Datum: 20231218
Tijd: 9:50 – 14:55
Afstand: 24 km
Wandeling
Ik heb al vakantie voor de rest van het jaar, tijd voor een wandeling dus. Ik besluit maximaal gebruik te maken van mijn 1ste klas keuzedag en naar Emmen te gaan. Daar ga ik de Groene Wissel langs de hunebedden lopen, Groene Wissel 185: Hunebedden, grafheuvels en onderduikershol.
Ik kijk op ns.nl en in de app hoe mijn reis gaat verlopen. Daar staat dat ik de Arriva trein van 6:13 moet hebben. Gelukkig ben ik altijd ruim op tijd want nadat ik mijn keuzedag op mijn OV Chipkaart heb geladen, komt de trein er al aan. Die vertrekt om 6:01 staat op het bord vermeld. Dat begint al goed…
In Nijmegen wordt ik verwelkomd met de mededeling dat er een stroomstoring is en er geen treinen van en naar Zwolle rijden. Ook rijden er door capaciteitsproblemen geen vervangende bussen. Dit duurt tot ca. 8:30. Dat zou voor mij net goed kunnen gaan… Tegen de tijd dat ik in mijn trein naar Zwolle stap hebben ze blijkbaar toch nog ergens bussen gevonden.
Bij de overstap gaat het fout, ik check bij de NS niet in met mijn keuzedag maar met mijn daluren abonnement. Ik kan daar zelf niets aan veranderen, dat gaat automatisch. Ik ben benieuwd of ik dat aan een conducteur uitgelegd krijg. Verder moet ik morgen maar even reclameren om mijn geld terug te krijgen want ik reis nu op saldo.
Aangezien ik een ruime overstap heb, loop ik naar het andere perron naar de kiosk. Ik wil niet uit- en opnieuw inchecken omdat het dan wellicht niet meer als overstap geldt. Bij de kiosk krijg ik een gratis koffie via een QR code van Wintercity, een NS actie in december.
De reis naar Zwolle gaat verder zonder bijzonderheden voorbij. De stroomstoring is blijkbaar verholpen. In Zwolle heb ik weer mooi tijd om koffie te scoren voordat ik de sprinter naar Emmen neem.
Ook de sprinter naar Emmen gaat zonder noemenswaardige problemen voorbij. Ik stap bij de conducteur in de 1ste klas in en als hij begint te controleren, vindt hij het goed. Geen idee of ik toch op mijn keuzedag reis of dat hij het prima vindt dat ik me in de 1ste klas breed heb gemaakt met een 2de klas abonnement.
Even later komt hij met twee potige beveiligers aanlopen, maar die zijn gelukkig niet voor mij.
In Emmen aangekomen begin ik meteen met wandelen. Ik loop door het centrum van Emmen en dan naar Westenesch. Hier tik ik meteen mijn eerste hunebed af, D44. Hier is niet veel van over omdat men de stenen voor andere doeleinden heeft gebruikt. In één steen zitten zelfs geboorde gaten om hem in kleinere stukken te breken. Zo ver is het echter niet gekomen.
Nu gaat het langs het kanaal. Ik heb al een aardig eind gelopen want ik ben al bij de Melkweg 🙂 Gelukkig voor mij is het een gewone weg en zweef ik niet in het heelal. Aan de andere kant, we bevinden ons allemaal in de Melkweg…
Ik loop over een veldweg en er staan vrachtwagens midden op de weg. Dat is niet zo moeilijk, het is maar een smalle weg. Ze worden geladen met bieten.
Een stukje verder duik ik het bos in voor mijn volgende hunebed, D42. Deze is een stuk groter en er staat een boom midden tussen de stenen.
Daarna kom ik weer terug op de weg.
Ik check op Google Maps waar de hunebedden zijn en denk slim te zijn door een omweg te maken om zo nog drie hunebedden te bezoeken. Pas als ik daar ben, besef ik dat ik daar op de terugweg ook voorbij kom. Tja, terug naar de oorspronkelijke route dus.
Ik loop door het Valtherbos en nadat ik hunebed D35 bezocht heb, zwaai ik af richting Valthe. Hier zit een bakker, Ambachtsbakker Kuipers, en daar hoop ik iets te eten en te drinken te krijgen. Helaas zijn er in de winter geen belegde broodjes of koffie, in de zomer wel. In plaats daarvan neem ik een luxe krentenbol met abrikoos in het midden die ik buiten op eet, erg lekker.
