Datum: 20210918
Tijd: 10:10 – 16:00
Afstand: 12,3
Overnachting: Hotel Wiesenheim, Uderns
Wandeling
Mijn eerste wandeling in het Zillertal staat vandaag op de planning, een rondwandeling van de Rosenalm naar de Karspitz en dan via de Schmankerlhütte Kreuzwiesenalm weer terug naar de Rosenalm.
Als ik tijdens het ontbijt de wandeling nog eens wil bekijken, heb ik pech. De website waar ik de wandeling vandaan heb, bergfex.com ligt er uit. Ik denk eerst dat het aan de wifi of de verbinding ligt, maar dat is niet zo. Gelukkig heb ik alles al voorbereid en weet waar te starten en ik heb de route op mijn Garmin staan.
Het beginpunt is wat lastig te vinden voor Sygic (geen adres), maar gelukkig weet Google Maps er wel raad mee. Handig zo’n Android systeem in de auto. Google stuurt me wel eerst door de bergen om terug op de hoofdweg te komen. Als ik gekeerd had, was het 100 meter geweest. Geen probleem, een beetje sight seeing kan geen kwaad.
Het beginpunt ligt bij het Mittelstation van de Rosenalmbahn in Rohrberg. Het gaat via smalle wegen door de bergen omhoog. Geen route voor de faint of heart, soms is de weg net 1 auto breed en gaat het aan één kant steil omlaag.
Uiteindelijk kom ik bij de Parkplatz bij het Mittelstation. Een klein stukje lopen en ik ben bij het Mittelstation. Hier koop eerst eens een Zillertal Activcard zodat ik voortaan gratis en voor niks van alle kabelbanen en het openbaar vervoer gebruik kan maken. Geen idee of ik dat eruit haal de komende week, maar het is verrekte handig.
Toen ik bij de auto wegliep, was het een beetje fris. Ik heb dus de fleece die bij mijn nieuwe jas hoort aangedaan. Ja, ja, ik heb speciaal voor de bergen een nieuwe jas gekocht. Ik ben benieuwd of ik hem nodig heb…
Ik ga met deel twee van de Rosenalmbahn omhoog en ik wordt boven aangekomen verwelkomd door het geklingel van koeiebellen.
Er is redelijk wat volk bij het Bergstation. Er zijn veel wandelaars, maar na de eerste paar bochten is iedereen afgehaakt, denk ik. Later kom ik ze toch weer tegen, ze hebben een andere route genomen.
Ik loop omhoog met prachtige uitzichten over het Zillertal en de bergen aan de andere kant. Mijn berg is zonnig, de andere kant van het dal is deels bewolkt.
Het gaat gestaag omhoog . Op een enkel stuk na is het niet erg steil. Vooral het laatste stuk voor de Karspitze heeft een paar goeie steile stukken.
Maar uiteindelijk kom ik op de Karspitze aan, 2257m hoog volgens de officiële gegevens, 2252m hoog volgens mijn Garmin. Hij is zeker een paar meter gekrompen door het gewicht van alle wandelaars. Of mijn Garmin is gewoon niet supernauwkeurig wat hoogte betreft, dat kan ook.
Vanaf nu gaat het voornamelijk omlaag. Ik moet mezelf dwingen om rustig aan te doe, vooral bij het afdalen. Mijn knieën moeten per slot van rekening nog een hele tijd mee…
Na de Karspitze ben ik Remy, het gaat over een rotspad door de bergen. Niet iets voor veel van de wandelaars die ik tegengekomen ben. Later gaat het over en weg en weer over een smal pad. Aan het begin van dit pad neem ik een pauze. Bij gebrek aan een bankje zoek ik een passend rotsblok uit om op te gaan zitten. Pauze met water en een fruitreep. Ada heeft gebeld en die bel ik meteen even terug. Prima bereik hier in de bergen. Het helpt waarschijnlijk dat ik vlak bij een ‘nederzetting’ ben.
Het gaat verder en na het smalle pad gaat het weer omhoog. Na een klein stukje klimmen kom ik bij Schmankerlhütte Kreuzwiesenalm, tijd voor een bier! Ik geniet van mijn Zillertal Weißen op het terras.
Na deze, zeer welkome, tussenstop gaat het verder bergop. Het gaat niet heel hoog, de hoogste locatie van vandaag heb ik al gehad. Vrij snel gaat het dan ook weer bergaf. Na een tijdje ga ik van het brede pad af over een rotsachtig pad langs de berg. Dit pad brengt mij terug bij de Rosenalm. Hier ga ik bij Simons Schistadl op het terras zitten voor een welverdiend Zillertal Märzen en om dit verslag verder uit te werken.
