Datum: 20220812
Tijd: 10:10 – 17:05
Afstand: 21,9 km
Overnachting: Hotel Landgasthof Gemmer
Wandeling
Als ik met Lise ga wandelen, hebben we altijd op minstens één van de dagen een gast auteur. Zo ook vandaag, Lise heeft het verslag geschreven en de song tekst hebben we samen uitgezocht.
Vanmorgen ging de wekker lekker op tijd en we zaten dus al om 08.00 uur aan het ontbijt. Na wat belangrijke zaken te hebben afgehandeld (Hertog Jan zaken) zijn we de laatste spullen in de kamer gaan pakken en met de auto naar het eindpunt gereden. Een parkeerplek vinden of überhaupt het station vinden was nog niet de makkelijkste taak maar na wat sightseeing hebben we onze trein gehaald en ondanks dat we al even van te voren op het perron stonden, maar net gehaald want de trein zat zo vol als een blik sardientjes dus het was proppen. Na twee haltes moesten we overstappen, pap dacht eerst alleen oversteken naar het andere spoor maar we moesten snel de trap af en weer op want de volgende trein stond al klaar en kon ieder moment vertrekken want de sardientjes trein was ook nog wat vertraagd geweest. De volgende trein kon bijna geen groter contrast zijn met de eerste, deze was namelijk zo goed als verlaten.
Deze keer was er geen Zuweg nodig om bij de Rheinsteig te komen zo ongeveer direct vanuit het station konden we aan onze etappe beginnen. Hierbij werd al snel duidelijk waarom het de vorige keer niet mogelijk was om deze te lopen, we liepen een heel stuk vlak naast de Rijn af en vorig jaar had het stuk waar we liepen compleet onder water gestaan vanwege hoog water. Ook hier was bijna geen groter contrast mogelijk want waar het vorig jaar niet begaanbaar was vanwege hoog water konden we nu bijna door de Rijn zelf lopen omdat het water zo laag staat momenteel.
Wanneer we wegdraaien van de Rijn lopen we een klein stukje door een woonwijk en na een klein tunneltje waren we ineens in een andere wereld en midden in het bos. In het tunneltje was al te merken dat de temperatuur omlaag ging door alle schaduw en het gebrek aan asfalt en dat was maar goed ook want het was vandaag wederom veel te heet. 
Wanneer we het pad omhoog volgen in het bos komen we langs 1,2,3,4, eh ik ben de tel kwijtgeraakt maar in ieder geval genoeg bordjes die aangeven dat we niet links van het pad af mogen wijken. Niet vanwege de grote boze wolf, maar omdat het militair oefenterrein is. Al staat er wel op een van de vele bordjes dat betreden buiten oefeningen op eigen risico is, dus dan ineens niet meer verboden? Het is in ieder geval duidelijk dat er vandaag een oefening is want we horen meerdere schoten.
Ondanks dat we langs de Rijn afgelopen zijn aan het begin zien we vandaag maar weinig van de Rijn. We lopen er steeds verder vanaf en de route loopt grotendeels door bebost gebied wat we met dit weer helemaal niet erg vinden. Er zijn desondanks onderweg genoeg mooie uitzichtpunten, soms zelfs met complete lounge banken erbij op de helling naast smalle paadjes. Op een hiervan gaan we even zitten om van het uitzicht te genieten en dan mogen we flink omlaag. Hiervoor is volgens de beschrijving van de etappe Trittsicherheit nodig en dat kunnen we na vandaag wel beamen.
Het laatste stuk van de afdaling lopen we door de Ruppertsklamm. Dit is ontzettend leuk en ook erg mooi. Voor degene die niet bekend zijn met wat een Klamm is, het is vaak een kloof die is uitgesneden door erosie door het water dat erdoorheen loopt. Vaak gaat dat gepaard met heel veel bruggetjes, trapjes, houten loopplanken, railingen en staalkabels aan de wanden. Geen relaxt breed wandel pad dus maar puur avontuur.
