Datum: 20251219
Tijd: 9:55 – 12:15
Afstand: 9,8 km
Overnachting: thuis
Wandeling
Vandaag is het terugreis dag, maar niet voordat ik nog een wandeling gemaakt heb. Na het ontbijt pak ik mijn spullen in en laad alles in de auto. Ik heb mazzel, de afgelopen dagen was de auto ’s morgens stijf bevroren, maar vandaag totaal niet.
Deze keer rij ik zelf naar de wandeling in plaats van het OV te gebruiken. Ik rij dwars door Freiburg, langs de Ganter brouwerij en andere plekken waar ik afgelopen dagen geweest ben. Het schiet niet erg op met 30 km/u en veel verkeerslichten, maar uiteindelijk kom ik in Merdingen aan. Nu nog een parkeerplek zien te vinden. Dat lukt in een achteraf straatje niet ver van de kerk.
Mijn wandeling komt hier vlak langs en ik begin dus niet helemaal bij het begin. Dat allereerste stuk loop ik straks als ik terugkom. Ik loop vrijwel meteen het dorp uit en loop over een lange holle weg omhoog. Boven aangekomen loop ik langs en door de wijnvelden (eigenlijk druivenvelden) en heb een mooi uitzicht op de omgeving. Prominent zichtbaar is das Trockenmörtelwerk, hier wordt cement gemaakt en de grondstoffen worden ter plekke gewonnen in dagbouw. 
Leuk detail is dat dit een samenwerking is tussen Franken Maxit en Saint-Gobain Weber. Voor Saint-Gobain hebben we nog eens een mooie robot installatie gemaakt met een Arizona printer in Luxemburg.
Ik volg vandaag weer eens de gele wybertjes. Het is een grauwe dag, bewolkt en donker. 
Een stuk verder heb ik uitzicht op een groot grindgat, of wat ze er ook uitgehaald hebben. Ik denk dat das Trockenmörtelwerk hier in het verleden bezig is geweest en het resultaat is een groot gat met water erin dat nu voor recreatie gebruikt wordt.
Tussen de druivenstruiken zie ik diverse mensen die bezig zijn om deze te snoeien zodat ze in het voorjaar weer goed gaan groeien voor een nieuwe druivenoogst. In de verte kan ik Freiburg en achter me de Schauinsland zien liggen.
En dan heeft iemand bedacht dat hij ook wel Spargel bij de wijn wil… Er ligt een klein perceel met asperges en later kom ik er nog een paar tegen. Niets vergeleken met bij ons thuis in de buurt, maar waarschijnlijk genoeg voor de lokale behoefte.
Het gaat nog één keer omhoog en dan weer omlaag het dorp in. Ik kom uit bij der Stockbrunnen, een barokke fontein uit 1739, en de kerk. Hier is het eigenlijke begin van de wandeling. Helaas is er niets te doen en is alles gesloten. 
Ik loop dus verder naar de auto en rij dan een klein stukje naar de plaatselijke Rewe. Daar zit de Dreher Konditorei, tijd voor koffie en een Berliner.
Bij de Rewe koop ik nog een paar flessen plaatselijke wijn voor Ada en dan gaat het naar huis. De terugreis valt me reuze mee. Ik had gedacht dat het drukker zou zijn op vrijdag, maar ik kan vrijwel overal zo doorrijden. Eén keer heb ik een stukje langzaam rijdend verkeer. In de andere richting is dat wel anders, het is hartstikke druk aan de andere kant met ook veel files, wintersport verkeer…
Weer
Zoals al aangegeven was het een grauwe en donkere dag. Wel was het droog ondanks dat er een beetje regen voorspeld was. Ook lag de bewolking hoog genoeg zodat ik toch weer mooi ver weg kon kijken. Prima zo.|
Onderweg naar huis heb ik wel regen gehad, maar niet echt veel.
Songtekst van de dag
Ik dacht aan een lied over wijn en ik ben in Duitsland aan het wandelen. Dan ligt Wilder Wein van Rammstein voor de hand. Over de betekenis van de tekst is men het niet eens, hoewel de richting wel duidelijk is. Meer info (in het Duits) op reddit.