Uiteindelijk ga ik met de Rosealmbahn weer terug naar het Mittelstation om terug bij de auto te komen. Daarna de route met smalle wegen terug naar beneden. Deze keer kom ik enkele tegenliggers tegen en moeten we iedere keer kijken hoe we elkaar kunnen passeren. Maar ook dat lukt en ik kom weer heelhuids in het hotel aan.
Alles bij elkaar was dit een geweldige wandeling. Een zeer goede start van mijn Zillertal avontuur.
Weer
Het weer was fantastisch vandaag. Ik heb vooral zon gehad en de bewolking die er was kon ik op een afstand gade slaan (vooral de andere kant van het dal).
Referentie
Songtekst van de dag
Omdat ik in het Zillertal aan het wandelen ben, vandaag een song van de Zillertaler Schürzenjäger, Dahoam is Dahoam:
Es ist wunderschön des Land wo i auf′d Welt kommen bin
Hab aufigschaut wie über unsre Welt die Wolken zieh’n
I hab mi oft in die Wies′n g’legt und träumt oft stundenlang
Und nie hat mi die Angst befall’n net einmal war mir bang
Es ist wunderschön des Land wie i die Kindheit hab verbracht
I hab oft dankt dem Herrn da drob′n das er es hat so g′macht
Da war so viel worüber i mi g’freut hab Tag für Tag
Es war a Zeit voll Glück und Freud′ und nix war mir a Plag
Dahoam is Dahoam des gibt’s nur einmal auf der Welt
So lang sich unsre′ Erde dreht gibt’s nix was so viel zählt
Dahoam is Dahoam und da fühl′ i mi nie allein
I woaß so long i da bin ja Dahoam des is Dahoam
Es ist wunderschön des Land wo i die Hiata g’funden hab
Des erste Busserl hab i kriagt an einem Regentag
Des Herz des hat ja gar so klopft als kriagat’s glei an Sprung
Mei war′n wia da verruckt voll Liab verruckt und no so jung
Dahoam is Dahoam des gibt′s nur einmal auf der Welt
So lang sich unsre’ Erde dreht gibt′s nix was so viel zählt
Dahoam is Dahoam und da fühl’ i mi nie allein
I woaß so long i da bin ja Dahoam des is Dahoam
Dahoam is Dahoam des gibt′s nur einmal auf der Welt
So lang sich unsre’ Erde dreht gibt′s nix was so viel zählt
Dahoam is Dahoam und da fühl’ i mi nie allein
I woaß so long i da bin ja Dahoam des is Dahoam
Ik had een route uitgezocht rond Speicherbekken Spremberg, een stuwmeer. Op de deur van de lift in ons hotel staat echter ook een wandelroute rondom de Bärwaldersee en ik besluit om deze te lopen omdat hij leuker lijkt, met meer horeca en langer.
Bij de Bärwaldersee aangekomen vind ik een paar parkeerplekken. Hier kan ik echter maar 1 of 2 uur staan met een parkeerschijf. Dus verder zoeken totdat ik een grote parkeerplaats vind, vlak langs het meer. Dat kost me wel 6 euro (voor de hele dag).
Soms is het karrespoor goed te volgen en soms is er niets van te zien en loop ik door de wildernis (bloemen, planten, struiken en bomen). Ik loop dwars door de begroeiing en door de heide planten. Ik voel me hier niet helemaal lekker bij, niet omdat ik bang ben om te verdwalen (dat kan hier helemaal niet), maar omdat ik de planten plat aan het trappen ben.
Op een gegeven moment kom ik op een surfstrand. Vanaf hier volg ik een smal pad door het riet en de andere begroeiing. Af en toe ben ik het pad kwijt, maar ik vind het iedere keer weer. De begroeiing komt tot aan mijn schouders. Dan is het pad ten einde en is er alleen nog een smal gebied tussen de dichte boomgrens en het water. In dit gebied staat het riet tot ver over mijn hoofd. Daar ga ik me niet in wagen, dus door het bos naar het fietspad. Voordat ik bij het fietspad kom, vind ik een karrespoor en ik volg dit verder.