Wanneer we beneden aankomen is het tijd om de Lahn over te steken. We hebben inmiddels de eerste van de 2 etappes die we vandaag lopen gehad en het is tijd voor een welverdiende pauze. Er staan diverse borden die aangeven dat er iets aankomt wat veelbelovend klinkt maar wanneer we er zijn blijkt het dicht te zijn. Er hangt wel een briefje dat we vooraf hadden kunnen bellen maar daar hebben we nu niks meer aan. Dan maar doorlopen. Intussen google ik snel even of er misschien niet iets anders in de buurt zit want zodra de Lahn is overgestoken gaat het snel weer omhoog. Er blijkt 250 meter van de route een café restaurant te zitten met een 5 sterren rating op google, ze zijn nog niet open maar over 10 minuten wel dus wel besluiten er heen te lopen. Eenmaal daar zoeken we een lekker schaduw plekje op het terras en wachten we geduldig tot ze open gaan. Wanneer dat gebeurt blijkt dat de eigenaar unnen Baolderse is. In Baolder geboren in het jaar dat pap en mam er zijn komen wonen. Wat is de wereld toch klein.
Na een geslaagde pauze gaan we weer vol goede moed op pad om de laatste 7,5 km van vandaag te wandelen. Direct weer bergop in de hitte en eenmaal boven zijn we erg blij dat we net onze waterflessen bij hebben kunnen vullen. Veel rechtdoor staat er niet meer op de planning het is omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag en nog een keer omhoog en omlaag. Omhoog is flink ploeteren maar omlaag is ook niet altijd simpel want er zitten stukken tussen waar wederom staalkabels nodig zijn om de route af te leggen. Wel zien we nu de Rijn langzaam weer terug in beeld verschijnen.
Na de laatste keer omhoog vinden we voor de afdaling nog een honinghuisje waar we honing van de lokale imker kopen. Daarna worden we bij het afdalen nog getrakteerd op een prachtig uitzicht op een kasteel. Het einde van de route is onder in het dorp dus er is ook geen Zuweg meer nodig om bij de auto te komen maar voor we instappen zoeken we nog een terras. Vanmorgen hadden we er al een gespot langs de Rijn dus daar lopen we heen. Het blijkt een Weingarten te zijn, maar ze hebben ook bier dus dat komt helemaal goed.
Weer
Wederom erg warm en gelukkig ook vandaag regelmatig een briesje voor de verkoeling dat zeer welkom was.
Songtekst van de dag
Een militair oefenterrein en dan ook nog regelmatig schoten horen, daar kan maar een tekst bij: Feuer Frei van Rammstein.
Getadelt wird wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das die Haut verbrennt
Ich werf’ ein Licht
In mein Gesicht
Mein heißer Schrei
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Geadelt ist wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das in Lust verbrennt
Ein Funkenstoß
In ihren Schoß
Ein heißer Schrei
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Gefährlich ist wer Schmerzen kennt
Vom Feuer das den Geist verbrennt
Bang bang
Gefährlich das gebrannte Kind
Mit Feuer dass vom Leben trennt
Ein heißer Schrei
Bang bang
Feuer frei!
Dein Glück
Ist nicht mein Glück
Ist mein Unglück
Dein Glück
Ist nicht mein Glück
Ist mein Unglück
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
Bang bang
Feuer frei!
Bang bang
We rijden naar Kestert en deze keer kunnen we wel met de trein naar Filsen. In Kestert hebben we nog tijd voor een koffie en om een rondje over de plaatselijke dooienakker te maken.
We lopen veel door open bos en het mooie is dat je daar doorheen vaak de Rijn in het dal kunt zien liggen. De route volgt mooie paadjes en paden. Ook komen we twee kapotte trappen tegen waar een alternatieve route voor is aangegeven.
Na een flinke tijd komen we bij twee Burgen, Burg Sterrenberg en Burg Liebenstein. Tijd voor een pauze bij Burg Liebenstein. We hebben er nu twee derde van de wandeling opzitten.
We vervolgen onze wandeling vanaf de Burg met een fantastisch uitzicht over het Rijndal. Het gaat nog een tijdje flink omhoog en dat in deze hitte. Gelukkig lopen we veel onder de bomen en dus in de schaduw.
Een kilometer of twee verder komen we door Lykershausen, een gehucht in de bergen / heuvels. Helaas is de kiosk gesloten, maar ze zijn zo vriendelijk geweest om een koelbox met dranken in de schaduw van de kerk neer te zetten. We maken hier gebruik van en rekenen netjes af. De koele drankjes gaan er wel in.
