niet inheemse aziatische essenprachtkever. De larven nestelen zich net onder de bast van de Es en maken hier een netwerk. De boom is dan binnen de kortste keren dood. Ik hoop dat ze hier een remedie voor vinden.
Ik rijd kwa snelheid met het verkeer mee. Ik heb inmiddels geleerd dat de maximum snelheid die hier langs de snelweg aangegeven is, meer een suggestie is. Dat kan kloppen want niemand houdt zich eraan.
Als we in Montreal aankomen, rijden we zo een lange Baustelle in. Het dorp is nog niet af, dat belooft wat. We parkeren in een parkeergarage die ik uitgezocht heb en lopen dan richting de berg, Mont Royal. Onderweg gaan we nog bij Tim’s langs voor koffie en pizza.
Boven aangekomen vinden we een groot uitzichtpunt met een schitterend zicht op de stad. Het is druk, maar niet zo druk dat we niet goed kunnen kijken.
De meeste mensen blijven bij het grote uitkijkpunt hangen.
Daarna lopen we een stuk langs de oever naar de klokkentoren, van hieruit kunnen we de rivier overzien met de stalen Jacques Cartier brug. Het is inmiddels donker en overal zijn gekleurde lampen te zien.
Vandaag gaan we de 1000 Islands verkennen met een cruise vanuit Kingston. De tickets heb ik al gereserveerd en die moeten nog opgehaald worden bij een souvenir shop.
Nadat we onze tickets opgehaald hebben lopen we nog even rond, voornamelijk langs het water en we zoeken alvast de Kingston Brewing Company op, daar gaan we straks een paar biertjes drinken.
De 1000 Islands zijn eigenlijk 1864 eilanden variërend in grootte van enkele honderden vierkante meter tot onbewoonde rotsen. De criteria om een eiland te zijn hangen een beetje af van wie je het vraagt, maar ze zijn grofweg:
De boot gaat eerst de Saint Lawrence rivier op, richting the Heart of the Islands. In de verte kijken we over Lake Ontario uit en daarlangs op het land staan 86 wind turbines op Wolfe Island. Zoals gebruikelijk had het enig voeten in aarde voordat die gebouwd konden worden, uitzicht, geluid, slagschaduw, dode vogels, electromagnetisme, etc. Er werd zelfs een class action lawsuite aangespannen door de Amerikanen omdat hun uitzicht vervuild werd door de windmolens in Ontario. Gelukkig zonder succes.
De gebieden hier werden vroeger bewoond door diverse groepen van indigenous people. Ondanks dat ze elkaar elders de schedels insloegen, hadden ze in dit gebied een overeenkomst genaamd ‘Dish with one spoon’ waardoor ze in vrede met elkaar leefden.
De samenstelling is anders, maar de bomen hebben grofweg hetzelfde formaat. Aan de west kust, in de omgeving van Vancouver waar ik geweest ben, heb je gigantische bomen en bossen die vele malen groter zijn (rain forest trees).
Nu begint Dave een verhaal over het vissen en met name over het vissen op muskies, Amerikaanse snoek. Als je een musky gevangen hebt en hij ligt in je boot, dan heb je pas de helft van de strijd geleverd. Je hebt dan een vis van 2,5 meter met vlijmscherpe tanden die zich dwars door jou heen een weg wil banen naar het water.
Vroeger vroren de channels en de haven van Kingston in de winter dicht met 3 feet of ice, een kleine meter. Dat was al sinds duizenden jaren het geval. Men ging dan met paard en wagen en later met auto’s en trucks over de ice road, een weg tussen de eilanden over het ijs. Daar kwam in 1984 abrupt een eind aan omdat het ijs eerder begon te smelten dan verwacht. In 1984 we lost a family. Sinds die tijd is de ice road gesloten en nooit meer open gegaan. Sterker nog, afgelopen winter hadden ze open water all winter. De opwarming van de aarde speelt ook hier door.
Na de cruise gaan we, zoals gepland, naar de Kingston Brewing Company. Hier drinken we een aantal biertjes en blijven we ook meteen eten. Voordat we uitgebreid eten bestellen, bestellen we een Habanero Apple Cake. Blijkbaar is Habanero een van de meer pittige peper soorten. Dat is in de cake goed terug te proeven, een apart experiment en prima geschikt om je klandizie meer dorst te bezorgen.