Bij de afwatering hou ik een kleine pauze, nieuwe batterijen in mijn GPS en een paar slokken water. Ik loop verder via een smal pad. Keer op keer probeer ik kleine paden, weg van het fietspad en keer op keer kom ik bedrogen uit (lees tussen de begroeiing, zonder pad en planten plat trappend).
Het gaat verder over het strand en zelfs over een FKK strand. Hier ligt iedereen in zijn blootje, alleen werkt het weer niet mee en is er niemand (behalve ik en ik lig niet).
Ik loop over een half verhard pad. Dat is deels afgesloten vanwege het afbrokkelen van de oever. Ik loop toch door, er zijn al paadjes ontstaan langs de afsluitingen. Aan het eind kom ik bij een leuk uitzicht punt.
Als ik bij Marina Klitten aankom, is het tijd voor een volgende pauze en een bier. Hier hebben ze floating houses, een soort van woonboten. Ik neem een biertje bij een klein terras met een kiosk.
Het gaat verder, over het fietspad en ook over een grindpad. Na een 3-tal kilometer kom ik bij het strand waar mijn auto staat. Nog een laatste biertje bij die Seeperle (kiosk) en dan gaat het weer terug naar het hotel.
Ik ben met Ada een weekje in Weißwasser (Běła Woda) en vandaag ga ik een flinke wandeling maken. Ik loop een stuk van de E10, van Schleife via Kromlau naar Bad Muskau.
Op het station komt de trein er al snel aan en die brengt me in een 6-tal minuten naar Schleife. Mijn kaartje wordt in de tussentijd wel geknipt. Dat nemen ze hier wel serieus.
Na een tijdje zie ik de markering, Weiß Blau Weiß, vaak vergezeld van Weiß Grün Weiß. De markeringen worden erg slecht onderhouden, soms zijn ze nauwelijks zichtbaar en soms zelfs helemaal afwezig.
Nadat ik een tijdje over veldwegen gelopen heb, kom ik langs een dooieakker in de natuur.
Na het Rhododendron park gaat het weer verder over verharde wegen, maar niet al te lang. Al snel gaat het over bospaden naar het Bad Muskau park. Hier loop ik een aantal kilometer doorheen, soms over afgesloten paden (boswerkzaamheden, gevaarlijke situaties vanwege af- en omgewaaide takken en bomen).
Na een klein stukje bebouwde kom loop ik het Fürst Pückler park in. Hier ligt Schloss Muskau en ook de blauwe brug die we al veel op foto’s en schilderijen gezien hebben. Ook ligt hier die Englische Brücke over de Neisse en die brengt me naar de Poolse kant van het park.
In Polen begint het een beetje te regenen. Ik loop gewoon door naar de volgende brug, die Doppelbrücke (doppel omdat hij via een klein eilandje gaat).
Navraag bij de eigenaar van het kroegje en googelen levert op dat de bushalte om de hoek ligt en dat de bus om 17:01 vertrekt. Dat is over een kwartier, doordrinken dus.
Aangezien we nu tijd genoeg hebben, de trein halen we net niet en die gaat maar om het uur, kijk ik of ik alvast ergens kan tanken. Dat is ook een uitdaging, Sygic wil ons naar de andere kant van de Rhein sturen. Er is echter een klein probleempje, er is geen brug in de buurt.
Nadat we in Kestert bij het station geparkeerd hebben en ik tickets gekocht heb, controleer ik de vertrektijd van de trein. Daarbij valt mijn oog op een aankondiging dat de trein vanaf vandaag niet stopt in Kamp-Bornhofen. We moeten door naar Filsen en dan met de bus terug naar Kamp-Bornhofen.
Ik probeer op het Internet te kijken of er een alternatieve bus verbinding is, maar er is geen bereik. Zowel Lise als ik (op beide SIM kaarten) hebben een abominabel slechte verbinding.
Terug naar het station. Terwijl we staan te wachten, wordt er omgeroepen dat de trein vertraging heeft…
Tegenover de bushalte is een terras (met) Rheinblick. Daar gaan we zitten om eerst eens uit te rusten van alle tegenslag.
Na even lekker rustig bij Rheinblick gezeten te hebben, lopen we langs de Rhein naar Kamp-Bornhofen. Langs de doorgaande weg omdat een eventueel wandelpad onder water staat.
Na de lunch vervolgen we onze weg langs de Rhein naar Kestert. Hier drinken we nog iets op een terras voordat we aan de terugweg beginnen. Lise rijdt.