Nog een paar kilometers. De route is nu eerst redelijk vlak en daarna gaan we omlaag. Voordat we aan het eind van ons traject voor vandaag komen, gaat het dan toch nog even flink omhoog in de zon. En dan weer helemaal omlaag via de Zuweg naar Kestert voor een welverdiende Weißen en Cola Light.
Aangezien we nu tijd genoeg hebben, de trein halen we net niet en die gaat maar om het uur, kijk ik of ik alvast ergens kan tanken. Dat is ook een uitdaging, Sygic wil ons naar de andere kant van de Rhein sturen. Er is echter een klein probleempje, er is geen brug in de buurt.
Nadat we in Kestert bij het station geparkeerd hebben en ik tickets gekocht heb, controleer ik de vertrektijd van de trein. Daarbij valt mijn oog op een aankondiging dat de trein vanaf vandaag niet stopt in Kamp-Bornhofen. We moeten door naar Filsen en dan met de bus terug naar Kamp-Bornhofen.
Ik probeer op het Internet te kijken of er een alternatieve bus verbinding is, maar er is geen bereik. Zowel Lise als ik (op beide SIM kaarten) hebben een abominabel slechte verbinding.
Terug naar het station. Terwijl we staan te wachten, wordt er omgeroepen dat de trein vertraging heeft…
Tegenover de bushalte is een terras (met) Rheinblick. Daar gaan we zitten om eerst eens uit te rusten van alle tegenslag.
Na even lekker rustig bij Rheinblick gezeten te hebben, lopen we langs de Rhein naar Kamp-Bornhofen. Langs de doorgaande weg omdat een eventueel wandelpad onder water staat.
Na de lunch vervolgen we onze weg langs de Rhein naar Kestert. Hier drinken we nog iets op een terras voordat we aan de terugweg beginnen. Lise rijdt.
Zoals Lise gisteren al aangaf, moesten we onze plannen wijzigen. De route van Ehrenbreistein naar Niederlahnstein was geschlossen vanwege een aardverschuiving in de Ruppertsklamm en de route van Niederlahnstein naar Braubach vanwege het hoge water in de Lahn en de Rhein.
We pakken om kwart voor 11 de trein in Kamp-Bornhofen en kunnen 10 minuten later aan onze wandeling beginnen.
Dat is wel tekenend voor de etappe van vandaag, het vele omhoog en omlaag. Dat en de mooie uitzichten op de Rhein. Dat is een goedmakertje voor de eerste dag van deze trip. Toen waren de uitzichten op de enkele uitzicht locaties die er waren allemaal geblokeerd door bomen.
Vandaag in ieder geval niet. We liepen zelfs over een geweldig pad boven langs de heuvels, met weinig hoogteverschillen en constant een geweldig uitzicht over de Rhein.
Na deze pauze ging het weer flink omhoog. Tot een uitzichtpunt van de Kirschenweg, helaas nog niet het hoogste punt. Daarna das Schwedenkreuz, helaas ook niet het hoogste punt. Uiteindelijk kwamen we bij een hut en dat was wel (grofweg) het hoogste punt. Nog een stukje boven over, over een smal pad met een mooi uitzicht en onze route eindigde in the middle of nowhere.
Hier pikken we morgen de route weer op. Nu gingen we via de Zuweg naar beneden, naar Kamp-Bornhofen.
Vanmorgen ging de wekker gelukkig niet zo vroeg als gisteren maar uitslapen kon je het ook niet noemen. We zaten dus al op tijd aan het ontbijt in ons hotel en tijdens het eten namen we de etappes (ja meervoud, het waren er twee) van vandaag even door op de website. Aangezien ik nogal nieuwgierig ben aangelegd ging ik ook alvast kijken naar de etappes die we morgen zouden gaan doen. Toen ik die aan het bestuderen was viel me echter op dat bij beide etappes van morgen geschlossen stond. Na wat uitzoek werk van pap bleek dat een van de etappes door een Klamm heen liep waar een tijdje terug door onweer dingen omlaag zijn gevallen waardoor niet alles begaanbaar is. 
De andere etappe loopt te dicht langs de Rijn af en staat dus deels onderwater. Een alternatief plan hadden we echter al snel gevonden. Morgen lopen we de etappe die we eigenlijk maandag zouden lopen en maandag lopen we gewoon de volgende etappe in de reeks. De etappes die eigenlijk morgen op de planning stonden halen we een andere keer wel in.