Terug naar de route alwaar ik al snel bij het Onderduikershol kom. Dit is een reconstructie van het onderduikershol waar tijdens de Tweede Wereldoorlog diverse Joden ondergedoken zaten.
Ik loop kris kras verder door het Valtherbos en kom zo ook langs diverse grafheuvels. 
Deze zijn duidelijk zichtbaar in het bos. Ze zijn veel jonger dan de hunebedden, zo’n 1000 jaar jonger, en er liggen vaak meerdere personen in begraven.
Dan kom ik weer bij de drie hunebedden die ik eerder al even gezien had, D38, D39 en D40. Dit zijn een drietal kleinere hunebedden die bij elkaar liggen. Dit is één van de twee groepen van drie hunebedden die we in Nederland hebben, de meeste liggen alleen. D40 is de grootste van de deze drie.
Nog een stukje door het bos en ik kom weer in de bebouwde kom. Bij het station aangekomen volg ik het begin van de route nog een keer om in het centrum te komen. Hier ga ik bij de Brasserie zitten voor een welverdiend biertje en erwtensoep. Hier werk ik ook dit verslag verder uit en zet het op de blog.
Het was vandaag een super rustige wandeling, ’s morgens door Emmen was het erg rustig, maandagochtend en zo, en in het Valtherbos kwam ik ook bijna niemand tegen.
Weer
Het weer was prima vandaag, het was wel koud maar daar was ik op gekleed. Gelukkig bleef het de hele dag droog.
Songtekst van de dag
Terwijl ik dit verslag aan het uitwerken ben, hoor ik op de actergrond bij de Brasserie een erg goed nummer en dat wordt dan ook meteen de songtekst van de dag. Hier is Walk Like an Egyptian van The Bangles.
All the old paintings on the tombs,
They do the sand dance,
Don’t you know?
If they move too quick
They’re falling down like a domino.
All the bazaar men by the Nile,
They got the money on a bet.
Gold crocodiles they snap their teeth
On your cigarette.
Foreign types with their hookah pipes say
Walk like an Egyptian.
The blond waitresses take their trays
They spin around and they cross the floor;
They’ve got the moves.
You drop your drink then they bring you more.
All the school kids so sick of books,
They like the punk and the metal band.
When the buzzer rings,
They’re walking like an Egyptian.
All the kids in the marketplace say:
Walk like an Egyptian.
Slide your feet up the street
Bend your back
Shift your arm then you pull it back.
Life’s hard you know
So strike a pose on a Cadillac.
If you want to find all the cops
They’re hanging out in the donut shop.
They sing and dance
They spin the clubs cruise down the block.
All the Japanese with their yen
The party boys call the Kremlin
And the Chinese know
They walk the line like Egyptian.
All the cops in the donut shop say:
Walk like an Egyptian
Walk like an Egyptian.
In Westkapelle is het eerst tijd voor koffie met een stuk monchoutaart Bij de Koster, een beetje een alternatieve eet- en drinkgelegenheid met oud meubilair waar de dames zelf hun taarten maken.
Net voor Zoutelande kom ik een Baarloos echtpaar tegen op de fiets. We maken een praatje, ze zijn hier een weekje op vakantie en vandaag is hun laatste dag hier.
In Zoutelande pik ik de route op die ik uitgezocht heb en die me uiteindelijk terug naar Middelburg moet brengen. In het begin wijk ik er nogal vanaf omdat ik meer over of langs het strand wil lopen. Ook wil ik in een strandtent gaan lunchen, dat wordt Strandpaviljoen De Zeeuwse Rivièra. Hier strijk ik neer voor ein Weissen und ein Strammer Max. Het is net of ik in Duitsland ben 🙂
Als de buien overgetrokken zijn, ga ik verder met mijn wandeling die me nu het binnenland in brengt. Maar niet voordat ik nog even een hoge duin opgelopen ben naar de vliegplaats waar delta- en paravliegers kunnen starten. Helaas is daar nu niets te doen.