Zoals Lise gisteren al aangaf, moesten we onze plannen wijzigen. De route van Ehrenbreistein naar Niederlahnstein was geschlossen vanwege een aardverschuiving in de Ruppertsklamm en de route van Niederlahnstein naar Braubach vanwege het hoge water in de Lahn en de Rhein.
We pakken om kwart voor 11 de trein in Kamp-Bornhofen en kunnen 10 minuten later aan onze wandeling beginnen.
Dat is wel tekenend voor de etappe van vandaag, het vele omhoog en omlaag. Dat en de mooie uitzichten op de Rhein. Dat is een goedmakertje voor de eerste dag van deze trip. Toen waren de uitzichten op de enkele uitzicht locaties die er waren allemaal geblokeerd door bomen.
Vandaag in ieder geval niet. We liepen zelfs over een geweldig pad boven langs de heuvels, met weinig hoogteverschillen en constant een geweldig uitzicht over de Rhein.
Na deze pauze ging het weer flink omhoog. Tot een uitzichtpunt van de Kirschenweg, helaas nog niet het hoogste punt. Daarna das Schwedenkreuz, helaas ook niet het hoogste punt. Uiteindelijk kwamen we bij een hut en dat was wel (grofweg) het hoogste punt. Nog een stukje boven over, over een smal pad met een mooi uitzicht en onze route eindigde in the middle of nowhere.
Hier pikken we morgen de route weer op. Nu gingen we via de Zuweg naar beneden, naar Kamp-Bornhofen.
Vanmorgen ging de wekker gelukkig niet zo vroeg als gisteren maar uitslapen kon je het ook niet noemen. We zaten dus al op tijd aan het ontbijt in ons hotel en tijdens het eten namen we de etappes (ja meervoud, het waren er twee) van vandaag even door op de website. Aangezien ik nogal nieuwgierig ben aangelegd ging ik ook alvast kijken naar de etappes die we morgen zouden gaan doen. Toen ik die aan het bestuderen was viel me echter op dat bij beide etappes van morgen geschlossen stond. Na wat uitzoek werk van pap bleek dat een van de etappes door een Klamm heen liep waar een tijdje terug door onweer dingen omlaag zijn gevallen waardoor niet alles begaanbaar is. 
De andere etappe loopt te dicht langs de Rijn af en staat dus deels onderwater. Een alternatief plan hadden we echter al snel gevonden. Morgen lopen we de etappe die we eigenlijk maandag zouden lopen en maandag lopen we gewoon de volgende etappe in de reeks. De etappes die eigenlijk morgen op de planning stonden halen we een andere keer wel in.
Het begin van de wandeling ging meteen lekker omhoog waarna we uitkwamen bij een Schloss met een mooi uitzicht, iets waar we gisteren niet veel van gehad hebben. Daarna vervolgde de route wederom in een stuk bos en hier bleken al snel wat hindernissen te zijn. Er waren namelijk enkele bomen op ons pad gevallen. Hier konden we gelukkig zonder al te veel gedoe goed doorheen klimmen en dus verder met de wandeling. 
Even later kwamen we bij een oude Romeinse toren, met opnieuw een mooi uitzicht. Na wat gedronken te hebben en gecheckt te hebben of we toch echt niet de toren in konden, nee dus, zijn we verder gelopen. Al snel kwamen we heel wat grote borden tegen die aankondigden dat we bijna bij een restaurant waren. Na al die grote borden met de naam erop zou je denken dat je er niet meer naar hoeft te vragen en toch hebben we elkaar dat deze dag vaak gevraagd en had geen van ons beiden een antwoord (het heet Meisenhof). Ondanks dat we pas anderhalf uur onderweg waren, zijn we hier toch gaan zitten voor een drankje, gewoon omdat het kon, omdat we normaal zelden iets tegen komen waar dit kan.
Na deze pauze zijn we verder gewandeld dit keer afwisselend door bos en wat meer open landschap. De twee grootste beklimmingen van deze etappe hadden we al gehad dus vanaf nu was het appeltje, eitje tot het einde van de etappe. Eenmaal daar aangekomen leek het erg uitgestorven, ondanks dat we op het centrale plein van het dorp Vallendar stonden. Na een beetje goed rondkijken hebben we toch iets gevonden wat open was waar we konden eten en hebben we dus geluncht voor we verder gingen met de tweede etappe van de dag.