Het begin van de wandeling ging meteen lekker omhoog waarna we uitkwamen bij een Schloss met een mooi uitzicht, iets waar we gisteren niet veel van gehad hebben. Daarna vervolgde de route wederom in een stuk bos en hier bleken al snel wat hindernissen te zijn. Er waren namelijk enkele bomen op ons pad gevallen. Hier konden we gelukkig zonder al te veel gedoe goed doorheen klimmen en dus verder met de wandeling. 
Even later kwamen we bij een oude Romeinse toren, met opnieuw een mooi uitzicht. Na wat gedronken te hebben en gecheckt te hebben of we toch echt niet de toren in konden, nee dus, zijn we verder gelopen. Al snel kwamen we heel wat grote borden tegen die aankondigden dat we bijna bij een restaurant waren. Na al die grote borden met de naam erop zou je denken dat je er niet meer naar hoeft te vragen en toch hebben we elkaar dat deze dag vaak gevraagd en had geen van ons beiden een antwoord (het heet Meisenhof). Ondanks dat we pas anderhalf uur onderweg waren, zijn we hier toch gaan zitten voor een drankje, gewoon omdat het kon, omdat we normaal zelden iets tegen komen waar dit kan.
Na deze pauze zijn we verder gewandeld dit keer afwisselend door bos en wat meer open landschap. De twee grootste beklimmingen van deze etappe hadden we al gehad dus vanaf nu was het appeltje, eitje tot het einde van de etappe. Eenmaal daar aangekomen leek het erg uitgestorven, ondanks dat we op het centrale plein van het dorp Vallendar stonden. Na een beetje goed rondkijken hebben we toch iets gevonden wat open was waar we konden eten en hebben we dus geluncht voor we verder gingen met de tweede etappe van de dag.
Na de lunch gingen we verder met de volgende etappe en op de website stond aangeven dat deze qua moeilijkheidsgraad licht was. Het begin was langgerekt langzaam omhoog en ging prima. Daarna kwam er een kleine dip waarbij we een stuk omlaag en daarna weer omhoog gingen en zo’n 2 km voor het einde kwamen we bij een 19e eeuws fort uit. Hiervoor lag een enorme vlakke tuin waar we rustig doorheen konden slenteren met een ijsje in de hand dat we vooraan de tuin bij de ijscokar gehaald hadden. Vlak voor we bij het fort zelf kwamen ging onze route via een klein paadje weer omlaag en hier werd het toch echt flink slingeren en soms een beetje klauteren tussen de begroeiing door. Tot dat moment waren we het zeer eens geweest met de moeilijkheidsgraad op de website maar die laatste 2 km zijn zeker niet voor iedereen te doen. 
Gelukkig kunnen pap en ik wel wat aan en genoten we wel van de tegenstelling die de hele smalle nauwelijks begaanbare paadjes vormden tegenover de brede, vlakke, strak onderhouden paden uit de tuin voor het fort. Na een steile afdaling waren we dan eindelijk bij het eindpunt van de tweede etappe.
We dachten geluk te hebben en meteen een terras gevonden te hebben om te gaan zitten. Toen pap echter wat te drinken wilde bestellen (om 17:54 uur) kreeg hij te horen dat ze dicht gingen om 18:00 uur en dat er dus niks inzat voor ons. Nou goed dan, wij doorgelopen op zoek naar het volgende terras, dat we na een halve straat al gevonden hadden. Wederom gaan zitten om vervolgens te horen dat ze ook daar om 18:00 uur dicht gingen… Gelukkig zat om de hoek nog een laatste terras en daar konden we wel wat te drinken krijgen om te proosten op alweer een (eigenlijk zelfs twee) geslaagde wandeling.
We vertrekken op tijd in Baarlo en zijn ondanks enkele files mooi op tijd in Sayn. Het was druk op de weg. We moesten een alternatieve route nemen omdat de Rhein stukken van de A61 weggeslagen heeft (hoog water).
In Sayn zoeken we eerst een Konditorei op voor Kaffee (Tee) und Kuchen. Daarna gaan we op bus-tour, 2x overstappen, naar Rengsdorf.