Nadat ik de duinen overgestoken ben, loop ik verder over een wandelpad naar Biggekerke. Hier gaan ze vanmiddag sjezenrijden. Een sjees is een tweewielige antieke wagen die achter een paard gespannen is. In de sjees zitten een man en een vrouw in Zeeuwse klederdracht. De man ment het paard en de vrouw probeert met een lans ringen te steken die boven de weg hangen.
In plaats daarvan loop ik een rondje om de kerk.
Uiteindelijk keer ik weer terug naar de route om zo de stad in te lopen. Er is kermis in Middelburg. Daar was ik echter niet voor gekomen en ik loop door naar Proeflokaal Stadsbrouwerij Middelburg ofwel bar Gaudi. Hier hebben ze het bier van de stadsbrouwerij, Hosternokke, op het menu staan en hier eindigt mijn wandeling.
Als ik begin te lopen, is het half bewolkt. De zon komt af en toe door en dan wordt het ook meteen warm. Tijdens mijn lunch pauze regent het even flink, geen probleem, ik zit droog.
Het station van Lage Zwaluwe ligt midden tussen de weilanden en velden. Ik loop via een verharde veldweg, die later overgaat in een fietspad, naar Lage Zwaluwe. Dat zijn een goede 4 kilometer. Hier is het tijd voor lunch met een Hertog Jan Weizener bij Biesla aan de haven.
Nadat ik dwars door het oude deel van Lage Zwaluwe gelopen heb, loop ik eerst langs en daarna over de dijk langs de Amer verder. Na een tijdje sla ik rechtsaf en loop verder over een gravel fietspad langs een onbekend water. Het gaat vandaag voornamelijk over verharde en half-verharde landwegen en fietspaden, een enkel zand- en graspad daargelaten.
Langs het onbekende water zie ik naast het fietspad allemaal palen staan met een witte kop. Ik vraag me af waar die voor dienen. Een eindje verder kom ik een hele ploeg mensen tegen die de berm nogal voorzichtig aan het maaien / snoeien zijn. Zij kunnen me wel uitleggen waar de palen met de witte kop voor dienen. Die palen geven aan dat er tussen deze palen niet gemaaid mag worden. Er staan namelijk allerlei struikjes (struweel) en deze ploeg zorgt voor het onderhoud. De gemeente maakt echter gebruik van onderaannemers en die maaien gewoon alles weg. Zelfs tussen de paaltjes met de witte kop wordt regelmatig gemaaid, ondanks dat dat niet de bedoeling is. Momenteel zijn ze bezig om alles weer in orde te brengen om dat voor te zijn.
Als ik bij Hoge Zwaluwe in de buurt kom, loop ik even een stukje verkeerd (afslag gemist). Dat is echter geen probleem, via mijn TwoNav vind ik de route snel genoeg terug. Na Hoge Zwaluwe gaat het verder langs sloten en door de velden. Bij een bosje hoor ik een koekoek, die zie ik echter niet. In deze omgeving is er voornamelijk akkerbouw, onder andere asperge velden. Ik zie maar weinig runderen, wel veel schapen, voornamelijk op de dijken.
Ik kom nog door een derde dorp dat bij Drimmelen hoort, Blauwe Sluis. Hier is niet veel te doen en ik loop snel verder. Na Blauwe sluis kom ik over een mooie smalle weg met veel bomen en struiken erlangs, een soort tunnel in het akkerlandschap.
Aangezien er in de buurt van het station niets te doen is, had ik van te voren al besloten dat ik een klein stukje met de trein terug zou gaan. Ik moet so-wie-so overstappen in Breda en daar ga in naar Frontaal voor enkele welverdiende biertjes. Afgelopen weekend was ik ook al hier, samen met Gerben, Lise en Sven, voor Frontaal Fest, het jaarlijkse bierfestival voor investeerders. Dat was zeer geslaagd!
Het Frontaal brouwcafé bevindt zich in het oude Faam complex, de snoepfabriek die vooral bekend was van de rollen drop (ten minste in mijn tijd). In dit complex zijn diverse ‘alternatieve’ bedrijven gevestigd, waaronder dus het Frontaal brouwcafé. De Frontaal brouwerij bevond zich hier ook maar is recentelijk verhuist naar The Bay omdat hier geen uitbreidingsmogelijkheden waren.