Wilder Wein – vor deinem Schloss
Wilder Wein – ich bin bereit
Man meldet Ankunft – nur für den König
Gott steh mir bei – und öffne deine Tore
Wilder Wein – und ganz langsam
Wilder Wein – so warm und feucht
Wilder Wein – vor deinem Schoss
Wilder Wein – es steht geschrieben
Tief im Wasser – kreuzt man nicht
Doch meine Lust – verlacht die Flügel
Wilder Wein – wie eine Taube
Wilder Wein – so nass und heiß
Wilder Wein – vor diesem Dunkel
Wilder Wein – von Licht geheilt
Es bleibt verborgen – sonst könnten wir uns wehren
Ich warte auf dich – am Ende der Nacht
Wilder Wein – nur eine Traube
Wilder Wein – und bitter wie Schnee
Ich warte auf dich – am Ende der Nacht
Ich warte auf dich – am Ende der Nacht
Ich warte auf dich – am Ende der Nacht
Ich warte auf dich – am Ende der Nacht
Vandaag is het makkelijk, ik neem de trein naar Hinterzarten en loop dan terug naar Kirchzarten. De trein brengt me, hoe kan het ook anders, door enkele tunnels omhoog. Kirchzarten ligt op 380 meter hoogte en Hinterzarten op 885 meter hoogte. Dat moet ik dus straks omlaag, plus wat ik nog omhoog loop.
Het is een stralende dag, de zon schijnt volop. Het heeft wel weer flink gevroren, ik zie overal bevroren hellingen waar de zon er niet bij kan. Het is dus ook behoorlijk fris als ik begin met wandelen.
Ik loop over een lange asfaltweg die het dorp uitloopt en door de bergen verder gaat. Later wordt dit een zandweg. Ik loop aan de schaduwkant van de bergen, aan de andere kant van het dal schijnt de zon volop.
Ik daal dwars door het weiland weer af en kom op een erg mooi stuk van de route over een breed graspad. Het is hier open en ik heb een mooi uitzicht. Na verloop van tijd kijk ik op het dak van eine Hütte, is dit de Höfener Hütte? Dan moet ik omlaag en straks weer omhoog. Het ziet er dicht uit, er brand geen licht en er is geen levende ziel te bekennen. Ook zie ik geen wegwijzer, terwijl de Höfener Hütte eerst wel aangegeven stond. Ik besluit door te lopen en ontdek dan, redelijk verdekt opgesteld, een bord dat aangeeft dat het inderdaad de Höfener Hütte is. Ik loop net zo goed door, ik heb energie genoeg en geen zin om voor niks omlaag te lopen.
Er volgt nu een stuk met veel boomwortels en stenen, deze zijn bijna niet te zien door de bladeren op de grond. Dat is uitermate slecht voor mijn knie, ik kan mijn voet niet altijd stabiel neerzetten en dat is een flinke belasting.
Ik heb mijn hoop gevestigd op Gasthof zum Schützen. Helaas zijn die gesloten en gaan pas om 17:30 open. Maar ze hebben een automaat met drank, waaronder bier! Perfect!
Na de pauze is het vooral vlak, mijn knie is weer een stuk hersteld en ik volg nu de Zastlerbach totdat ik in Kirchzarten aankom.
Vandaag was een prachtige dag met veel zon en blauwe luchten. Boven op de berg waaide het wel flink. De temperatuur was prima, fris in de morgen en warm in de middag. Tijdens mijn pauze, buiten, heb ik mijn jas uitgedaan.
Na het ontbijt loop ik weer naar het station om de trein naar Freiburg te nemen. Daar stap ik over op de tram en uiteindelijk neem ik nog de bus om bij die Talstation der Schauinslandbahn te komen. Toch handig zo’n KONUS Karte, ik heb de auto de hele week nog niet gebruikt.
In de trein controleer ik nog even of de Seilbahn het vandaag ook doet en dat is het geval. Ik ga met de kabelbaan naar boven. Ik zit in een gondel met een gezin met 2 kleine ondeugende kinderen. Dat is wel leuk. Rechts zie ik Horben liggen, daar heb ik straks pauze.