Uiteindelijk komen we dan toch in Lise’s favoriete dorp, Rengsdorf. Hier lopen we een klein stukje bergop naar het begin van de route, daar waar Lise mij de vorige keer opgepikt heeft (zie 
Nu begint de officiële etappe van vandaag. We lopen veel door het bos en helaas komen we niet echt iets tegen om pauze te houden. Dat doen we dan maar bij enkele van de vele hutjes die we tegenkomen.
Op het eind zien we enkele parasols en een bord met Biergarten. Helaas hebben ze hier het onzalige idee om ’s middags tussen 3 en 5 uur dicht te hebben en het is net 4 uur geweest…
Terwijl we dat doen, lezen en bekijken we het nieuws over de watersnood in Limburg en dan met name in Baarlo. Een flink deel van Baarlo moet geëvacueerd worden, ook huizen die aan de goede kant van de dijk liggen. De Voort 2 ligt vooralsnog hoog genoeg en Gerben houdt de stelling.
Lise loopt vandaag niet mee. Ze heeft een paar blaren en die worden er niet beter op. Om Engelse toestanden te vermijden (zie 
Nadat Lise mij afgezet heeft, loop ik eerst omhoog naar het eigenlijke beginpunt. Daar kun je met een normale auto niet komen.
Uiteindelijk kom ik boven op de berg / heuvel uit, waar ik door de velden verder loop. Hier let ik even niet goed op of er mist een markering, ik loop in ieder geval een flink stuk van de route af. Als ik al een tijdje geen markeringen meer gezien heb, check ik op mijn Garmin en zie dat ik verkeerd zit. Teruglopen vind ik te ver en ik zoek een alternatieve route die mij terugbrengt naar de eigenlijke route. Die vind ik en na een beetje zoekwerk bij de aansluiting, een vijfsprong, vind ik de oorspronkelijke route terug.
Het gaat verder door het bos en daarna weer tussen de velden boven op de berg. Het begint te regenen. Ik loop door, een stukje verder begint het bos weer. Daar is het een stuk droger, maar het begint wel harder te regenen. Gelukkig is hier een schuilhut en daar maak ik dankbaar gebruik van. Na en paar minuten is de bui alweer grotendeels over en iik loop onder de bomen verder. Als ik onder de bomen uitkom, is het weer helemaal droog.
Na een tijdje kom ik in Altwied, hier is een restaurant, das Steakhouse. Helaas gesloten. Als ik echter zoek naar een ingang, komt er vrouw naar buikten die vraagt of ze me kan helpen. Ik geef aan dat ik wel een bier kan gebruiken en dat ik dat best buiten (daar staat een tafeltje met twee stoelen) op wil drinken. En alhoewel ze Ruhetag hebben, brengt ze me een Hefeweizen. Mooi meegenomen zo op twee derde van de route.
Nadat ik mijn bier op heb, gaat het verder. Ik begin weer aan een beklimming, de laatste van vandaag, die me naar Rengsdorf brengt, boven op de berg. Het gaat geleidelijk omhoog, met af en toe een steil stukje. In Rengsdorf aangekomen eindigt de etappe en wacht ik tot Lise mij op komt pikken. Ik had haar al ge-appt dat ik er bijna ben en even later zie ik mijn auto verschijnen. Aangezien er in Rengsdorf niets te beleven is, Lise had dat vanmorgen al geconcludeerd, rijden we naar Neuwied voor een welverdiende pint. Lise weet inmiddels de weg en we parkeren onder die Rheinbrücke en gaan naar het tuin terras waar Lise vandaag gezeten heeft. Een goede afsluiting van een lang weekend wandelen langs de Rhein.
Bewolkt met heel af en toe zon. Eén buitje, maar dat viel wel mee. Prima wandelweer dus.
Na het ontbijt, waarbij we nog een tijdje met Manfred, onze hotelier, en de andere gasten, een Belgische vrouw die al 20 jaar met haar Duitse man in Aachen woont, hebben gebabbeld, gaan we met de auto weer via het veer naar Leutesdorf. Daar is het even zoeken naar het station. Via enkele heel erg smalle straatjes vinden we dat uiteindelijk wel.
We beginnen de wandelroute met een stukje Zuweg dat we gisteren ook gelopen hebben. De echte Rheinsteig begint een flinke kilometer verderop pas.