Het Frontaal brouwcafé heeft een groot terras, met lounge hoek en simpele ‘Jong Nederland’ banken en tafels, en een flinke ruimte binnen. Alles straalt oude industriële glorie uit en dat is een van de grote charmes van het brouwcafé.
Uiteraard is de hele selectie van Frontaal bieren ook op blik verkrijgbaar.
Iedere keer als ik hier ben, valt me de goede muziekkeuze op. Voornamelijk muziek uit de jaren 60-70-80 en in het algemeen allemaal muziek die ik zeer kan waarderen. Het is hier heel goed toeven…
We rijden naar de Schaapskooi en bezoekerscentrum Ermelosche Heide. Hier gaan we de wandeling “Wandelen rond Drie langs ondergrondse geheimen” lopen.
Daarna gaat het het bos in en al vrij snel komen we bij een plek waar vroeger een onderduikershol was, in het Speulderbos. Hier zaten Engelse piloten en gezochte landgenoten verscholen voor de Duitsers. Gekoppeld aan het hol was een slingerende vlucht tunnel gang 75 meter. Slingerend zodat diegene die vluchtten niet van ver neergeschoten konden worden.
Verderlopend door het bos komen we in buurtschap Drie aan. Hier is Restaurant Boshuis Drie, tijd voor koffie en thee met gebak.
De bossen waar we doorheen lopen, zijn voornamelijk beukenbossen. Omdat het lente is, zijn de blaadjes nog mooi fris groen. Delen van het bos zijn oud en er ligt veel dood hout.
Na de film vertelt Jan, die samen met zijn broer Aart de brouwerij begonnen is, hoe het allemaal zo gekomen is. De brouwerij heeft een capaciteit van 700 liter en alles is zelf gemaakt, de brouwketels, het leidingwerk en zelfs de kelder hebben ze, op hobby woensdag, zelf uitgegraven. Handig als je dat allemaal kunt…
Een van de bieren die hier gebrouwen worden is het Veluws Sneetje, een bier gebrouwen met onder andere het oud brood van een plaatselijke bakker. Diezelfde bakker bakt weer brood met de borstel uit de brouwerij. Een win-win situatie dus.
De Hazeburg heeft 23 tap kranen met, naast enkele van hun eigen bieren, een diverse selectie speciaal bieren, zowel wat type betreft als wat brouwerij betreft. Verder kun je van de bierkaart fles of blik bier bestellen en als de keuze niet groot genoeg is, kun je via de website alle bieren uit de winkel bestellen. De bieren uit de winkel worden in de biertunnel met een, ook zelfgemaakte, constructie gekoeld voordat ze geserveerd worden. Met een selectie van zo’n 3500 bieren noemen ze zich terecht ’s Neerlands grootste bier café.
Uiteraard wordt er ook aan de inwendige mens gedacht en is er een uitgebreide borrelhapjes kaart, met zowaar 4 soorten bitterballen, waarvan een gemaakt met hun eigen bier, en een lunch en diner kaart. We hebben alle kaarten goed uitgeprobeerd en het eten is erg goed en lekker.
De bieren staan per brouwerij en per land gerangschikt. Je kijkt je ogen uit en moet goed uitkijken dat je niet te veel in je winkelwagen legt. Laten we het er maar op houden dat ik enkele honderden euro’s lichter was toen we uitgesjopt waren!
En dan, als laatste, de B&B, de Bier en Bed, geen ontbijt. Wij verbleven in kamer Veluws Bruun en daar was helemaal niets mis mee. Ik denk dat menig student zou willen dat hij zo’n studio had. Alles was vrij nieuw en zag er goed en schoon uit. Een mooie badkamer met design wastafel en inloop douche, een toilet in een aparte ruimte, een keukenblok met alles erop en eraan, een ruim en goed bed en een ruime zithoek. Als bonus konden we ook buiten zitten.
In Wezep eet ik eerst een banaan voordat ik begin te lopen. Ik zie groepjes militairen met bepakking lopen. Die komen van de Prinses Margriet kazerne die hier om de hoek ligt. Die hebben zeker ook een wandeldag.
Het gaat vrijwel meteen het bos in, een waterwingebied. Het is hier flink uitgedund, lekker die geur van vers gezaagd dennenhout. Er liggen metershoge stapels hout langs de paden.