Na de lunch gingen we verder met de volgende etappe en op de website stond aangeven dat deze qua moeilijkheidsgraad licht was. Het begin was langgerekt langzaam omhoog en ging prima. Daarna kwam er een kleine dip waarbij we een stuk omlaag en daarna weer omhoog gingen en zo’n 2 km voor het einde kwamen we bij een 19e eeuws fort uit. Hiervoor lag een enorme vlakke tuin waar we rustig doorheen konden slenteren met een ijsje in de hand dat we vooraan de tuin bij de ijscokar gehaald hadden. Vlak voor we bij het fort zelf kwamen ging onze route via een klein paadje weer omlaag en hier werd het toch echt flink slingeren en soms een beetje klauteren tussen de begroeiing door. Tot dat moment waren we het zeer eens geweest met de moeilijkheidsgraad op de website maar die laatste 2 km zijn zeker niet voor iedereen te doen. 
Gelukkig kunnen pap en ik wel wat aan en genoten we wel van de tegenstelling die de hele smalle nauwelijks begaanbare paadjes vormden tegenover de brede, vlakke, strak onderhouden paden uit de tuin voor het fort. Na een steile afdaling waren we dan eindelijk bij het eindpunt van de tweede etappe.
We dachten geluk te hebben en meteen een terras gevonden te hebben om te gaan zitten. Toen pap echter wat te drinken wilde bestellen (om 17:54 uur) kreeg hij te horen dat ze dicht gingen om 18:00 uur en dat er dus niks inzat voor ons. Nou goed dan, wij doorgelopen op zoek naar het volgende terras, dat we na een halve straat al gevonden hadden. Wederom gaan zitten om vervolgens te horen dat ze ook daar om 18:00 uur dicht gingen… Gelukkig zat om de hoek nog een laatste terras en daar konden we wel wat te drinken krijgen om te proosten op alweer een (eigenlijk zelfs twee) geslaagde wandeling.
We vertrekken op tijd in Baarlo en zijn ondanks enkele files mooi op tijd in Sayn. Het was druk op de weg. We moesten een alternatieve route nemen omdat de Rhein stukken van de A61 weggeslagen heeft (hoog water).
In Sayn zoeken we eerst een Konditorei op voor Kaffee (Tee) und Kuchen. Daarna gaan we op bus-tour, 2x overstappen, naar Rengsdorf.
Uiteindelijk komen we dan toch in Lise’s favoriete dorp, Rengsdorf. Hier lopen we een klein stukje bergop naar het begin van de route, daar waar Lise mij de vorige keer opgepikt heeft (zie 
Nu begint de officiële etappe van vandaag. We lopen veel door het bos en helaas komen we niet echt iets tegen om pauze te houden. Dat doen we dan maar bij enkele van de vele hutjes die we tegenkomen.
Op het eind zien we enkele parasols en een bord met Biergarten. Helaas hebben ze hier het onzalige idee om ’s middags tussen 3 en 5 uur dicht te hebben en het is net 4 uur geweest…
Terwijl we dat doen, lezen en bekijken we het nieuws over de watersnood in Limburg en dan met name in Baarlo. Een flink deel van Baarlo moet geëvacueerd worden, ook huizen die aan de goede kant van de dijk liggen. De Voort 2 ligt vooralsnog hoog genoeg en Gerben houdt de stelling.
De etappe van vandaag kan helaas niet door gaan en wel om twee redenen. Ten eerste krijg ik de tijdsplanning niet rond, om 7 uur ontbijten, een uurtje rijden, dik twee uur openbaar vervoer en dan nog 31km wandelen (2,5km om op de route te komen, 2km van de route van gisteren naar Bößler, 23km van de route zelf en nog eens 3km om weer in de bewoonde wereld te komen). Ten tweede, en veel belangrijker, mijn knie heeft rust nodig. Een etappe met veel hoogteverschillen van 31km is echt geen goed idee.
In Ulm aangekomen parkeer ik in een Parkhaus bij het station. Hier begint mijn wandeling ook. Na een kleine kilometer kom ik al langs Barfüßer die Hausbrauerei. Dat gaat al meteen goed. Hier neem ik meteen maar een proefplankje.
De wandeling voert me langs de meeste highlights van Ulm, zoals de Ulmer Münster met de hoogste kerktoren ter wereld (161,53 meter), het kleurrijke Rathaus met zijn Fresco’s, das Alte Friedhof, een mooi park op de plek van een voormalige dooienakker, en das Fischerviertel.
Als de wandeling er bijna opzit, neem ik een lunch pauze op het terras bij café Stella. Tijd voor een paar Wiener en een glas Oktoberfest Bier. Het bier is er, maar de Wiesn gaan niet door.