We lopen weer verder en het gaat inderdaad even in de volle zon flink omhoog. De alternatieve routes klinken even erg aanlokkelijk. Gelukkig komen we weer in het bos terecht en daar gaat het weer beter, schaduw!
Als we aan de rand van Rheinbrohl komen, kijk ik even op Google Maps of er iets te doen is. Er zijn diverse gelegenheden en volgens Google Maps zijn die of gaan die ook open. We besluiten om het erop te wagen en af te dalen naar het centrum. Daar vinden we inderdaad een terras bij een hotel en zo te zien is er verderop ook nog het een en ander. Op het eerste terras gaan we zitten voor een pauze. Het is twaalf uur en tijd voor een pint!
We vervolgen onze route en beginnen aan onze hoogste beklimming van de dag. Als we daar weer van afgedaald zijn, komen we in Hammerstein. Ik hoopte dat hier weer iets zou zijn om even een pauze te houden en Lise vind inderdaad een Garten Terrasse bij een Weingut. De Terrasse is helaas vol, maar ze hebben binnen nog ruimte en daar is het lekker koel. We bekijken hoe de serveerster, een jong meidje, zich het vuur uit de sloffen rent om iedereen tevreden te houden. Dit is topsport en we zijn er van overtuigd dat zij op het eind van de dag veel meer stappen heeft gezet dan wij.
Op de top van de volgende berg ligt een ruïne van een kasteel. Die laten we echter links liggen en we lopen door, niet helemaal omlaag deze keer. Lise begint wel enige moeite te krijgen met lopen, ze heeft een paar blaren. Onze volgende en laatste klim is dan ook zwaar, maar we klaren de klus. Even flink water drinken en we beginnen aan een heel mooi stuk boven langs de wijnvelden met een mooi uitzicht over de Rijnvallei.
Uiteindelijk volgt de laatste afdaling. Daar zit nog een kleine verassing in, of eigenlijk twee. De eerste verassing is een steil stukje Kletterpassage waar we met behulp van een staaldraad naar beneden moeten, maar dat is voor ons geen probleem.
Het is vandaag erg warm en de zon schijnt volop. Er is maar weinig bewolking en we zijn dus blij met ieder beetje schaduw dat we tegenkomen. Gelukkig komt dat nogal eens voor. Later op de middag komt er meer bewolking en begint het in de verte te rommelen. We zien dat het een eind verderop ook regent en hopen dat we droog bij de auto komen. Dat lukt gelukkig en de echte regen krijgen we ’s avonds als we op het terras zitten, net na het eten. Gelukkig zitten we onder een flinke overkapping.
We beginnen de dag met een goed ontbijt. We zijn de enige gasten, maar we hebben desondanks een goed ontbijtbuffet. Simpel en niet super uitgebreid, maar wel alles wat we nodig hebben.
Na het ontbijt vertrekken we en gaan we via het veer naar Bad Hönningen aan de andere kant van de Rhein. Parkeren is geen probleem, recht voor het station.
We hadden van te voren gekeken of we ergens iets konden drinken. Potentiële plekken waren Dattenberg, Leubsdorf en Ariendorf. Helaas nergens iets open… Volgens de locals (twee keer gevraagd), moesten we in Linz zijn (daar kwamen we vanaf) of in Bad Hönningen (daar gingen we naar toe).
Als we bij Schloss Arenfels aankomen, zien we veel auto’s op de parkeerplaats staan. Er is een bruiloft aan de gang. We overwegen om het bruidspaar te gaan feliciteren. Fatsoenshalve moeten ze ons dan ook iets te drinken aanbieden. Gelukkig voor het bruidspaar is dat niet nodig. Om de hoek is namelijk een terras. Eindelijk iets te drinken.
Na deze uitgebreide pauze beginnen we aan de laatste loodjes, nog 3 kilometer te gaan. We lopen onder langs de wijngaarden, maar na een paar meter moeten we links, steil de berg op. Het is meteen een van de zwaarste stukken van vandaag. Gelukkig is het maar een relatief kort stukje en daarna lopen we boven langs de wijngaarden.
Het was wederom prachtig wandelweer, door de bewolking niet te warm en de hele dag droog (ondanks dreigend gerommel in de lucht in de namiddag). Wel was het aan het begin van de wandeling, in de morgen, een beetje benauwd / drukkend, maar dat duurde niet erg lang.