Al sinds we bij de Kingston Brewery Company zitten, zien we veel mensen met een leren jack met ‘Queens Applied Science’ of alleen Queens erop. Ook andere kledingstukken met Queens lijken erg populair. Navraag leert dat dit weekend homecoming weekend is voor alle alumni van Queen’s University. Alle (oud)studenten van Queen’s komen dit weekend terug naar de plekken waar ze vroeger flink gezopen hebben, juist, de brouwerij.
De heenweg gaat voor het overgrote deel over de snelwegen. We rijden rustig aan want je mag hier maar 100 km/u en af en toe een stuk 110 km/u. Het lijkt er wel op dat ik de enige ben die zich aan de snelheid houdt, iedereen rijd me voorbij, inclusief de vrachtwagens. Dus toch maar een tandje erbij zodat ik meer met de rest van het verkeer meerijdt.
Nu is het eerst tijd om iets te drinken en een kleinigheid te nuttigen. We lopen een straat met terrassen in en vinden de Bier Markt, hier staat Erdinger prominent op het menu en hebben ze binnen een heuse Biergarten, ten minste een kleintje.
We proberen zo goed en zo kwaad als het kan onze route te vervolgen en komen zo langs het National War Memorial en de 8 locks (sluizen) in het Rideau Canal.
We maken onze ronde af en gaan bij de Notre Dame Cathedral Basilica naar binnen en lopen naar de voorkant van het parlementsgebouw waar de Centennial Flame staat, een (bijna) altijd brandende vlam in een monument met plaquettes voor alle 13 provincies en territories van Canada. De vlam zorgt ervoor dat het water in het monument nooit bevriest.
De terugweg is een stuk avontuurlijker dan de heenweg. De snelweg is ’s nachts afgesloten en ik rijd bijna 2 uur lang in het donker over meer en minder slechte lokale wegen, dwars door de 1000 Islands, naar Kingston. Dat is wel vermoeiend, vooral ook omdat ik de weg niet ken. Uiteindelijk komen we toch weer veilig bij onze AirBNB aan. Tijd voor een biertje terwijl ik dit verslag uitwerk.
Vandaag verkassen we naar St. Catharines. Maar eerst lopen we naar ons lokale ‘winkelcentrum’ en gaan ontbijten bij een coffee corner. Na het ontbijt, koffie en gebak, laat ik Ada en Gerben daar achter en pak een Uber naar het vliegveld om de auto die ik gehuurd heb op te halen. Ik had een Nissan Maxima of equivalent besteld en ben benieuwd wat ik ga krijgen. Tot mijn aangename verbazing krijg ik een Volvo S60 B5 awd mee met net iets meer dan 20000 kilometer op de teller. De medewerker van National vraagt nog of ik dat ok vind, hup dan…
Ik rij terug naar de AirBNB om Ada, Gerben en de koffers op te halen. Ada en Gerben hebben inmiddels een plan gemaakt. We gaan eerst even kijken bij Casa Loma, een mooi optrekje op een heuvel met dichtbij een mooi uitzicht op de skyline van Toronto.
Na Casa Loma gaan we een wandeling maken in de buurt van Milton, bij de Hilton Falls. Voordat we dat doen, gaan we eerst even lunchen bij een Starbucks in de buurt. Eigenlijk wilden we naar een Tim Hortons gaan, maar dat was alleen een barretje bij een tankstation en we willen wel zitten.
We lopen een stukje langs de weg, de Sixth Line Nassagaweya en gaan dan het bos in en de Bruce Trail op. Na een tijdje volgen we de Hilton Falls Side Trail. We lopen rondom het meer en komen bij de toevoer waterloop van het meer met een kleine waterval. In de winter is dit een flinke waterval maar nu is het een stroompje dat omlaag valt.
Het gaat verder langs het meer totdat we bij de parkeerplaats van straks uitkomen, er is nu plaats genoeg. Na de parkeerplaats gaat het weer het bos in naar de damwand en met een kleine detour komen we daar bovenop. We volgen de Philip Gosling Side Trail verder en nog een stukje van de Bruce Trail en komen bij een plaquette die aan de First Blaze herinnert. 
Philip Gosling is een van de vier grondleggers van de Bruce Trail en hij heeft hier de eerste markering (first blaze) geschilderd.
Vanwege Thanksgiving is het restaurant dicht, blijkbaar is toch niet alles open vandaag. Maar niet getreurd, aan de andere kant van een brede 4-baans weg met geen verkeer ligt een Kelseys Original Roadhouse en daar gaan we eten.
Onze AirBNB is gelegen in een woonwijk in de wijk Danforth, geen toeristen hier.