Ik steek de A50 over en het gaat verder, weer langs de weg. Niet dus, ik ga het bos in, over goed begaanbare smalle paadjes. Daarbij pak ik zelfs een stukje mountainbike pad mee. Dat is wel grappig en een leuke manier om de route iets te verlengen.
Dan kom ik langs herberg Molecaten en ze zijn open! Tijd voor een pintje met Apfelstrudel.
Na de lunch voert mijn route mij door Hanzestad Hattem, pittoresk, met een mooie molen en een torenpoort.
Nadat ik de IJssel overgestoken ben, loop ik een stuk door de uiterwaarden voordat ik in de bebouwde kom van Zwolle kom. Ik kom ook nog langs Dinoland Zwolle maar dat heeft zijn beste tijd beslist wel gehad.
Ook Zwolle is een Hansestad. Hansesteden waren lid van het Hanzeverbond, een samenwerkingsverband om de handel te beschermen en te bevorderen. Oorspronkelijk ontstaan rond de Oostzee werd er later naar alle kanten uitgebreid. Er zin veel historische Hansesteden waaronder dus Hattem en Zwolle.
Na een stukje tussen hoge moderne gebouwen gelopen te hebben, bereik ik het station. Hier ga ik het spoor onderdoor en dan zit mijn route erop. Ik loop echter nog verder naar het DAVO Proeflokaal, die gaan om 3 uur open en laat het dat nu net zijn. Bij DAVO ga ik zitten voor een paar afsluitende biertjes, om dit verslag en dat van gisteren uit te werken en om een review te schrijven (zie hieronder).
De 15 tapkranen geven voor elk wat wils en als dat niet genoeg is, dan is er nog het nodige in blik verkrijgbaar. Achter de bar hangt een mooi groot bord met de selectie die momenteel op tap verkrijgbaar is. Uiteraard voornamelijk DAVO bieren, maar ook enkele bieren van andere brouwerijen.
Als je vergeten bent om van te voren een goede bodem te leggen, dan kun je bij DAVO Zwolle ook kleine en grote hapjes krijgen tegen schappelijke prijzen. De kaart staat op het Internet en is via 
Het is fris, maar niet echt koud. Ideaal weer om te lopen dus. Af en toe twijfel ik en doe ik mijn capuchon op, maar echt nodig is dat niet.
Gerben is jarig maar heeft weinig tijd. Gelukkig wel genoeg tijd om te gaan lunchen. Ik ga dus met de trein naar Maastricht en daar gaan we samen lunchen bij de stadsbrouwerij.
Op het station van Valkenburg aangekomen, loop ik eerst eens het dorp uit. Dat is nog een kleine uitdaging, er wordt aan het wandelpad gewerkt en er is een stuk afgesloten. Ik trek me daar niets van aan en loop voorzichtig overal langs. De enige die er aan het werk is, rijdt in een soort van tank-achtig voertuig. Hij toetert en wijst, maar hij rijdt een stuk verder weg en heeft geen last van mij en ik niet van hem.
De wandeling die ik uitgezocht heb gaat flink op en neer, in de hoogte wel te verstaan. Via een flinke omweg door de bossen op de heuvels en af en toe langs weilanden gaat het naar de Wilhelminatoren. De dertig meter hoge Wilhelminatoren is een rijksmonument en in 1906 gebouwd met Limburgse mergel. Hier is normaliter van alles te doen, maar niet begin februari…
Ik loop verder door het bos en daarna dwars door de weilanden naar Kasteel Schaloen. Hier loop ik omheen en daarna gaat het weer omhoog. Ik kom nu langs enkele mergelgrotten maar die zijn helaas gesloten en verboden toegang. Met een mooi uitzicht over de geulvallei loop ik verder en kom met een omwegje uit bij de Kluis op de Schaelsberg, een kapel met een kluizenaarswoning erbij, nog een rijksmonument. 
Er is hier ook een kruisweg, maar alle staties zijn op een steenworp afstand van elkaar. Meers iets voor luie gelovigen en niet zoals in Duitsland of Oostenrijk waar je een steile berg op moet om alle staties langs te gaan.