Om half 8 vertrekken… Ik hoopte eerst nog even dat pap een grapje maakte maar helaas. Vroeg uit de veren dus maar en dan de weg op. De reis hierheen ging erg voorspoedig en we waren zelfs bijna zo vroeg op onze bestemming dat we de trein van een uur eerder hadden kunnen pakken. Maar aangezien we eerst nog wel iets wilden drinken voor we aan het avontuur van vandaag begonnen, was het niet erg dat we die trein net gemist hadden.
We gingen dus opzoek naar een plek waar we koffie en fris konden krijgen en het liefst ook nog iets kleins te eten. Nou en op zoek was wat we moesten. Eerst kwamen we bij een hotel met restaurant, maar dat was nur für Hotel Gäste. Ze wezen ons echter wel op een plek 300 meter verderop dus daar gingen we vol goede moed op af. Eenmaal daar bleek het nog dicht te zijn. Niet getreurd er tegenover hadden we een parasol gespot en daar was een Konditorei, precies wat we zochten! Helaas, ook deze was dicht. Inmiddels begon de tijd die we nog hadden voor de trein zou vertrekken steeds korter te worden. Gelukkig vonden we toen toch een klein pleintje met daaraan een paar terrasjes die al open waren. Het was helaas te laat om nog iets te eten te bestellen maar we hebben nog lekker iets kunnen drinken voor we op pad gingen.
Vanaf het station waren er meteen gele bordjes die we konden volgen om bij het startpunt van de route te komen. We gingen dus lekker op pad en alles zat mee. We hadden nog even overwogen paraplu’s mee te nemen, maar het bleef droog, het was niet te warm, niet te koud en we konden lekker door wandelen. Vanaf het begin punt van de route veranderden onze gele markeringen in blauwe en verlieten we de bewoonde wereld om het bos in te gaan. In het bos zag het er heel vreemd mooi uit. Als je omhoog keek was alles groen maar op de grond leek het wel herfst en als je goed keek kon je de blaadjes ook zien vallen. Dat was niet het enige wat je kon zien als je goed keek, we hebben ook een eekhoorn gespot die door het bos vloog alsof het een grote speeltuin was. Echter was dat niet het enige dier dat we zagen, maar voor deze anderen hoefde je niet goed rond te kijken. Ze kwamen namelijk iedere keer in je zicht en daar werd je niet erg gelukkig van. Er waren een paar vliegen die maar om je hoofd bleven vliegen. Ik weet niet of het er een paar waren die ons steeds bleven volgen of dat er steeds nieuwe waren die het stokje van de vorige overnamen maar irritant waren ze.
Iets voorbij de helft van de route kwamen we bij een waterval waarnaast we omhoog moesten. Boven bleken er geulen te liggen waar het water van de waterval doorheen stroomde (een soort levada). Waarschijnlijk vonden we het beide zo leuk om het water te volgen en nog een watervalletje tegen te komen dat we te veel op het water en te weinig op de markeringen hebben gelet. Zodra we bij een grote splitsing kwamen waren onze blauwe bordjes namelijk nergens meer te bekennen. Gelukkig waren we niet ver van de route en hoefde we niet terug om weer op het juiste pad te komen. Hierna duurde het niet lang meer voor we eindelijk bij onze enige pauze plek op de route kwamen: Erpeler Ley. Hier konden we lekker op het terras gaan zitten en hebben we iets kunnen drinken en eten en uit kunnen rusten voor we aan het laatste uurtje van onze wandeling begonnen. Maar voor we dat konden doen moesten we uiteraard eerst even kijken bij het uitzichtpunt dat daar ligt. 
Het laatste stuk van de route hield nog een paar keer klimmen en vooral heel veel dalen in, om uiteindelijk te eindigen op het plein van Linz am Rhein. Hier eindigde de route onder een parasol en dat kwam goed uit want we hadden trek in een lekkere koude Paulaner.
Het was vandaag prima wandelweer. Ondanks dat er regen voorspeld was, hebben we het goed droog gehouden (10 druppels regen). Het was wel erg warm, maar de bewolking zorgde ervoor dat we niet echt in de zon hoefden te lopen (als we niet in het bos waren).