Boven aangekomen wensen we elkaar een leuke dag en kijk ik eerst eens even rond. Daarna loop ik naar de uitzichttoren op de top van de Schauinsland, zo heet de berg die 1284 meter hoog is. Vanaf de toren heb ik een prachtig 360° uitzicht, onder andere naar Freiburg en de Kybfelsen waar ik een paar dagen geleden was.
Het is vandaag bewolkt, maar ik zie ook blauwe lucht. Ik volg nu weer de gele wybertjes. Als ik stukje verder ben, kijk ik uit op mijn vertrekpunt van gisteren, hotel Halde, en het eerste stuk van mijn wandeling van gisteren.
Als ik het bos uitkom, volgt er een heel mooi stuk door de glooiende velden. Ik loop naar Horben, hier verwacht ik iets te drinken te krijgen. Helaas is alles nog dicht en pas vanaf 17:00 uur open. Damn, heb ik net een foto in de Prikkie app gezet met de opmerking dat ik hier iets te drinken krijg, gaat het niet door. Ik met mijn grote bek…
En dan kom ik bij de Luisenhöhe – Gesundheitsresort Schwarzwald en die zijn open. Hier zit ik in een lekkere relaxstoel voor een groot panoramaraam met uitzicht op de velden en bergen. Ik ben benieuwd wat een bier hier kost…
De prijs voor het bier valt wel mee, 6,20 voor een Weißen op deze locatie is niet te duur. En dan schijnt de zon! De bewolking boven mij is inmiddels opgetrokken. Ik zie wel nog flink wat bewolking op een afstandje. Een zonnebril heb ik echter niet nodig, ik heb de zon voornamelijk (schuin) in de rug.
Het laatste stuk gaat door het bos omlaag, een beetje afzien. Ik voel mijn rechterbeen behoorlijk, niet zo zeer de knie maar mijn bovenbeen. Wellicht loop ik ongemerkt toch iets anders met mijn knie en daardoor voel ik nu mijn bovenbeen. Maar, zoals ik gisteren al uitgevonden had, rustig aan en dan gaat het wel. En zo red ik het ook vandaag weer, deze keer tot Wonnhalde.
In Wonnhalde neem ik de tram terug naar het centrum van Freiburg. Ik stap uit bij het Stadttheater en loop richting Rathaus. Hier is de Weihnachtsmarkt van Freiburg. Ik had gedacht hier misschien nog enkele cadeaus te scoren, maar blijkbaar willen de standhouders allemaal in één seizoen binnen zijn. Man, man, man, wat een prijzen…
Als vanzelf kom ik weer bij der Schwarzer Kater uit, tijd voor een bier. Na een welverdiend biertje ga ik terug naar het station. Tram 2 komt er net aan en die neem ik. Dat is nog nooit voorgekomen, dat ik voor zo’n klein stukje het OV neem… Op het station neem ik de trein naar Kirchzarten, die is erg populair en zit bomvol. Vanavond is het restaurant in het hotel weer open en blijf ik daar om mijn verslag verder uit te werken en on-line te zetten.
Vandaag volg ik eerst de blauwe wybertjes en later weer de gele. Ik loop voorlopig door open land. Bij Oberschindelmatt komt er een jonge poes tevoorschijn. Deze volgt me een hele tijd. Hoewel leuk, ook lastig, ik moet uitkijken dat ik er niet op ga staan. Ze loopt namelijk graag tussen mijn voeten in.
Het gaat langs en door de graslanden. Het is bewolkt vandaag, links heb ik vrij zicht, rechts hangt nog een lager wolkendek in het dal.
Nu volgt een erg mooi stuk over de top van de Sonnhaldeberg. Een stuk daarna doet mijn knie ineens meer pijn dan normaal, ik heb dan 8 kilometer gelopen. Na een paar korte rust momentjes gaat het wel weer.