Ik ben blij dat ik vandaag geen Albsteig aan het lopen hen. Ik heb zelfs met de vlakke wandeling in Ulm (met een zeer aangepast tempo) behoorlijk veel last van mijn knie.
Mijn linker knie is niet echt beter dan gisteren, maar ook niet slechter. Ik heb er wel last van, maar als ik eenmaal aan het lopen ben, voel ik er weinig meer van.
Het gaat flink omhoog en behoorlijk op en neer vandaag. Het is wel een mooie gevarieerde route met mooie stukken door open glooiend landschap en paden langs de berg met een schitterend uitzicht.
Als ik bij het Wasserberghaus kom, heb ik weer eens pech, Ruhetag. Maar niet getreurd, even later kom ik bij een Bauernhof waar ze Rohmilch verkopen uit een automaat. Als ik op het punt sta om een leeg waterflesje te vullen, zie ik echter een waarschuwing. Men moet de melk eerst koken voor consumptie. Daar heb ik dus niet veel aan. Gelukkig hebben ze ook een automaat waar frisdrank in zit en ik neem een lekker gekoeld drankje.
De route van vandaag eindigt op de Bößler, maar dat is in de middle of nowhere zonder OV mogelijkheden. Ik draai dus zo’n 3km voor het eindpunt, net nadat ik de A8 overgestoken ben, naar links naar Gruibingen. Van hieruit kan ik met de bus naar Göppingen en dan met de trein naar Gingen an der Fils, alwaar mijn auto sinds gistermorgen staat te wachten.
In Gruibingen is helaas alles dicht. Wel is er een brouwerij en de winkel is open. Kan ik in ieder geval wat bier en een mooi glas scoren. In Gruibingen begint het ook te regenen, zoals al eerder voorspeld was. Maakt niet uit, ik ben uitgewandeld voor vandaag en bij de bushalte sta ik droog
Het begon vandaag wat frisjes en bewolkt. Ondanks dat er regen voorspeld was, bleef het de hele wandeling droog en kwam de zon zelfs door. De eerste druppels vielen toen ik door Gruibingen liep en even daarna bij de brouwerij en de bushalte kon schuilen.
Nu volgt een serie OV trajecten (zie kaartje hierlangs) van trein, bus, weer trein en weer bus om van Gingen an der Fils naar Heubach te komen via Göppingen, Lorch en Schwäbisch Gmünd.
Ik moet goed uitkijken naar de uitzichtpunten, die liggen vaak net even van het pad af. Gelukkig vind ik er voldoende, waaronder een met een groot kruis dat vanuit het dal zichtbaar is.
Op een gegeven moment is mijn pad verspert, niet door gewoon een boom, nee, iemand heeft een half bos op het pad gegooid. Het is vrij recent gebeurd aan de zaagsneden te zien. Er is daarom ook nog niet echt een alternatief pad ontstaan. Gelukkig is het bos hier behoorlijk open en staat er niet te veel struikgewas, ik vind mijn weg eromheen dan ook vrij makkelijk.
Een stukje verder wordt mijn pad weer verspert, nu door een lint waarop staat dat het levensgevaarlijk is omdat ze bomen aan het vellen zijn…
Even over de helft kom ik in Lauterstein. Mijn hoop was er helemaal op gevestigd dat ik hier wel iets zou vinden om een pauze in te lassen. Helaas, alles dicht, Ruhetag. Ook bij Schloss Weißenstein is niks te halen.
Nu volgt een mooi pad langs de berg. Rechts gaat het naar beneden en door de bomen is het dal te zien. Ik blijf boven op het plateau lopen. Het grote klimmen en dalen is nu wel gedaan.
Even verder kom ik op bekend terrein. Ik kom uit op de landweg die ik de afgelopen dagen al meerdere keren heb gereden naar of van mijn hotel. Ik volg deze weg, maar omdat ik geen zin heb om alleen deze weg te volgen, neem ik een afkorting dwars door de velden. Dat is een stuk beter dan een weg volgen waar dan wel niet veel verkeer komt, maar waar wel hard gereden wordt (weet ik uit ervaring).
Als ik op het terras bij mijn hotel zit, begint het dan toch te regenen. Maar ook nu niet echt met overtuiging, ik blijf gewoon zitten.
Prima wandelweer, deels zonnig, deels bewolkt. Gerommel in de lucht, maar op een paar druppels na, gewoon droog.