Na het ontbijt lopen we naar Graffiti Alley, de enige plek in Toronto waar graffiti legaal is. Ieder plekje is volgespoten en gelukkig niet allemaal over elkaar. Er zitten mooie kunststukjes tussen. Aan het eind van de straat is een graffiti artiest aan het werk, Son of Aquarius, en we maken een praatje met hem en zijn vriendin.
Na Graffiti Alley lopen we naar het water, Lake Ontario. We komen bij de jachthaven uit en hier ligt de grootste 3-master van Canada, de Empire Sandy.
We lopen even de pier op om naar alle kanten te kijken en foto’s te maken. Daarna volgen we een smal paadje langs het water en daarna een lang houten vlonderpad naar Ward’s Island.
We komen weer bij het water uit en hebben een perfect zicht op de skyline van Toronto. Een klein stukje verder ligt het Island Cafe en daar gaan we zitten voor een cappuccino en een biertje, een Burdock Ducks IPA. Gelukkig hebben ze hier wifi en kunnen we weer even syncen.
We lopen terug via een andere route, aan de andere kant langs het water. We komen door een amusementspark met allerlei attracties en op Olympic Island hebben we wederom een prachtig uitzicht op de skyline van Toronto, deze keer met lichtjes.
We lopen naar het station omdat we Gerben daar verwachten. In het station heb ik weer wifi. Helaas komt Gerben door gedoe met kaartjes pas morgenvroeg. Dus zoeken we een restaurant uit, nu we nog Internet hebben, en lopen daar naartoe.
Onze laatste wandeldag voor dit weekend. We staan weer op tijd op voor het ontbijt en pakken onze spullen in. Nadat we afgerekend hebben, gaan we met de auto, via de veerpont, naar Bad Honnef. Daar vinden we snel genoeg een parkeerplaats en kopen we tickets om naar Königswinter te komen.
In Königswinter lopen we naar de Talstation van de Drachenfelsbahn. Deze brengt ons weer naar de Mittelstation zodat we daar de route weer op kunnen pikken. We hebben geluk, er vertrekt een wagen vrijwel meteen nadat we tickets gekocht hebben. De route die hieronder staat, is inclusief het traject van de Zahnradbaan, ongeveer 1 kilometer.
Als we omhoog lopen zien we dat men bezig is geweest om te zorgen dat de rotsen niet naar beneden komen. Er zitten speciale constructies tegen de rotsen die ze op hun plek moeten houden.
Het gaat vrij steil omhoog naar de Aussichtsplattform Drachenfels. Hier komen we de andere passagiers van de Drachenfelsbahn weer tegen. Je hebt vanaf hier een fantastisch uitzicht over de Rhein en we blijven even genieten van dat uitzicht in de zon.
We zien een grote witte koepel aan de andere kant van de Rhein. Die zagen we gisteren ook al en we vragen ons af wat het is. Google Lens helpt ons verder en weet van een foto een referentie te maken naar 
Na deze leerzame korte pauze gaat het weer bergaf via trappen en smalle paadjes. Als we weer beneden zijn, aan de rand van Rhöndorf, begint onze grootste klim van vandaag. Dat is vooral een lange klim, op een paar korte steile stukjes na gaat het geleidelijk omhoog. We komen op het parcours van de Löwenburglauf terecht, we mogen doorlopen maar moeten wel links blijven lopen zodat de renners ons goed voorbij kunnen.
Na de lunch gaat het verder naar boven, we waren nog niet helemaal klaar met onze grote klim. Helaas is het eindpunt van de klim engszins teleurstellend, geen uitzicht, alleen maar bos. Dan maar weer omlaag…
Onze route eindigt weer ergens boven en we lopen via de Zuweg naar het station waar de auto staat. Helaas komen we niet echt iets tegen waar we iets kunnen drinken, dus pakken we iets te drinken bij de Kiosk op het station en drinken we dat buiten op een trapje, in de zon, op.
Vandaag beginnen we aan de Rheinsteig, ten minste daar lijkt het op. Lise en ik lopen nu al een aantal jaren, dit is het 5de jaar, de Rheinsteig. We zijn ooit met etappe 3, in Bad Honnef, begonnen omdat ik de eerste twee etappes al met Gerben gelopen had. Nu we de Rheinsteig verder af hebben, gaan we terug om die eerste twee etappes ook te lopen. Dan heeft Lise ook de hele Rheinsteig gelopen en ik kwam tot de conclusie dat ik het eerste stuk van de eerste etappe, vanuit Bonn, ook nog niet gehad heb. Gerben en ik zijn toen buiten Bonn ergens gestart.