De route gaat nu over een rommelig pad, hier zijn ze met grote voertuigen aan het werk geweest. Dat resulteert wel in dat ik het pad kwijtraak. Geen probleem, mijn TwoNav laat me zien waar het ongeveer is en ik zoek dwars door het bos mijn weg totdat ik het pad weer gevonden heb. Lang niet zo spannend als Mount Gardner…
Bij de Etzenbacher Höhe vind ik een grote rots en daar klim ik op, prachtig uitzicht. Daarna, de laatste 3 kilometer, gaat het flink omlaag. Dat is flink afzien, bij het afdalen heb ik veel last van mijn knie. Als ik het rustig aan doe, valt het wel mee. Dus rustig aan, hoe lastig dat ook is…
Uiteindelijk krijg ik Burg Staufen in zicht, een ruïne van een burcht die ergens begin 12de eeuw gebouwd is op de Schlossberg (375m). Ik loop nu tussen de wijnvelden verder omlaag naar Staufen, de stad van Faust. Dwars door het centrum naar het station, daar heb ik gezien dat Onkel Karls net open is. Lekker makkelijk, dan hoef ik daarna maar de weg over steken om de trein naar Freiburg te pakken.
In Staufen hebben ze in 2008 een gat voor aardwarmte geboord voor de renovatie van het gemeentehuis. Daardoor is een aardlaag met anhydriet met grondwater in contact gekomen en uit gaan zetten. Gevolg is dat delen van het centrum inmiddels 12 cm gestegen zijn met als verder gevolg veel schade aan gebouwen. Op veel gebouwen staat dan ook de kreet “Staufen darf nicht zerbrechen!” (rechts onder in de foto). Meer super gedetailleerde informatie, wel in het Duits, is op 
Onkel Karls bevalt prima, erg gezellig en een prima plek om iets te eten en te drinken terwijl ik mijn verslag uitwerk.
Nadat in gedoucht heb, loop ik het dorp in om ergens te gaan zitten met een biertje om mijn blog verder bij te werken. Dat wordt das Spritzenhaus, een leuke tent maar helaas met niet heel veel keuze in bier ondanks dat het eine Bier & Weinstube is.
Geen zon vandaag, maar bewolkt. Gelukkig hing de bewolking hoog genoeg zodat ik net zo goed van de uitzichten kon genieten. Aan één kant in het dal hing wel een tweede lagere laag bewolking waar ik overheen keek.
Het was kraakhelder vannacht. Toen ik ’s nacht uit het raam van mijn hotelkamer keek, zag ik Orion midden in mijn blikveld, mooi groot en hartstikke gedetailleerd. En vanmorgen was mijn auto ook flink bevroren, maar goed dat ik die vandaag niet nodig heb.
De bus route gaat omhoog, St. Peter ligt op 745 meter hoogte volgens mijn TwoNav. Ze hebben hier een mooie grote kerk met dubbele torens. Daarnaast is een dooieakker en daar maak ik een rondje overheen. Op de dooieakker hebben ze ein Kreuzweg met allemaal beeldjes in plaats van schilderingen.
Er staat een bord dat dit wolvengebied is. We zullen zien… niet dus. Ik kom een oudere lokal tegen en we maken een praatje. Hij wil graag weten of er beneden ins Tal Nebel ist. Niet waar ik vandaan kom.
Ik loop over bos paden langs de berghelling en over Försterwege. In der Bannwald zijn enkele mensen bezig met wetenschappelijke experimenten. Helaas staan ze een flink stuk hoger op de helling en kon ik niet vragen wat ze precies aan het doen waren.
Vandaag volg ik eerst bordjes met gele wybertjes en dan rode wybertjes met een K erin. De gele wybertjes gingen naar Kirchzarten, dan was ik meteen thuis geweest.
Gelukkig kan ik wel gewoon naar de Friedrichsturm lopen, een uitzichttoren, 34m hoog en in 1889 (!) gebouwd. Deutsche Gründlichkeit…
Volgens de markeringen loop ik nu over een pelgrims pad. Dat klinkt logisch want even later kom ik bij Wallfahrtskappelle St. Ottilien uit, een bedevaartsoord met een Gaststätte erbij. Hier is het tijd voor een pauze met een Weiße buiten op het terras in de zon.
Als ik na de pauze verder loop, kom ik bij een bord “Schranke 15m”, tja die Schranke had je ook makkelijk over het hoofd kunnen zien..