Na de Kluis neem ik het verkeerde pad, voornamelijk omdat ik om de Kluis heen ben gelopen en dacht het goede pad te hebben. Geen probleem, ik vind mijn weg weer terug naar de route met dank aan mijn TwoNav en de kaart die ik daarop heb.
Het gaat verder door de weilanden en uiteindelijk kom ik in Emmaberg uit. Van hieruit gaat het, voornamelijk door de bebouwde kom, weer richting station Valkenburg.
Ik heb nog een dag vrij en omdat het voorlopig de laatste keer is dat ik een hele dag kan wandelen voor mijn vakantie in december, ga ik naar Utrecht. De keuze is gevallen op het Romeinse Limespad. Het Limespad gaat langs de voormalige noordgrens van het Romeinse Rijk.
Zoals gewoonlijk neem ik de vroege trein van half 7 in Blerick. Tot Utrecht hoef ik niet over te stappen en kan de NS mijn aansluiting ook niet verprutsen. In Utrecht is het tijd voor koffie en dan nog een klein stukje naar Woerden.
In Woerden loop ik het station uit en na een kleine 100 meter loop ik al over een jaagpad langs de Oude Rijn. Een jaagpad, ook wel trekpad genoemd, werd gebruikt om schepen voort te trekken (jagen). Dat was nodig als de wind niet goed stond of om stroomopwaarts te komen. Meestal werd dit met paarden gedaan, maar soms ook middels menskracht. De komende 5,5 km loop ik langs dit jaagpad, lekker relaxt.
Daarna gaat het verder aan de andere kant van de Oude Rijn. Hoewel het veelal ook vlak langs het water gaat, is hier niet echt meer sprake van een jaagpad. Maar net zo goed een mooie stuk om te lopen. Ik loop pal langs de achtertuinen van de woningen die hier liggen.
Als ik Harmelen uitloop, gaat de route verder langs de Leidse Rijn, over fietspaden en smalle wegen die gelukkig niet al te druk zijn.
Uiteindelijk kom ik bij Castellum Hoge Woerd in De Meern uit, een moderne reconstructie van een Romeins fort. De route gaat hier dwars doorheen en ze hebben een café, dat komt goed uit. Tijd voor lunch, kroketten en bier.
Als ik verder loop, kom ik langs Brouwerij Maximus, daar heb ik net een biertje van gedronken in het Castellum café. Helaas zijn ze nog dicht, anders had ik er nog een gedronken bij de bron.
Het gaat verder door de sub-urbs en ik steek het Amsterdam-Rijnkanaal over en loop daarna weer een stukje langs de Leidse Rijn. En dan ben ik ook al bij Utrecht CS aangekomen, het eindpunt van mijn wandeling
Bij Gist werk ik deze blog uit, ik heb mijn laptop daar namelijk speciaal voor meegenomen.
Ze hebben 30 tapkranen met voor elk wat wils. Gelukkig hebben ze deze kranen voorzien van mooie bieren die je niet zo maar overal tegen komt. Het is een echte verademing om een taplijst te zien waarbij ik niet moet zoeken naar iets dat ik nog niet gehad heb, maar waar bijna alles nieuw is.
Het is overigens niet voor niets een taplokaal, er zijn geen bieren op fles of blik te krijgen. Wel kun je de bieren op tap bestellen als 15 cl of 25 cl (behoudens de pilseners en Weißens, die kun je ook als 0,5 l krijgen).
Het was prima wandelweer vandaag, droog en niet echt koud. Het eerste stuk, langs de Oude Rijn, was aangenaam. Langs de Leidse Rijn was het een stuk frisser, voornamelijk door de wind die vanaf de weilanden kwam.
Om kwart voor 11 begin ik aan de eerste wandeling, een stadswandeling. Deze voert me eerst een rondje over het terrein van de TU/e, maar wel een gedeelte van het universiteitsterrein waar ik nog niet geweest was.
Na de koffie ga ik verder, dwars door station en dan door het centrum verder. Even loop ik in de verkeerde richting, dus terug anders raakt mijn GPS in de war. Ik loop onder andere langs het Philips museum en langs Eppo op de Kleine Berg, de stripwinkel waar ik vroeger wel vaker kwam.