We vertrekken vandaag te voet bij het hotel en laten de auto staan. We steken de Rhein over met het veerpont en lopen dan naar het station van Linz. Op station Bonn Beuel stappen we uit en gaan met tram 62 verder naar der Hauptbahnhof.
We lopen naar de Rhein en nadat we bij Stadtbefestigung Alter Zoll even van het uitzicht genoten hebben, gaan we de Kennedybrücke over. Aan de andere kant van de Rhein volgt nu een aangenaam stuk van zo’n 5 kilometer pal langs de Rhein, voornamelijk door parkachtig gebied. Er is veel volk op de been, zaterdag en zo, en er is ook een mini marathon voor de jeugd.
Net voor de Konrad-Adenauer-Brücke verlaten we de rivier. We lopen door een park waar diverse feestjes aan de gang zijn, van een kinderfeestje bij een speeltuin tot volwassene feestjes in een paviljoen of partytent. Dat scheelt een hoop troep thuis in de tuin…
Nu verlaten we toch echt de bewoonde wereld en lopen we voornamelijk door bossen over brede paden.
Het nadeel van een flink vlak stuk aan het begin van de wandeling is dat het klimmen dan aan het eind zit. Onze eerste grote en grootste klim van vandaag wordt echter beloond met der Biergarten am Petersberg. Tijd voor een biertje op het terras met uitzicht over de Rhein.
Na deze welverdiende en zeer geslaagde pauze gaan we verder. We zijn ruin over de helft, maar er wacht ons nog een tweede forse klim naar een uitzichtpunt over de Rhein. Daarvoor gaan we eerst een flink stuk omlaag zodat we daarna weer omhoog kunnen.
De rest van de route gaat verder door het bos en voornamelijk omlaag, deels steil omlaag.
Voordat we naar beneden gaan, willen we eerst kijken of we een biertje kunnen scoren. Helaas is dat een probleem. We kunnen wel de winkel in, maar het café / restaurant zit in de Burcht en daar moeten we 8 euro p.p. voor betalen. Dat wordt een duur biertje…
We besluiten om de rest van het dagprogramma om te gooien. We gaan eerst eten en dan pas naar het hotel terug om te douchen. Het eten wordt anders erg laat. Helaas hebben ze bij Jules Verne geen vega opties, dan maar bij de buren, een Italiaans restaurant. Helaas blijkt dat een Döner shop te zijn. Dus lopen we verder het centrum in en via ein Traditioneles Straßenfest met muziek van de plaatselijke harmonie komen we bij een Aziatisch restaurant uit. Dat wordt het, erg lekker en al helemaal niet duur.
Als we terug naar Remagen willen, is de trein eigenlijk net weg. Maar gelukkig heeft hij zo’n 15 minuten vertraging, anders hadden we een uur moeten wachten. In Linz lopen we naar het veer dat er ook net aankomt en dan zijn we weer in ons hotel.
Vandaag ging om half 8 de wekker en om stipt 8 uur liepen we de ontbijtzaal in. We zaten nog niet of de eigenaar begon al een praatje met ons aan te knopen. Omdat het in het Duits was kwam er behalve wat glimlachen en knikken weinig reactie van mijn kant maar pap sprak prima terug in het Duits. Hij vroeg ook even naar mij en pap antwoordde dat ik al bezet was waarop hij reageerde dat hij geen ring aan mijn vinger zag. Daarop kon ik dan nog wel met “noch nicht” reageren. Hij gaf aan dat ik maar tegen mijn vriend moest zeggen dat ik een leuke hoteleigenaar was tegengekomen hier en dat die ring er dan wel snel zou zijn, had blijkbaar al eerder gewerkt bij wat collega’s van hem.
Toen we met ons ontbijt gingen zitten vroeg hij naar het werk van pap en daarna naar dat van mij. Nu werd er dan toch echt verwachtingsvol mijn kant uit gekeken waarop ik zei “ich verstehe Deutsch gut aber ich spreche das nicht so gut”. Toen zijn we toch maar naar het Engels gewisseld. Nadat ik hem verteld had wat ik deed heeft hij honderduit verteld over zijn ervaringen bij Lufthansa waar hij aan moest denken op basis van mijn werk, en daarna nog breder over de arbeidsmarkt in het algemeen. Het is een erg vriendelijke man en het was een leuk gesprek maar pap en ik durfde beide amper meer op te staan om nog iets van het buffet te pakken omdat we niet onbeleefd wilden zijn. Pap is uiteindelijk toch maar gewoon opgestaan om een broodje te pakken maar ik ben braaf blijven zitten. Dan maar een keer geen sinaasappelsap bij het ontbijt.