Beneden aangekomen kom ik bij das Schwabentor, een van de twee overbleven oorspronkelijke stadspoorten, gebouwd in 1250.
Het was mooi weer vandaag, een stralende dag. Was gisteren de dag van de mist, vandaag was de dag van zonneschijn en uitzichten. Zelfs als ik door het bos liep, had ik meestal nog wel uitzicht tussen de bomen door.
De wekker gaat erg vroeg en klokslag 6 uur vertrek ik richting Freiburg. Eerst nog even tanken bij Schmacks, dat is een stuk goedkoper dan langs de Autobahn.
Het is mistig terwijl ik gestaag naar boven klim. Even boven de 600 meter komt de zon door. Ik ben tot boven de wolken geklommen.
Als ik bij den Kybfelsen aankom is het ineens drukker. De Kybfelsen bestaat uit een tweetal grote rotsen en op de grootste voert een pad naar de top. Dat volg ik uiteraard. Boven aangekomen staat er iemand fluit te spelen. Een fluit met een lage toon, een basfluit als dat ten minste bestaat 🙂 Dat heeft wel iets, even op adem komen en genieten van het uitzicht met een fluitdeuntje op de achtergrond.
Ik klim weer omlaag en kan nu aan de andere kant van het pad naar een uitzichtpunt met uitzicht naar, hoe kan het ook anders, de andere kant.
Na een tijdje kom ik bij Waldrestaurant St. Valentin, tijd voor een biertje. Dat wordt een Riegeler Landbier uit een stenen kruik.
Ik loop langs klooster St. Lioba, een erg mooi gebouw, maar dat is niet vreemd het is een voormalige villa, Villa Wohlgemuth, en onder een paar hele grote bomen door.
Op Amsterdam Centraal aangekomen, zie ik op mijn GPS dat ik toch nog een goede 4 kilometer van het beginpunt van de wandeling ben. Geen probleem, dat loop ik wel. De wandeling van vandaag is 17 kilometer, dus daar kunnen wel een paar kilometer bij.
Naast de brug ligt Camping Zeeburg en daar staat groot aangegeven “Wij zijn open”. Helaas geldt dat niet voor het restaurant, ik had namelijk wel zin in koffie. Ik volg dus verder mijn wandelroute, langs het water.
Een stuk verderop kom ik bij Brasserie Vrijburcht uit en die zijn open. Tijd voor een biertje en lunch. Vrijburcht blijkt een restaurant te zijn en ze hebben niet echt lunch gerechten. Dan maar een soepje en koffie met iets lekkers. Ze hebben wel hun eigen bier en dat maakt dan weer veel goed.
Dan kom ik bij de Diemer vijfhoek en die is helaas afgesloten. Dus om de elektriciteitscentrale van Vattenfall heen en daar de route weer oppikken. Denk ik…
Na de welverdiende pauze bij Ome Ko, loop ik langs het water richting Muiderslot. Ik ga niet naar binnen omdat je daarvoor moet betalen en ik ook helemaal geen tijd heb. Ik loop er wel rond omheen. Er volgt nu een mooi wandelpad boven over de dijk met rechts het IJmeer en links weilanden. 
Onderweg kom ik nog langs een tankversperring uit WOII. Deze tankversperring, aangelegd tijdens de mobilisatieperiode 1939-1940, was bedoeld om pantservoertuigen en andere voertuigen tegen te houden.
Uiteindelijk eindigt mijn wandelroute in Muiderberg, langs het water. Er is hier een strandpaviljoen, maar hoewel het open is, is het er uitgestorven. Verder is er in Muiderberg blijkbaar niets te doen. Dus met de bus naar Weesp en daar naar de brouwerij, Wispe. Hier was ik in mei ook al eens toen ik van 
Omdat ik een tijdje aan het reizen ben, zo’n 3,5 uur, neem ik de trein van even over half 7 in Blerick. Het is doodstil op de weg en er is plek genoeg op de parkeerplaats bij het station.