Even later kom ik langs de Philips huisjes en het PSV stadion, door Tuindorp of ook wel Philipsdorp genoemd. Aan het begin van de 20ste eeuw, na 1910, werd deze buurt gebouwd als huisvesting voor de werknemers van de gloeilampenfabriek van Philips. Gelukkig is de buurt bewaard gebleven en gerenoveerd, zo’n oude wijk heeft toch wel iets.
Na Tuindorp kom ik in Strijp-S, de hippe buurt van Eindhoven. Er is hier veel, of eigenlijk voornamelijk, hoogbouw. De route voert me naar het NatLab, het Philips Natuurkundig Laboratorium, de research afdeling van Philips. Ik wijk nu een stukje van de route af omdat deze me terug wil laten lopen en ik vind dat ik beter om het NatLab heen kan lopen.
Op Strijp-S vind ik ook de Rabauw brewpub, ik ga naar binnen voor een biertje, het is ten slotte al 12 uur geweest. Een vriendelijke jongedame vraagt of ze me kan helpen, maar helaas kan ze dat niet want ze zijn nog niet open…
Als ik van Strijp-S terug loop naar het station, kom ik langs een graffiti muur langs het spoor en langs treinhalte Eindhoven Stadion, een perron speciaal voor voetbal supporters. Dit eenvoudig treinstation is via een loopbrug verbonden met het stadion.
Ik kom langs de irish pub, maar die is helaas dicht. Dan maar een lunch bij VIC, schuin tegenover Dynamo, een uitsmijter met een Van Moll blond bier, ik heb slechtere lunches gehad…
Het gaat verder door het natuurgebied de Genneper Parken. Ik kom vlak langs het Van Der Valk hotel en loop een klein stukje langs de N2.
En dan ben ik bij de stadsbrouwerij van Eindhoven, 100 Watt. Tijd voor enkele welverdiende biertjes, op de gezondheid van dochter nummer 1, en een kaasplank.
Nog een klein stukje terug naar het station. Ik zie recht voor mee een flatgebouw waar op iedere verdieping een bepaalde kleur verlichting brandt. De kleuren variëren, maar helaas doet niet iedere verdieping mee. Geen gezicht, dan is geen verlichting toch beter.
Ik neem, zoals gewoonlijk, de trein van half zeven in Blerick. Het is nog donker. Net voor Utrecht wordt het licht en er hangt mist over het landschap. Ondanks een vertraging van 8 minuten, haal ik mijn aansluiting naar Amersfoort en heb ik zelfs nog tijd om bij de Kiosk een Mars en een koffie te halen.
Ik heb voor vandaag een tweetal klompenpaden uitgezocht, het Laaksepad en het Stoutenburgerpad. Ik begin met die laatste.
Na de weilanden volgt een bomen pad met veel paddenstoelen. Zoals al gezegd, is de routemarkering goed te volgen. Uiteindelijk loop ik tegen de A28 aan en buig net daarvoor naar rechts over een drassig graspad.
Voordat ik klaar ben met het Stoutenburgerpad kom ik nog langs Landwinkel de Kopermolen, tijd voor koffie met een paar advocaat bonbons.
Na de lunch is het Laaksepad aan de beurt. Dat start naast de Haen. Het Laaksepad is helaas slecht aangegeven en klopt niet helemaal. Op een gegeven moment loop ik maar op de kaart en de klompenpaden app. Ik loop over een graspad, maar loop tegen een weiland aan. Toch moet ik rechtdoor volgens alle info die ik heb. Gelukkig kan ik de bovenste laag van de schrikdraad losmaken en over alle draden heenstappen. Nadat ik alles weer vastgemaakt heb, loop ik door de wei verder. Helaas loop ik na een tijdje tegen het volgende weiland aan. Omdat ik nu niet de mogelijkheid heb om makkelijk over de schrikdraad heen te komen, zoek ik een andere optie. Teruglopen behoort niet echt tot de mogelijkheden, zo makkelijk geef ik niet op.
Het Laaksepad gaat voor een groot deel door het Hoevelakense Bos. Helaas klopt ook in dit deel de bewegwijzering niet en komt de route ook nog eens niet overeen met de route op de website en in de app. Ik volg zo goed en zo kwaad als het kan de route markeringen, maar moet zo af en toe ook improviseren.