Na bijna een uur heeft pap hem toch vriendelijk afgekapt met de mededeling dat we een trein moesten gaan halen. Dat was ook wel nodig anders hadden we er nu waarschijnlijk nog gezeten. Gelukkig hadden we al onze spullen al ingepakt dus die zijn we gaan halen op de kamer. Na de sleutel te hebben ingeleverd zijn we met de auto naar een station in de buurt (Nieder-Walluf) gereden. Dit keer niet het eindpunt van de wandeling omdat we daar waarschijnlijk niet zouden kunnen parkeren. Dus we doen nu vooraf een stukje met het OV (trein en bus) en straks na de wandeling moeten we ook nog een stukje met de trein terug naar de auto.
Na 3 minuten met de trein stappen we uit en dan komen we erachter dat het station ons wel erg bekend voorkomt. Vorig jaar zijn we hier ook al geweest om bij een beginpunt te komen. Toen waren we echter net te laat en hebben we een taxi gepakt. Nu halen we onze overstap gelukkig wel. De bus staat al netjes klaar, maar wel nog met de deur dicht, de buschauffeur zit er wel al in maar heeft blijkbaar pauze. Na nog een kwartier met de bus zijn we weer terug in Schlangenbad. Hier zijn we gister geëindigd en hier begint vandaag dus ook de route weer.
We lopen het dorp uit en moeten daarna een stukje omhoog maar veel hoeven we vandaag niet omhoog te lopen. We zijn nu namelijk een aardig eind van de Rijn af en zitten al behoorlijk hoog. We lopen veel door bosachtig gebied en komen op een gegeven moment bij een flinke rotspartij uit. Ik maak er een foto van om naar Sven te sturen met het bericht, kijk ik heb een leuke klimplek gevonden. 
Even later blijkt dat ik niet de enige was met dat idee. Een stukje verderop zitten er boven op het gesteente namelijk allemaal kinderen. Sommige van hen roepen hallo en zwaaien dus we roepen ook maar hallo en zwaaien terug.
Nadat we buiten alles rustig op hebben gegeten lopen we weer verder en komen we uit bij de Goethestein. Na hier uiteraard wat foto’s gemaakt te hebben gaan we weer verder met de wandeling. Tussen de wijnranken en fruitbomen door gaan we voornamelijk omlaag en langzaam maar zeker komen we steeds dichter bij de Rijn maar voor nu moeten we het nog doen met zo heel af en toe een kleine glimp van de Rijn in de verte.
Al snel lopen we weer naast de Rijn en beginnen we ons af te vragen waar toch dat Schloss zou zijn wat het eindpunt van de wandeling is. Meestal zien we een Schloss wel even van te voren al liggen maar we hoeven nog maar 500 meter en zien nog niks. We lopen maar gewoon door en daar verschijnt dan uiteindelijk toch een gigantisch Schloss. We maken wederom wat foto’s en zoeken naar een bord of iets anders dat het eindpunt van de Rheinsteig markeert maar vinden niks. Een beetje teleurgesteld lopen we door om een plek te zoeken om een biertje te drinken en net op het moment dat we het dorp verder in willen draaien spot ik aan de overkant toch nog een Rheinsteig bord.
Hier gaan we uiteraard even heen, de etappe die we net hebben gelopen staat erop afgebeeld maar ook de gehele route en informatie over de wegwijzers. We besluiten om een stukje verderop te kijken of we bij een soort kiosk wat te drinken kunnen scoren want dan kunnen we langs de Rijn gaan zitten. Ze zijn open en hebben diverse soorten bier! Hier maken we uiteraard graag gebruik van. Bij onze flessen Weizen krijgen we echter wel plastic bekers. 
Op zich geen ramp maar om de een of andere reden krijgt pap een 0,5 L beker en ik maar een 0,4 L beker terwijl onze flessen allebei een halve liter bevatten, nou ja zeg. Ach het mag de pret niet drukken en met nog een bakje pistachenoten genieten we met uitzicht op de Rijn van een geslaagde afronding van de Rheinsteig.
Hier aangekomen gaan we om beurten even douchen om ons op te frissen waarna we naar beneden gaan om wat te eten. Het verslag uitwerken hoeft dan niet meer te gebeuren want dat heb ik onderweg in de auto al gedaan. Pap hoeft het alleen nog op de site te plaatsen samen met de foto’s. Maar nu eerst eten!