De bushalte waar ik ben uitgestapt heet Begraafplaats en is in Oosterwolde gelegen. Uiteraard maak ik eerst een rondje over de dooienakker waar deze bushalte aan ligt. Deze is redelijk groot, maar verder niet echt speciaal.
Op Google maps kun je mooi zien dat de diverse weilanden gescheiden zijn door kaarsrechte sloten, meestal smalle, maar af en toe ook bredere. Deze sloten hebben een aantal functies, maar de belangrijkste zijn afwatering en een reservoir voor regenwater. De boeren van de percelen langs de sloot zijn verantwoordelijk voor het onderhoud.
Ik zie reigers, zowel blauwe als zilveren (witte), zwanen, ganzen en eenden. Ik zie ook nog andere watervogels die ik niet zo van een naam kan voorzien. Gezien het weer, heb ik ook geen zin om ze uitgebreid te fotograferen om het later op te zoeken.
Op een gegeven moment kom ik bij een groot water. Nu loop ik een lang stuk over de Zomerdijk langs het Drontermeer. Het waait hier flink en ik loop schuin tegen de wind in. Langs de dijk zie ik stukken die onder water staan. We hebben het land op het water veroverd, maar het water probeert het op allerlei manieren weer terug te winnen!
Het geitenpad komt uit bij een betonnen brug. Hier staat dat de route gewijzigd is, maar ik heb blijkbaar de juiste GPX track want ik kan deze gewoon volgen en hij komt overeen met de routemarkeringen. Na een stukje door het weiland geploeterd te hebben, kom ik op weer op een dijk uit. Hier loopt een fietspad onderlangs, daar kan ik ook gaan lopen, meer uit de wind. Purist als ik ben, blijf ik stug boven over de dijk lopen, wind of geen wind.
Uiteindelijk kom ik uit bij een drukke brug over het Reevediep. Hier loop ik voorzichtig overheen. Er is niet bijster veel plaats voor voetgangers en er is veel verkeer. Ik kom heelhuids aan de andere kant en vervolg mijn weg door het boerenlandschap. Ik loop nu ongeveer parallel aan de N50, maar wel een stukje er vanaf. Nadat ik de diverse kolken (vijvers) van de plaatselijke hengelsportvereniging gepasseerd ben, ga ik onder de N50 door en loop ik Kampen binnen. Hier had ik een pauze in kunnen lassen, maar ik hoef nog maar een kleine 4 kilometer en wil eigenlijk meteen door naar mijn eindbestemming. Dan hoef ik me niet weer op te pakken om nog een flink stuk te lopen, nat en klam en zo.
In Kampen gaat het langs meer water naar de IJssel. Hier loop ik een stukje langs en daarna het dorp in. Ik kom op de Plantage terecht, een plein met veel horeca. Van hieruit hoef ik straks alleen via de Stadsbrug de IJssel over te steken en dan ben ik bij het station. Het probleem op de Plantage is het aantal verschillende horeca zaken. Ik kan aan de buitenkant niet zien waar ze een goede selectie speciaal bier hebben. Ik probeer eerst café Eigenwijs, maar hier kan ik nauwelijks zitten, dus dat is niets. Daarna ga ik naar Njoy en hier drink ik een Texels bockbiertje terwijl ik rustig uitzoek waar ze bier hebben dat ik nog niet gehad heb. Dat blijkt bij de Majesteit te zijn, volgens mij van dezelfde eigenaar want ik zie het personeel op en neer lopen tussen de twee gelegenheden.
Voordeel, beide wandelingen beginnen hier zo’n beetje om de hoek (2 kilometer verderop).
We komen langs een hutje dat helemaal scheef staat. Vroeger stond het hutje recht, maar de berg is ingezakt en nu staat het hutje scheef…
Als we in Obsmarkt aankomen, gaat de route een stuk over de weg. Dat vinden we niet ok en we zoeken een weg door het bos die het grootste stuk van de weg overslaat. Als we weer bij de weg komen staat er een vrachtwagen met boomstammen voor ons, kachelhout, dat kan ik wel gebruiken. Ik geef ze mijn adres en ben benieuwd of er hout voor de deur ligt als ik thuis kom…
Wat er ook langs deze route is, is een militair oefenterrein. Je mag niet doorlopen als er een oefening aan de gang is. We zien een heleboel militairen die met tenten aan het stoeien zijn. We vinden dat geen oefening en lopen door. We worden niet neergeschoten, dus dat zat wel goed.