Ook in het Hoevelakense Bos zie ik veel paddenstoelen. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel paddenstoelen op één dag gezien heb. Uiteraard heb ik een groot aantal paddenstoelen op de foto gezet.
Het Laaksepad zit er ook bijna op en ik worstel met een dilemma. Ik denk niet dat ik een leuke locatie in Hoevelaken kan vinden waar ze ook nog eens een goede selectie speciaal bieren hebben. Ik besluit dus om maar meteen door te lopen naar het station en in Amersfoort neer te strijken, dat ligt toch op de route.
Zo gezegd, zo gedaan. Op het station aangekomen heb ik een beetje pech. De eerstvolgende trein rijdt niet. Vanwege de stakingen? De volgende rijdt wel en ik hoef uiteindelijk maar 20 minuten te wachten. Dat valt alleszins mee.
In Amersfoort is de keuze simpel. Op ongeveer 1km van het station ligt de Amersfoortsche Stadsbrouwerij de Drie Ringen. Daar ga ik mijn wandeling van 25km afsluiten.
Bij de Drie Ringen zit je midden in de brouwerij. Ten minste dat lijkt zo omdat er twee grote koperen ketels en een kleinere in het café staan. Ik heb geen idee of daar ook echt mee gebrouwen wordt.
Aan de wand / schuin plafond is een grote plaat bevestigd met daarop schematisch het hele brouwproces.
Er is ook een borrelkaart en ik bestel een kaasplank. Die is eigenlijk voor twee personen, maar ik heb daar in mijn eentje geen enkele moeite mee. Het enige minpunt is dat de kaasplank voor mijn neus opgeruimd wordt terwijl ik er nog niet klaar mee was, er lag nog kaas op. Ik maak daar een opmerking over en de barman geeft dat door aan de bediening. Er wordt echter niets mee gedaan… Gemiste kans!
De bediening is prima, er lopen genoeg mensen rond om het iedereen naar de zin te maken. Ik heb het vermoeden dat de eigenaren ook meehelpen. Zij zijn dan meteen de meest enthousiasten onder de bediening.
Ik heb eindelijk een dag gevonden om te gaan wandelen. Om maximaal gebruik te maken van mijn tijd en om dure reiskosten uit te sparen, besluit ik om in de buurt te blijven.
Het is een regenachtige dag vandaag en er staat veel wind. Ik had even overwogen om een paraplu mee te nemen, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb.
Ik loop verder, maar in plaats van de brede asfaltweg door het bos neem ik het bospad richting Bracht. Na een tijdje kom ik bij een afgesloten terrein waar je wel in kunt om te wandelen en te fietsen. Ik blijf er echter buiten en loop een flink eind over een bospad langs de omheining.
Het volgende stuk van de route is afgesloten. De route gaat dwars door een zandgroeve en die is uiteraard afgesloten. Eromheen dus, geen probleem maar helaas wel over de asfaltweg.
Ik loop Kaldenkirchen weer uit via het nieuwe industriegebied langs de A74 en kom bij de Baumschule. Hier steek ik de Autobahn over en de route gaat verder over de weg langs Ülingsheide. Daar heb ik geen zin in, dus ik sla eerder linksaf over een tractorspoor. Ik ga er van uit dat ik dan bij de volgende brug over de Autobahn uitkom. Het tractorspoor wordt een smal wandelpad en voordat ik er erg in heb, ben ik de Autobahn alweer over via een wild wissel en kom ik op de Kaldenkerkerweg in Tegelen uit, bovenaan welteverstaan.
Nog een klein stukje en er is koffie. Ik heb Mooder al ge-appt om de koffie aan te zetten.
Ik loop langs ut Jaomerdal en via de Vierpaardjes en de Heutzstraat naar het Julianapark, het einde van mijn wandeling van vandaag.
En dan ben ik eindelijk bij Mout aanbeland. Al sinds de opening, enkele maanden geleden, wil ik hier een keer naar toe. Nu komt het er eindelijk van. Het helpt dat Mout als één van de weinigen op maandag open is.
Proberen maar… Ik moet de eerste keer even de weg zoeken in de app, maar het is eigenlijk heel simpel. Even later komt mijn Herfstbock, gevolgd door een portie oude kaas. Prima geregeld.