Het gaat verder door de bossen over smalle paadjes totdat we bij een grote open plek komen. Hier ligt nog veel meer brandhout, in een wat handzamer formaat. Ik denk dat ik de komende 20 jaar kan stoken met wat hier aan stapels hout ligt. Het gaat verder omlaag en dan wordt onze weg versperd door koeien. 
Aangezien twee van die koeien kalveren zijn, lopen we voorzichtig voorbij, deels langs de weg. De koeien vinden het allemaal prima, enkele lopen een stukje weg en de rest blijft gewoon staan.
Als we bijna bij Gasthof Kronreith zijn, maken we nog een extra lus. Het is maar goed dat we die niet afgesneden hebben want we hebben hier een fantastisch uitzicht. Helaas is Gasthof Kronreith dicht, Ruhetag. We gaan net zo goed op het terras zitten en drinken ons water en eten een Snelle Jelle die we nog van Gerben gekregen hebben.
Na deze pauze zonder horeca lopen we verder over een breed steenpad. Later gaan we daar weer vanaf en lopen we langs en door weilanden over smalle paadjes totdat we aan de rand van Maria Alm komen. Later op onze route komen we nog langs Gasthof Theurerhof, maar we gokken er niet op dat die open is. We lopen Maria Alm in en vinden een mooi terras bij restaurant Eder. Hier gaan we even lekker zitten voor een drankje en een Kaiserschmarrn die de dames delen.
Voor het laatste stukje van onze wandeling moeten we nog even omhoog, terug naar waar we van de route zijn afgeweken en dan gaat het langs Golfpatz Urslautal en komen we bij Gasthof Theurerhof. Het is maar goed dat we er vanuit zijn gegaan dat deze dicht is, want dat is inderdaad het geval.
Alles bij elkaar een heel mooie wandeling. We zijn niet erg hoog geweest vandaag, maar we waren wel continue omringd door hoge bergen met sneeuw. De uitzichten waren magnifiek en de wolken die we zagen waren hoog genoeg om geen probleem te vormen.
We hebben alle 4 een paraplu bij ons, deels geleend bij ons onderkomen. We lopen door het centrum omlaag naar der Zeller See en kijken daar eerst eens even rond. Dan beginnen ons rondje om der See, met de klok mee.
Van Zell am See naar Wiesenlehen loopt er een mooi voetpad met een gescheiden fietspad langs de Zeller See. We hebben een mooi uitzicht op de andere oever.
De route van Wiesenlehen naar Thumersbach is iets minder aantrekkelijk. Het gaat over de stoep langs de plaatselijke weg rondom der See. Hier rijden veel auto’s. Tussen ons en der See zijn privé grondstukken. Gelukkig is dit stuk niet erg lang.
Als we verder gaan, lopen we eerst even richting See om daarna alweer snel bij de grote weg uit te komen. Die volgen we weer een flink stuk totdat we bij Natur und Europaschutzgebiet Zeller See uitkomen. Dit natuurgebied ligt aan de zuidkant van de Zeller See en hier loopt onze route via een mooi breed wandelpad doorheen.
We kijken van hieruit mooi op de Hohe Tauern in het zuiden en zien diverse 3000-ers die met sneeuw bedekt zijn zoals de Hoher Tenn (3368m) en de Kitzsteinhorn (3203m).
Het laatste stuk van onze rondwandeling gaat nog een klein stukje over de weg langs het spoor om daarna weer uit te monden in een mooie promenade langs de Zeller See. Deze promenade volgen we totdat we weer terug zijn bij ons uitgangspunt, het Casino van Zell am See.
Nu lopen we nog even door het centrum en zoeken we een plek waar we kunnen eten. Dat wordt Gasthof Steiner Wirt. Na het eten gaat het weer terug naar Saalfelden en daar werk ik mijn blog uit terwijl de dames spelletjes spelen.
